پژمرده

کلمه "پژمرده" در زبان فارسی به معنای از بین رفته، خشک و نازک شدن، یا کاهش یافتن است، و عموماً به گیاهان، احساسات و حالت‌های روحی و عاطفی اطلاق می‌شود. در زیر، برخی از قواعد نگارشی و قواعد مربوط به این کلمه آورده شده است:

1. زاویهٔ معنایی: "پژمرده" اغلب در متون ادبی، شعر و نثر استفاده می‌شود و می‌تواند حالت‌های عاطفی مانند غم و افسردگی را نیز توصیف کند.

2. نحوهٔ کاربرد: این کلمه می‌تواند به عنوان صفت به کار رود. مثلاً:

   • گل‌های پژمرده
   • حال پژمردهٔ او

3. ترکیب‌ها: "پژمرده" می‌تواند با کلمات دیگر ترکیب شده و اصطلاحات جدیدی بسازد:

   • پژمردگی (اسم)
   • پژمردگی احساسات

4. توجه به هماهنگی: در نگارش جملات، توجه به هماهنگی صفت و موصوف اهمیت دارد:

   • درختان پژمرده در باغ نشان‌دهنده‌ی کمبود آب هستند.

5. نکات نگارشی: در زمان نگارش، اشکالات املایی و نگارشی را رعایت کرده و از ویرگول و نقطه‌گذاری درست استفاده کنید.

6. شاعرانه و ادبی: در متون ادبی، می‌توان از کلمه "پژمرده" برای ایجاد تصاویر زیبای ادبی و توصیف احوالات استفاده کرد، مانند:
   • احساسات او مانند گلی پژمرده در پاییز بود.

اگر به نکته خاصی در مورد "پژمرده" نیاز دارید، لطفاً بفرمایید تا بیشتر راهنمایی کنم.

1. گل‌های باغچه به دلیل آبیاری ناکافی، پژمرده و بی‌روح شده‌اند.
2. پس از یادآوری خاطرات تلخ، احساس کردم که روح‌ام پژمرده و غمگین شده است.
3. در پایان فصل پاییز، برگ‌های درختان به رنگ قهوه‌ای پژمرده در می‌آیند.
4. چشمان او به دلیل خستگی و بی‌حوصلگی، پژمرده و بی‌نور به نظر می‌رسیدند.
5. صدای پژمرده او نشان می‌داد که هیچ امیدی برای بهتر شدن وضعیتش ندارد.