نژند

کلمه "نژند" در زبان فارسی به معنای "خسته" یا "رنجیده" است. این واژه در متون ادبی و شعر فارسی به کار می‌رود و بار معنایی خاصی دارد. در استفاده از این کلمه و نگارش آن، چند نکته مهم را باید در نظر گرفت:

1. نوشتار صحیح: کلمه "نژند" باید به‌درستی و با حروفی که در زبان فارسی مرسوم است، نوشته شود.

2. معنی و کاربرد: این واژه به طور معمول برای توصیف حالت روحی یا جسمی فردی به کار می‌رود که تحت فشار یا آزار قرار گرفته است. از این رو، در جملات توصیفی می‌تواند به عنوان صفت برای افراد یا حالات استفاده شود.

3. جایگاه در جمله: "نژند" معمولاً به عنوان صفت قبل از noun (اسم) قرار می‌گیرد. به عنوان مثال: "او نژند و خسته به نظر می‌رسید."

4. تطابق با اسم: در صورتی که "نژند" برای توصیف یک شخص جمع یا مؤنث به کار می‌رود، می‌توانید از شکل‌های دیگر ترکیبی استفاده کنید، اگرچه "نژند" به خودی خود یک شکل ضبط شده‌ای است که معمولاً استفاده می‌شود.

5. نکات نگارشی: بهتر است از قیدهای مناسب برای تزئین جملات استفاده کنید، مثلاً "او به شدت نژند بود." یا "در این روزهای سخت، همه نژند و غمگین به نظر می‌رسیدند."

استفاده درست از این کلمه می‌تواند به زیبایی متن و احساسات ادبی شما افزوده و توانایی بیان شما را افزایش دهد.

1. او به خاطر شکست در امتحان، بسیار نژند و ناراحت بود.
2. صدای نژند باران در روزهای پاییزی، به یادآوری خاطرات تلخ گذشته کمک می‌کند.
3. در میان شلوغی شهر، دیدن یک چهره نژند و غمگین موجب تاسف می‌شود.