someone |

کسائی

معنی: کسائی . [ ک ِ ] (اِخ ) شاعر مروزی ، کنیه ٔ اوبنا بر نقل نظامی عروضی ابوالحسن و بنابر نقل آذر وهدایت ابواسحاق و لقبش مجدالدین است . مولدش مرو بوده است و خود وی باین امر اشارت دارد. در اواخر عهد سامانی و اوایل عهد غزنوی میزیسته است و عوفی وی را در شمار شعراء آل سبکتکین نام برده است . در آغاز کار شاعری مداح بود و از مدایحش قطعاتی در تذکره ها موجوداست ، ولی در اواخر عمر پشیمان شد و در جایی گوید:
به مدحت کردن مخلوق روح خویش بشخودم
نکوهش را سزاوارم که جزمخلوق نستودم .
و از اینجا می توان گفت مواعظ کسائی مربوط به همین دوره از زندگانی اوست . از ممدوحان کسائی یکی عبیداﷲبن احمدبن حسین عتبی است که در 365 هَ .ق . به وزارت نوح بن منصور رسید و دیگر سلطان محمود غزنوی است . کسائی به مذهب تشیع معتقد بوده است . وی از استادان مسلم شعر عصر خویش بود و در ابداع مضامین و بیان معانی و توصیفات و ایراد تشبیهات مهارت و قدرت بسیار داشت و علاوه بر توصیفات و مدایح ، مواعظ و حکمت راهم در شعر فارسی به کمال رساند و مقدمات ظهور شاعرانی چون ناصرخسرو را فراهم ساخت . ولادت کسائی به سال 341 هَ .ق . بوده است اما وفات او بدرستی معلوم نیست . آنچه مسلم است تا سال 391هجری زنده بوده است و پنجاه سال داشته و این معنی از اشعار وی آشکار می شود. ناصرخسرو به اشعار کسایی نظر داشته است و حال آنکه این شاعر خودپسندی خاص دارد و آسان با کسی در نمی آمیزد و از اینجا پیداست که کسائی را ارجی و مقامی والا بوده است . در اشعار ناصرخسرو چنین می یابیم :
که دیبای رومی است اشعار من
اگرشعر فاضل کسائی کساست .
ناصرخسرو.
گر بخواب اندر کسائی دیدی این دیبای من
سوده کردی شرم و خجلت مر کسائی را کسا.
ناصرخسرو.
دیبه ٔ رومیست سخنهای او
گر سخن شهره کسائی کساست .
ناصرخسرو.
گر سخنهای کسائی شده پیرندو ضعیف
سخن حجت باقوت و تازه و برناست .
ناصرخسرو.
سوزنی نیز در اشاره به سخنان جاودانه ٔ کسائی می گوید:
کرد عتبی باکسائی همچنان کردار خوب
ماند عتبی از کسائی تا قیامت زنده نام .
سوزنی .
و نیز گوید:
باش ممدوح بسی شاعر که ممدوحان بسی
زنده نامند از دقیقی و کسائی و شهید.
بیتی چند از سخنان آبدار این شاعر به نقل از مجلد دوم گنج بازیافته گرد آورده ٔ دکتر دبیرسیاقی اینجا نقل می شود:
به سیصدوچهل و یک رسید نوبت سال
چهارشنبه و سه روز باقی از شوال
بیامدم بجهان تا چه گویم و چه کنم
سرود گویم و شادی کنم به نعمت و مال
ستوروار بدین سان گذاشتم همه عمر
که برده گشته ٔ فرزندم و اسیر عیال
بکف چه دارم از این پنجه شمرده تمام
شمار نامه ٔ با صد هزار گونه و بال
من این شمار به آخرچگونه فصل کنم
که ابتداش دروغ است و انتهاش خجال
درم خریده ٔ آزم ستم رسیده ٔ حرص
نشانه ٔ حدثانم شکار ذل سؤال
دریغ فر جوانی دریغ عمر لطیف
دریغ صورت نیکو دریغ حسن و جمال
کجا شد آن همه خوبی کجا شد آن همه عشق
کجا شد آن همه نیرو کجا شد آن همه حال
سرم بگونه ٔ شیر است و دل بگونه ٔ قیر
رخم بگونه ٔ نیل است و تن بگونه ٔ نال
نهیب مرگ بلرزاندم همی شب و روز
چو کودکان بد آموز را نهیب دوال
گذاشتیم و گذشتیم وبودنی همه بود
شدیم و شد سخن ما فسانه ٔ اطفال
ایا کسائی پنجاه بر تو پنجه گذارد
بکندبال ترا زخم پنجه و چنگال
توگر بمال و امل بیش از این نداری میل
جدا شو از امل و گوش وقت خویش بمال .
#
گل نعمتی است هدیه فرستاده از بهشت
مردم کریم تر شوداندر نعیم گل
ای گل فروش گل چه فروشی برای سیم ؟
وز گل عزیزتر چه ستانی به سیم گل ؟
#
دستش از پرده برون آمد چون عاج سپید
گفتی از میغ همی تیغ زند زهره و ماه
پشت دستش به مثل چون شکم قاقم نرم
چون دم قاقم کرده سرانگشت سیاه .
#
ای ز عکس رخ تو آینه ماه
شاه حسنی و عاشقانت سپاه
هرکجا بنگری دمد نرگس
هرکجا بگذری برآید ماه
روی و موی تو نامه ٔ خوبیست
چه بود نامه جز سپید و سیاه ؟
به لب و چشم راحتی وبلا
به رخ و زلف توبه ای و گناه
دست ظالم زسیم کوته به
ای به رخ سیم زلف کن کوتاه .
#
مدحت کن و بستای کسی را که پیمبر
بستود و ثنا کرد و بدو داد همه کار
آن کیست بدین حال و که بوده ست و که باشد
جز شیر خداوند جهان حیدر کرار
این دین هدی را به مثل دایره ای دان
پیغمبر ما مرکز وحیدر خط پرگار
علم همه عالم به علی داد پیمبر
چون ابر بهاری که دهد سیل به گلزار.
#
از خضاب من و از موی سیه کردن من
گر همی رنج خوری بیش خور و رنج مبر
غرضم زین نه جوانیست بترسم که ز من
خرد پیران جویند و نیابند اثر.
#
به جام اندر تو پنداری روان است
ولیکن گر روان دارد روانی
به ماهی ماند آبستن به مریخ
بزاید چون به پیش لب رسانی .
رجوع به تاریخ ادبیات در ایران از دکتر صفا ج 1 و لباب الالباب عوفی و چهارمقاله ٔ نظامی عروضی ومجمع الفصحاء ج 1 و سخن و سخنوران فروزانفر شود.

