معناى شبهه

الإمامُ علیٌّ علیه السلام

إنّما سُمِّيَتِ الشُّبهَةُ شُبهَةً لأ نّهاتُشبِهُ الحَقَّ، فأمّا أولياءُ اللّه ِ فَضِياؤهُم فيها اليَقينُ ودَلِيلُهُم سَمتُ الهُدی، وأمّا أعداءُ اللّه ِ فَدُعاؤهُم فيها الضَّلالُ ودَليلُهُمُ العَمی.

شبهه به این دلیل شبهه نامیده شده كه شبیه حق است؛ اما اولیای خدا به هنگام شبهه، روشناییِ راهشان یقین است و راهنمایشان راه راست؛ ولی دشمنان خدا به گاه شبهه دعوتشان گمراهی است و راهنمایشان كوری.

منبع: نهج البلاغة: الخطبة 38.