الف ـ مَثَل دو هوو

عیسى علیه السلام

لا يُطيقُ عَبدٌ أن يَكونَ لَهُ رَبّانِ، إن أرضی أحَدَهُما أسخَطَ الآخَرَ، وإن أسخَطَ أحَدَهُما أرضَی الآخَرَ، وكَذلِكَ لا يُطيقُ عَبدٌ أن يَكونَ خادِما لِلدُّنيا يَعمَلُ عَمَلَ الآخِرَةِ. بِحَقٍّ أقولُ لَكُم؛ لا تَهتَمّوا بِما تَأكُلونَولا ما تَشرَبونَ؛ فَإِنَّ اللّه َ لَم يَخلُق نَفسا أعظَمَ مِن رِزقِها، ولا جَسَدا أعظَمَ مِن كِسوَتِهِ، فَاعتَبِروا.

عیسی علیه السلام: هیچ بنده ای نمی تواند دو خواجه داشته باشد. اگر یكی از آن دو را راضی كند، دیگری را ناراضی كرده است و اگر یكی را ناراضی سازد، دیگری را راضی ساخته است. همچنین، هیچ بنده ای نمی تواند خدمت گزار دنیا باشد و كار آخرت بكند. به حق به شما می گویم: به آنچه می خورید و می آشامید، اهمّیت ندهید [و غم آن را مخورید]؛ زیرا كه خداوند هیچ جانی را بزرگ تر از روزی اش و هیچ تنی را بزرگ تر از پوشاكش نیافریده است. پس، عبرت گیرید.

منبع: فی المصدر: «بما لا تأكلون»، والتصویب من الدرّ المنثور. / تاریخ دمشق: ج 47 ص 445 عن أنس، الدرّ المنثور: ج 2 ص 213.