مسجد كوفه

كتاب من لایحضره الفقیه ـ به نقل از اَصبغ بن نُباته ـ

بَينا نَحنُ ذاتَ يَومٍ حَولَ أميرِالمُؤمِنينَ عليه ‏السلام في مَسجِدِ الكوفَةِ، إذ قالَ: يا أهلَ الكوفَةِ، لَقَد حَباكُمُ اللّه‏ُ عَزَّوجَلَّ بِما لَم يَحبُ بِهِ أحَدا مِن فَضلٍ: مُصَلّاكُم بَيتُ آدَمَ، وبَيتُ نوحٍ، وبَيتُ إدريسَ، ومُصَلّى إبراهيمَ الخَليلِ، ومُصَلّى أخِيَ الخِضرِ عليهم ‏السلام، ومُصَلّاي، وإنَّ مَسجِدَكُم هذا لَأَحَدُ الأَربَعَةِ المَساجِدِ الَّتِي اختارَهَا اللّه‏ُ عَزَّوجَلَّ لِأَهلِها، وكَأَنّي قَد اُتِيَ بِهِ يَومَ القِيامَةِ في ثَوبَينِ أبيَضَينِ يَتَشَبَّهُ بِالمُحرِمِ، ويَشفَعُ لِأَهلِهِ ولِمَن يُصَلّي فيهِ فَلا تُرَدُّ شَفاعَتُهُ، ولا تَذهَبُ الأَيّامُ وَاللَّيالي حَتّى يُنصَبَ الحَجَرُ الأَسوَدُ فيهِ. ولَيَأتِيَنَّ عَلَيهِ زَمانٌ يَكونُ مُصَلَّى المَهدِيِّ مِن وُلدي، ومُصَلّى كُلِّ مُؤمِنٍ، ولا يَبقى عَلَى الأَرضِ مُؤمِنٌ إلّا كانَ بِهِ أو حَنَّ قَلبُهُ إلَيهِ، فَلا تَهجُروهُ، وتَقَرَّبوا إلَى اللّه‏ِ عَزَّوجَلَّ بِالصَّلاةِ فيهِ، وَارغَبوا إلَيهِ في قَضاءِ حَوائِجِكُم، فَلَو يَعلَمُ النّاسُ ما فيهِ مِنَ البَرَكَةِ لَأَتَوهُ مِن أقطارِ الأَرضِ ولَو حَبوا عَلَى الثَّلجِ.

روزی پیرامون امیر مؤمنان، در مسجد كوفه نشسته بودیم كه فرمود: «ای كوفیان! خداوند، فضیلتی به شما ارزانی داشته كه به دیگران نداده است و آن، مصلّای شماست كه خانه آدم و نوح و ادریس علیهم ‏السلام و محلّ نماز ابراهیم خلیل و برادرم خضر علیهماالسلامو نیز نمازگاه من است. این مسجد، از جمله چهار مسجدی است كه خداوند عز و جل آنها را برای اهل مسجد، برگزیده است و گویا من، آن را همانند مُحرمی در دو جامه سپید می‏بینم كه در روز رستاخیز، آورده شده است كه اهل خود و كسانی را كه در آن نماز می‏گزارند، شفاعت می‏كند و شفاعتش هم رد نمی‏شود و روزگاری خواهد آمد كه حجر الأسود درآن نصب می‏شود. بی‏تردید، زمانی فرا خواهد رسید كه آن جا محلّ نماز یكی از فرزندانم، مهدی، و نمازگاه همه مؤمنان شود و هیچ مؤمنی بر روی زمین باقی نمی‏ماند، مگر این كه در آن مسجد است و یا دل‏بسته اوست. پس آن را وا مگذارید و با نماز خواندن در آن، به خدای عز و جل نزدیك شوید، و برای برآمدن نیازهایتان، بِدان رو كنید كه اگر مردم بركت آن را بدانند، اگر چه چهار دست و پا بر روی برف و یخ، از هر سو بدان روی می‏آورند.

منبع: الحَبْو: أن یمشی على یدیه وركبتیه أو اُسته (النهایة: ج 1 ص 336 «حبا»).كتاب من لا یحضره الفقیه: ج 1 ص 231 ح 696، الأمالی للصدوق: ص 298 ح 334، روضة الواعظین: 369، بحار الأنوار: ج 100 ص 389 ح 14.