فصل چهارم: درود فرستادن پیامبر بر

عنه علیه السلام

ـ عَن آبائِهِ عليهم السلام ـ: كانَ النَّبِيُّ صلي الله عليه و آله يَقِفُ عِندَ طُلوعِ كُلِّ فَجرٍ عَلی بابِ عَلِيٍّ وفاطِمَةَ عليهماالسلامفَيَقولُ: الحَمدُ للّه ِِ المُحسِنِ المُجمِلِ، المُنعِمِ المُفضِلِ، الَّذي بِنِعمَتِهِ تَتِمُّ الصّالِحاتُ، سَميعٌ سامِعٌ، بِحَمدِ اللّه ِ ونِعمَتِهِ، وحُسنِ بَلائِه عِندَنا، نَعوذُ بِاللّه ِ مِنَ النّارِ، نَعوذُ بِاللّه ِ مِن صَباحِ النّارِ، نَعوذُ بِاللّه ِ مِن مَساءِ النّارِ، الصَّلاةَ يا أهلَ البَيتِ«إنَّما يُريدُ اللّه ُ لِيُذهِبَ عَنكُمُ الرِّجسَ أهلَ البَيتِ ويُطَهِّرَكُم تَطهيرًا ».

امام صادق علیه السلامبه نقل از پدرانش علیهم السلام: پیامبر صلی الله علیه و آلهدر هر سپیده دم بر در خانه علی و فاطمه می ایستاد و می فرمود: سپاس و ستایش خدای نیكوكار زیباكار، نعمت دهنده احسان بخش كه در پرتو نعمتهای او اعمال صالح كمال می یابد، سمیع سامع است، به حمد الهی و نعمت او و آزمون نیكوی او در میان ما، از آتش به خدا پناه می بریم و از بام و شام آتش به خدا پناه می بریم، ای اهل بیت! هنگام نماز است «اِنَّما یُریدُ اللّه ُ لِیُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ البیتِ ویُطَهِّرَكُمْ تَطْهیراً».

منبع: أمالی الصدوق: 124 / 14 عن إسماعیل بن أبی زیاد السكونیّ.