پیشانه

کلمه "پیشانه" در زبان فارسی به معنای پیشانی و یا ناحیه‌ی بالایی صورت (بین دو ابرو و بالای بینی) به کار می‌رود. در بررسی قواعد فارسی و نگارشی مرتبط با این کلمه، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. املا:

   • کلمه "پیشانه" به همین صورت نوشته می‌شود. با توجه به قواعد املایی، این کلمه ترکیبی از "پیش" و "آنه" است که به درستی در کنار هم قرار گرفته‌اند.

2. نحو:

   • "پیشانه" به عنوان اسم در جملات استفاده می‌شود. به عنوان مثال: "پیشانه‌اش عرق کرده بود."
   • می‌توان آن را به صورت مضاف نیز استفاده کرد، مثل: "پیشانه کودک" یا "علامت روی پیشانه".

3. صفت‌ها:

   • می‌توان از صفت‌ها برای توصیف "پیشانه" استفاده کرد. به عنوان مثال: "پیشانه‌ی بلند"، "پیشانه‌ی عرق‌کرده".

4. قید:

   • می‌توان قیدهایی برای توصیف وضعیت یا حال پیشانه استفاده کرد، مانند: "پیشانه‌اش به شدت می‌درخشید".

5. ترکیبات:

   • "پیشانه" می‌تواند در ترکیب‌های مختلف به کار رود، مثل "پیشانه‌سفید" (به معنای کسی که چین و چروک دارد یا سن بالایی دارد).
6. توجه به سبک نوشتاری:
   • در متون رسمی و علمی، دقت در استفاده صحیح از کلمات و ترکیب‌ها لازم است.

در کل، "پیشانه" کلمه‌ای با معانی مشخص است که در جملات به آسانی قابل استفاده است و نیازمند رعایت نکات املایی و نحوی است.

1. هنگام مطالعه، تمام تمرکزش بر روی پیشانه‌اش بود و می‌کوشید تا فکرش را متمرکز کند.
2. در روزهای گرم تابستان، عرق بر روی پیشانه‌اش می‌ریخت و احساس ناراحتی می‌کرد.
3. او با لبخندی بر روی پیشانه‌ی فرزندش، نشان از محبت و عشقش به او داشت.