شیرخوار

کلمه "شیرخوار" به معنای نوزادی است که هنوز از شیر مادر تغذیه می‌کند. برای نگارش و استفاده صحیح از این کلمه، رعایت چند نکته نگارشی و قاعده‌ای ضروری است:

1. رخصت فارسی: کلمه "شیرخوار" از ترکیب دو واژه "شیر" و "خوار" به وجود آمده است، که به معنی کسی است که شیر می‌خورد. این ترکیب به‌درستی از نظر زبان‌شناختی شکل گرفته است.

2. نحوه نگارش: این واژه باید به صورت یکپارچه و بدون فاصله (شیرخوار) نوشته شود. جداسازی این دو واژه، در نگارش صحیح فارسی مجاز نیست.

3. استفاده در جملات: در جملات، می‌توان از "شیرخوار" به عنوان اسم مفرد یاد کرد. مثلاً: "شیرخوار نیاز به مراقبت ویژه دارد."

4. جمع‌سازی: جمع "شیرخوار" به شکل "شیرخواران" است. مثلاً: "شیرخواران در این برنامه تحت مراقبت قرار گرفتند."

5. تلفظ: تلفظ صحیح این واژه به صورت "شیرخوار" با تأکید بر "شیر" است.

با رعایت این نکات، می‌توانید کلمه "شیرخوار" را به‌درستی در متون خود استفاده کنید.

1. شیرخوار در آغوش مادرش آرام خوابیده بود و صدای قلبش را می‌شنید.
2. جشن تولد شیرخوار در خانه با حضور دوستان نزدیک خانواده برگزار شد.
3. پزشک توصیه کرده بود که شیرخوار باید تا شش ماهگی تنها شیر مادر را تغذیه کند.