کمال الدین

معنی: کمال الدین . [ ک َ لُدْ دی ] (اِخ ) حسین رشیدی از وزرای شاه شجاع پسر امیر مبارزالدین محمد. (حبیب السیر چ خیام ، ج 3 ص 295). شاه شجاع پس از کشتن خواجه قوام محمد صاحب عیار در سال 764وزارت به امیرکمال الدین حسین رشیدی سپرد. وی نواده ٔ خواجه رشیدالدین فضل اﷲ وزیر است . (تاریخ عصر حافظ،تألیف غنی ، متن و حاشیه ٔ ص 204). و رجوع به همین مأخذ ص 205، 217، 218، 290 و دستورالوزراء ص 248 شود.

... ادامه

567 | 0

نمایش تصویر

اطلاعات بیشتر واژه

آواشناسی:

منبع: لغت‌نامه دهخدا

معادل ابجد: 186

شمارگان هجا:

تشریح نگارش (هوش مصنوعی)

کلمه "کمال‌الدین" ترکیبی از دو واژه "کمال" و "الدین" است که به معنای "کمال دین" می‌باشد. در نگارش این کلمه، باید به نکات زیر توجه کرد:

نوشتن با هم: کلمات مرکب از کلمات "کمال" و "الدین" باید به صورت پیوسته نوشته شوند و بین آن‌ها فاصله نیفتد.
تنک‌نگاری: هنگامی که واژه‌ای به صورت مرکب با پسوند "الدین" نوشته می‌شود، معمولاً با "ل" فصل که در "ال" وجود دارد، ترکیب می‌شود.
حروف کوچک و بزرگ: در متون رسمی یا ادبی، معمولاً "کمال‌الدین" به صورت با حروف بزرگ در آغاز نوشته می‌شود، ولی در دیگر موارد می‌توان با حروف کوچک نیز نوشت.
تلفظ: در تلفظ، این کلمه به صورت "کمال‌الدین" به کار می‌رود و "الدین" به گونه‌ای تلفظ می‌شود که "ال" و "دین" کاملاً واضح باشند.
نقطه‌گذاری: در صورت نیاز به نقطه‌گذاری در جمله، توجه داشته باشید که این کلمه باید در موقعیت صحیح خود قرار گیرد تا به مفهوم جمله لطمه نزند.

مثال: "کمال‌الدین، یکی از شخصیت‌های مهم تاریخ ادبیات فارسی است."

توجه به این نکات کمک می‌کند تا کلمه "کمال‌الدین" به درستی و به زیبایی در متن‌های فارسی استفاده شود.

فرم ورود

آدرس بخش انتخاب شده

رویداد ها - امتیازات

زیر مجموعه ها

سوالات متداول