مسجد كوفه

امام صادق علیه ‏السلام

جاءَ رَجُلٌ إلى أميرِالمُؤمِنينَ عليه ‏السلام وهُوَ في مَسجِدِ الكوفَةِ فَقالَ: السَّلامُ عَلَيكَ يا أميرَالمُؤمِنينَ ورَحمَةُ اللّه‏ِ وبَرَكاتُهُ، فَرَدَّ عَلَيهِ، فَقالَ: جُعِلتُ فِداكَ إنّي أرَدتُ المَسجِدَ الأَقصى، فَأَرَدتُ أن اُسَلِّمَ عَلَيكَ واُوَدِّعَكَ. فَقالَ لَهُ: فَأَيَّ شَيءٍ أرَدتَ بِذاكَ ؟ فَقالَ: الفَضلَ جُعِلتُ فِداكَ. قالَ: فَبِع راحِلَتَكَ، وكُل زادَكَ، وصَلِّ في هذَا المَسجِدِ، فَإِنَّ الصَّلاةَ المَكتوبَةَ فيهِ حَجَّةٌ مَبرورَةٌ، وَالنّافِلَةَ فيهِ عُمرَةٌ مَبرورَةٌ، وَالبَرَكَةَ فيهِ عَلَى اثنَي عَشَرَ ميلاً ، يَمينُهُ يُمنٌ، ويَسارُهُ مَكرٌ ، وفي وَسَطِهِ عَينٌ مِن دُهنٍ، وعَينٌ مِن لَبَنٍ، وعَينٌ مِن ماءٍ شَرابٍ لِلمُؤمِنينَ، وعَينٌ مِن ماءٍ طُهرٍ لِلمُؤمِنينَ، مِنهُ سارَت سَفينَةُ نوحٍ عليه ‏السلام، وكانَ فيهِ نَسرٌ ويَغوثُ ويَعوقُ، صَلّى فيهِ سَبعونَ نَبِيّا وسَبعونَ وَصِيّا أنَا أحَدُهُم. وقالَ بِيَدِهِ في صَدرِهِ: مادَعا فيهِ مَكروبٌ بِمَسأَلَةٍ في حاجَةٍ مِنَ الحَوائِجِ، إلّا أجابَهُ اللّه‏ُ وفَرَّجَ عَنهُ كُربَتَهُ.

امیر مؤمنان، در مسجد كوفه بود كه مردی به سراغش آمد و گفت: سلام و رحمت خدا و بركت‏های او بر تو باد، ای امیر مؤمنان ! ایشان، پاسخ سلامش را داد. او گفت: فدایت شوم! قصد مسجد الأقصی كرده‏ام. خواستم بر تو سلام كنم و با تو وداع نمایم. فرمود: «با این سفر، در پی چه هستی ؟». گفت: درك فضیلت، فدایت شوم ! فرمود: «مَركب سواری خود را بفروش و توشه‏ات را مصرف كن و در این مسجد، نماز بخوان، كه نماز واجب در آن، برابر با حجّی پذیرفته شده است و نماز مستحب در آن، برابر با عمره‏ای پذیرفته شده است و تا شعاع دوازده میلی آن، بركت‏خیز است. سمت راستش بركت است و سمت چپش حیله‏ورزی است. در میانه آن، چشمه‏ای از روغن و چشمه‏ای از شیر و چشمه‏ای از آب نوشیدنی و چشمه‏ای از آب پاكیزه برای مؤمنان است. كشتی نوح علیه ‏السلام از آن جا به حركت در آمد و بت‏های نَسر و یَغوث و یَعوق، در آن قرار داشتند. هفتاد پیامبر و نیز هفتاد جانشین [ ـِ پیامبر ] كه من یكی از آنهایم، در آن نماز گزارده است». آن گاه، در حالی كه دستش را بر سینه‏اش گذاشته بود، فرمود: «هیچ گرفتاری نیست كه در آن برای درخواست نیازی از نیازهایش دعا كند، مگر آن كه خداوند پاسخش را می‏دهد و گرفتاری‏اش را برطرف می‏سازد».

منبع: لعلّ المراد بقوله علیه ‏السلام: البركة منه على اثنی عشر میلاً ما كان فی جهة الغری إلى حیث انتهت الأمیال لبركة قبره علیه ‏السلام، لذا قال: یمینه یمن، إشارة إلى ذلك (بحار الأنوار: ج 100 ص 404).یَسارُه مَكر: قیل: كانت السوق إلى جانبه الأیسر، وفیها یقع المكر والخداع (النهایة: ج 4 ص 349 «مكر»).قال بیده: العرب تجعل القَول عبارة عن جمیع الأفعال، وتُطلقه على غیر الكلام واللسان؛ فتقول: قالَ بیَدِه: أی أخذ، وقالَ برجله؛ أی مشى... وكلّ ذلك على المجاز والاتّساع (النهایة: ج 4 ص 124 «قول»).الكافی: ج 3 ص 491 ح 2، كامل الزیارات: ص 80 ح 76 كلاهما عن إسماعیل بن زید مولى عبد اللّه‏ بن یحیى الكاهلی، تهذیب الأحكام: ج 3 ص 251 ح 689 عن عبد اللّه‏ بن یحیى الكاهلی، بحار الأنوار: ج 100 ص 403 ح 59. گفته شده كه در جانب چپ مسجد كوفه، بازارى بوده كه در آن، مكر و حیله مى‏شده است.