... ادامه

906 | 0

نمایش تصویر

اطلاعات بیشتر واژه

الگوی تکیه: WWS

نقش دستوری: اسم فامیل

آواشناسی: kesA'i

منبع: لغت‌نامه دهخدا

معادل ابجد: 92

شمارگان هجا: 3

دیگر زبان ها

انگلیسی

someone

ترکی

birisi

فرانسوی

quelqu'un

آلمانی

jemand

اسپانیایی

alguien

ایتالیایی

qualcuno

عربی

شخص ما

تشریح نگارش (هوش مصنوعی)

کلمه "کسائی" به‌عنوان یک اسم خاص، باید طبق قواعد نگارشی فارسی نگاشته شود. در زیر به برخی از نکات مربوط به نگارش و استفاده از این کلمه اشاره می‌کنم:

حروف بزرگ: اگر "کسائی" اشاره به یک شخص خاص، مکان، یا عنوان ادبی باشد، معمولاً با حرف بزرگ نوشته می‌شود.
نقطه‌گذاری: اگر این کلمه در جملات و متن‌ها استفاده شود، باید به قواعد نقطه‌گذاری توجه کنید. مثلاً در پایان جمله یا پس از ویرگول به شکل مناسب قرار گیرد.
قیدهای وصفی: اگر نیاز به توصیف یا توضیح "کسائی" دارید، می‌توانید از قیدهای وصفی و صفت‌ها استفاده کنید. مثلاً "کسائی بزرگ" یا "کسائی معروف".
تلفظ و نحوه نوشتار: اطمینان حاصل کنید که تلفظ و نگارش درست این کلمه را رعایت کنید. "کسائی" به دو بخش تقسیم می‌شود: "کسا" و "ئی".
توافق با قواعد عمومی زبان فارسی: هر زمان که از "کسائی" در جمله استفاده می‌کنید، مطمئن شوید که با سایر اجزای جمله همخوانی داشته باشد.

اگر سوال خاصی دربارهٔ مفهوم یا کاربرد "کسائی" دارید، خوشحال می‌شوم بیشتر کمک کنم.

مثال برای واژه (هوش مصنوعی)

کسائی یکی از صنایع دستی قدیمی ایران است که به هنر گلدوزی و بافتن پارچه‌های رنگی مربوط می‌شود.
در بازارهای کرمان، می‌توانید نمونه‌های زیبا و هنرمندانه‌ای از آثار کسائی را پیدا کنید.
وی تصمیم گرفت تا در کلاس‌های آموزشی کسائی شرکت کند و مهارت‌های خود را در این زمینه تقویت کند.

فرم ورود

آدرس بخش انتخاب شده

رویداد ها - امتیازات

زیر مجموعه ها

سوالات متداول

کسائی

معنی کلمه کسائی

معنی واژه کسائی

کسائی

اطلاعات بیشتر واژه

500 کاراکتر باقی مانده

جعبه لام تا کام

تبلیغات توضیحی

تبلیغات موضوعی

تبلیغات تصویری

فرم ورود

آدرس بخش انتخاب شده

رویداد ها - امتیازات

زیر مجموعه ها

سوالات متداول

کسائی

معنی کلمه کسائی

معنی واژه کسائی

کسائی

اطلاعات بیشتر واژه

500 کاراکتر باقی مانده

مطالب مرتبط

علی کسائی

کسائی

کسائی

اسحاق کسائی

غلام کسائی

جعبه لام تا کام

تبلیغات توضیحی

تبلیغات موضوعی

تبلیغات تصویری