نخود چه فوایدی دارد؟

امام صادق علیه ‏السلام

- وقَد ذُكِرَ عِندَهُ الحِمَّصُ فَقالَ: هُوَ جَيِّدٌ لِوَجَعِ الظَّهرِ.

- هنگامی‏كه نزد ایشان از نخود نام‏بردند: برای درد كمر، سودمند است.

منبع: مكارم الأخلاق، جلد 1، صفحه 408، حدیث 1382، بحار الأنوار، جلد 66، صفحه 264، حدیث 4، وفیه «الصدر» بدل «الظهر»، دانش نامه احادیث پزشكی: 2 / 292. علاّمه مجلسى در این باره آورده است: صاحب بحر الجواهر گفته: «نخود، داراى انواعِ: سفید، سرخ و سیاه است». بقراط گفته: «در طبع نخست، گرم و مرطوب است»؛ امّا اسحاق مى‏گوید: «در طبع نخست، گرم و خشك است». اگر با گوشتْ پخته شود، به پخت بهترِ آن كمك مى‏كند. اگر لكّه خون با آن شسته شود، این لكّه از پارچه پاك مى‏شود. اگر آن را آرد كنند و با گلابِ گرم بیامیزند و پمادى از آن بر كمر بمالند، براى كمردردْ سودمند است. پیشاب و خونِ قاعدگى را به جریان مى‏اندازد، با سینه و ریه سازگار است، نیروى جنسى را برمى‏انگیزد، شكم را نرم مى‏كند؛ امّا براى زخم‏هاى كلیه و مثانه زیان دارد. بیشتر از هر چیز، ریه را تقویت مى‏كند و پخته آن، براى كمردرد، استسقا و یرقان، سودمند است. بدان كه توان آمیزش جنسى به سه چیز، نیازمند است و این هر سه، در نخود، یكجا گرد آمده است: نخست، خوراكى كه در آن، حرارتى افزون بر حرارت طبیعى بدن وجود داشته باشد و بتواند نیروى انسان را براى آمیزش برانگیزد؛ دوم، غذایى كه از چنان تغذیه‏كنندگى و رطوبتى برخوردار باشد كه بتواند به بدن رطوبت دهد و منى را افزون سازد؛ و سوم، غذایى كه در آن از بادها و نفخ باشد كه بتواند تهى‏گاه‏ها و اندام‏هاى آلت را پُر كند. اینها همه در نخود وجود دارند (بحار الأنوار: جلد 66 صفحه 264). در بحار الأنوار، به جاى «كمر»، واژه «سینه» آمده است.