الف ـ دشمنان خدا

رسول اللّه صلی الله علیه و آله

(وَ مِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللَّهِ أَندَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَ الَّذِينَ ءَامَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلَّهِ وَ لَوْ يَرَی الَّذِينَ ظَـلَمُواْ إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا وَ أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ). (برخی از مردم، در برابر خدا، همتايانی [برای او ]برمی گزينند و آنها را چون دوستی خدا، دوست می دارند؛ ولی آنان كه ايمان آورده اند، خدا را بيشتر دوست می دارند. كسانی كه ستم كرده اند، اگر هنگامی كه عذاب را مشاهده می كنند، می ديدند كه همه نيرو از آنِ خداست و خداوند، سختْ كيفر است [، از ادامه ستم پيشگی باز می ايستادند]). (لاَّ يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَـفِرِينَ أَوْلِيَآءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَن يَفْعَلْ ذَ لِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِی شَیْ ءٍ إِلاَّ أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَـاةً وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُو وَإِلَی اللَّهِ الْمَصِيرُ ). (مؤمنان نبايد كافران را به جای مؤمنان، به دوستی بگيرند و هركه چنين كند، با خداوند، هيچ پيوندی ندارد، مگر آن كه از آنان به نوعی بترسيد؛ و خداوند، شما را از [كيفر ]خودش برحذر می دارد كه بازگشت به سوی اوست).مَن كانَ يُؤمِنُ بِاللّه ِ وَ اليَومِ الآخِرِ فَلا يُؤاخِيَنَّ كافِرا، و لا يُخالِطَنَّ فاجِرا. و مَن آخی كافِرا أو خالَطَ فاجِرا كانَ كافِرا فاجِرا.

رسول خدا صلی الله علیه و آله: هركس به خدا و روز قیامتْ ایمان دارد، با هیچ كافری، برادری و با هیچ فاجری(بدكاری)، مصاحبت نكند. هركس با كافری، برادری یا با فاجری مصاحبت كند، خود، كافری فاجر است.

منبع: صفات الشیعة: 85 / 9 عن محمّد بن قیس عن الإمام الباقر عن آبائه علیهم السلام، بحار الأنوار: 74 / 197 / 31.