بیآبرو

کلمه "بی‌آبرو" در زبان فارسی به معنای بی‌اعتبار و بی‌ حیثیت است و معمولاً در متون ادبی و مکالمات برای توصیف وضعیتی که در آن کسی یا چیزی از احترام و مقام خود کاسته شده است، به کار می‌رود.

قواعد نگارشی مرتبط با "بی‌آبرو":

1. نوشتن جدا: کلمه "بی‌آبرو" باید به صورت جدا نوشته شود، با یک فاصله بین "بی" و "آبرو". درست است که برخی منابع "بیآبرو" را به صورت یک کلمه بدون فاصله می‌شمارند، اما نگارش صحیح و متداول آن "بی‌آبرو" است.

2. حروف عربی و فارسی: "بی" پیشوندی از زبان فارسی است و "آبرو" کلمه‌ای است که ریشه عربی دارد. در نگارش، باید به حفظ هجا‌ها و تلفظ صحیح توجه کرد.

3. تلفظ: با توجه به ساختار کلمه، تلفظ آن به این شکل است: "بی-آب-رو".

4. قواعد صرف و نحو: "بی‌آبرو" عمدتاً به عنوان صفت به کار می‌رود و می‌تواند پیش از نهاد (اسم) قرار بگیرد و آن را توصیف کند؛ مانند "او فردی بی‌آبرو است".

مثال‌ها:

• "او به خاطر اعمال ناپسندش بی‌آبرو شد."
• "اکنون که حقیقت روشن شده، او توانسته است آبرویش را باز یابد."

با رعایت این نکات می‌توانید از "بی‌آبرو" به درستی در نوشته‌های خود استفاده کنید.