وفا به نذر

الإمامُ الباقرُ علیه السلام

ـ في قولهِ تعالی :«يُوفُونَ بالنَّذْرِ» ـ: مَرِضَ الحَسنُ والحُسينُ وهُما صَبيّانِ صَغيرانِ، فعادَهُما رَسولُ اللّه ِ صلی الله عليه و آله ومَعهُ رجُلانِ، فقالَ أحَدُهُما: يا أبا الحَسَنِ، لو نَذَرتَ في ابنَيكَ نَذرا إن عافاهُما اللّه ُ، فقالَ: أصومُ ثَلاثَةَ أيّامٍ شُكرا للّه ِ عَزَّوجلَّ، وكذلكَ قالَت فاطمَةُ، وكذلكَ قالَت جارِيَتُهُم فِضَّةُ، فألبَسَهُما اللّهعافِيَةً فأصبَحوا صِياما.

ـ درباره آیه«به نذر خود وفا می كنند»ـ فرمود: حسن و حسین علیهماالسلامدر خردسالی بیمار شدند. رسول خدا صلی الله علیه و آله به همراه دو نفر دیگر به عیادت آنان رفت. یكی از آن دو مرد گفت: ای ابا الحسن! كاش برای این دو طفل خود نذری می كردی تا خداوند شفایشان دهد. علی علیه السلام فرمود: برای سپاسگزاری از خداوند عز و جلسه روز روزه می گیرم. فاطمه علیها السلامو كنیز آنها فضّه نیز همین حرف را زدند. پس، خداوند بر آن دو لباس عافیت پوشاند و آنان روزه گرفتند.

منبع: وسائل الشیعة: 16 / 190 / 5.