ان شاء اللّه !

امام باقر علیه السلام

ذُكِرَ اَنَّ آدَمَ لَمّا اَسْـكَنَهُ اللّه ُ الجَنَّةَ فَقالَ لَهُ: يا آدَمُ لا تَقْرَبْ هذِهِ الشَّجَرَةَ، فَقالَ: نَعَمْ يا رَبِّ، وَ لَمْ يَسْتَثْنِ. فَاَمَرَ اللّه ُ نَبيَّهُ فَقالَ: «وَ لا تَقولَنَّ لِشَیْ ءٍ اِنّی فاعِلٌ ذالِكَ غَدا اِلاّ اَنْ يَشاءَ اللّه ُ وَ اذْكُرْ رَبَّـكَ اِذا نَسيتَ» اَنْ تَقولَ وَ لَوْ بَعْدَ سَنَةٍ؛

هنگامی كه خداوند عز و جل آدم علیه السلام را در بهشت جا داد به او فرمود: ای آدم! به این درخت، نزدیك نشو. حضرت آدم گفت: باشد، ای پروردگار من! ولی اِن شاء اللّهنگفت [و به درخت، نزدیك شد و از آن خورد]. لذا خداوند به پیامبرش صلی الله علیه و آله امر فرمود: درباره چیزی كه می خواهی آن را فردا انجام دهی، نگو آن را انجام می دهم، مگر این كه بگویی اِن شاء اللّه، و به یاد آر پروردگارت را اگر فراموش نمودی، به این كه اِن شاء اللّهبگویی، اگر چه پس از یك سال باشد.

منبع: بحار الأنوار، ج 104، ص 228، ح 61.