چرا شبهه را شبهه گویند؟

امام علی علیه السلام

وَ اِنَّمـا سـُمِّيـَتِ الشُّبـْهـَةُ شُبْهَةً لاَِنَّها تُشْبِهُ الْحَقَّ.فَاَمّا اَوْلِياءُ اللّهِ فَضِياؤُهُمْ فيهَا الْيَقينُ وَ دَليلُهُمْ سَمْتُ الْهُدی وَ اَمّا اَعْداءُ اللّهِ فَدُعاؤُهُمْ فيهَا الضَّلالُ وَ دَليلُهُمُ الْعَمی.

به این دلیل شبهه را شبهه نامیده اند كه حق را ماند. در این میان اولیای خدا با روشنایی یقین، از جـوّ شبهه ها می گذرند و به سوی رستگاری راه می پویند، ولی دشمنان خدا، فرصتی می یابند و دعوت گر خلق به سوی گمراهی می شوند و رهنمودی جز از كوری ندارند.

منبع: همان، خ 38، ص 122.