بیماری

امام سجاد (ع) در دعای 15، فراز 4

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ إِذَا مَرِضَ أَوْ نَزَلَ بِهِ كَرْبٌ أَوْ بَلِيّةٌ - أَمْ وَقْتُ الْعِلّةِ الّتِي مَحّصْتَنِي بِهَا، وَ النّعَمِ الّتِي أَتْحَفْتَنِي بِهَا، تَخْفِيفاً لِمَا ثَقُلَ بِهِ عَلَيّ ظَهْرِي مِنَ الْخَطِيئَاتِ، وَ تَطْهِيراً لِمَا انْغَمَسْتُ فِيهِ مِنَ السّيّئَاتِ، وَ تَنْبِيهاً لِتَنَاوُلِ التّوْبَةِ، وَ تَذْكِيراً لِمَحْوِ الْحَوْبَةِ بِقَدِيمِ النّعْمَةِ

نیایش هنگامی که بیمار می‏شد یا اندوه یا گرفتارئی بر او وارد می‏گشت - یا در زمان بیمارئی که مرا به آن آزموده‏ای، و نعمت دردهائی که به من تحفه فرستاده‏ای تا گناهانی را که از آن گرانبار شده‏ام تخفیف بخشی، و مرا از بدیهائی که در آن فرو رفته‏ام پاک سازی، و به فرا گرفتن توبه متنبهم کنی. و بوسیله تذکر نعمت سلامت پیشین گناه بزرگم را محو نمائی.

منبع: صحيفه سجاديه، ترجمه محمد مهدي رضايي، ويراستار رضا موذن زاده، 1389، چاپ ششم، قم، نشر جمال، دعای 15 فراز 4