گناهان كبیره

الإمامُ الصّادقُ علیه السلام

الكبائرُ سَبعٌ: قَتلُ المؤمِنِ مُتَعَمِّداً، وقذفُ المُحصَنَةِ، والفِرارُ مِنَ الزَّحفِ، والتَّعَرُّبُ بعدَ الهِجرَةِ، وأكلُ مالِ اليتيمِ ظُلماً، وأكلُ الرِّبا بعدَ البَيِّنَةِ، وكُلُّ ما أوجَبَ اللّه ُ عليهِ النارَ.

گناهان كبیره هفت تاست: كشتن عامدانه مؤمن، تهمت زدن به زن پاكدامن، فرار از میدان جهاد با دشمن، تعرّب بعد از هجرت، خوردن به ناحق مال یتیم، رباخواری بعد از دانستن [حرمت آن] و هر چیزی كه خداوند به سبب آن آتش دوزخ را واجب كرده است.

منبع: الكافی: 2/ 277/3. / در لسان العرب آمده است كه تعرّب بعد از هجرت به این معناست كه كسانى كه از بادیه به مدینه هجرت كرده بودند دوباره به بادیه برگردند و با بادیه نشینان (اعراب) زندگى كنند. این عمل به منزله ارتداد بود. مترجم و شارح اصول كافى ذیل این عبارت نیز مى نویسد: تعرّب بعد از هجرت در صدر اسلام نسبت به كسانى بوده كه از مكّه و آبادیهاى كفرنشین به مدینه و مركز اسلام مهاجرت كرده بودند. برگشتن آنها با مسلمین دیگر را به بلاد كفر، تعرّب بعد از هجرت مى گفتند و یكى از گناهان كبیره و به منزله ارتداد بوده است. ولى در اعصار ائمه علیهم السلام و دوران غیبت، تعرّب این است كه مسلمانى در بلاد كفر بوده و در آنجا از اظهار اسلام و تعلّم احكام ممنوع و معذور باشد، اقامت او در آنجا از گناهان كبیره است.بعضى از علما تعرّب را تعمیم داده و حتّى شامل كسى دانسته اند كه مشغول تحصیل علمى شود و سپس آن را