تهی‌دست

کلمه «تهی‌دست» در زبان فارسی به معنای بی‌پول، بی‌مال یا فقیر است. این کلمه از دو بخش «تهی» به معنی خالی و «دست» به معنای دستان یا ابزارها تشکیل شده است. در نوشتن و استفاده از این کلمه، چند نکته نگارشی و زبانی را می‌توان در نظر گرفت:

1. نظافت نگارشی: کلمه «تهی‌دست» باید به صورت متصل نوشته شود و از هم جدا نشود. همچنین باید توجه داشت که در فارسی برای مرکب‌ها خط تیره (مثل «تهی‌دست») معمولاً بین اجزای کلمه گذاشته می‌شود.

2. استفاده در جملات: این کلمه معمولاً به عنوان صفت برای توصیف اشخاص یا وضعیت مالی آنها به کار می‌رود. مانند: «او یک فرد تهی‌دست است.»

3. قانون جمع: برای جمع بستن این کلمه نیز می‌توان از شکل جمع آن «تهی‌دستان» استفاده کرد.

4. توجه به معانی مشابه: در استفاده از این کلمه، می‌توان به معانی و هم‌معانی آن نیز توجه کرد؛ مانند بی‌پول، فقیر، و کم‌دارایی، که می‌تواند در جملات مختلف با توجه به زمینه مفهوم استفاده شود.

5. تنوع در جمله‌سازی: برای غنای ادبی و معنایی می‌توان از کلمه «تهی‌دست» در جملات توصیفی و داستانی استفاده کرد و به وسیله آن اوضاع اجتماعی یا شخصیت‌ها را به تصویر کشید.

به این ترتیب، «تهی‌دست» دارای کاربردها و ویژگی‌های خاص خود در زبان فارسی است که می‌تواند در نوشتار و گفتار به طرز مؤثری استفاده شود.

1. در شرایط سخت اقتصادی، بسیاری از خانواده‌ها به تیپ تهی‌دست دچار شده‌اند و نیاز به کمک دارند.
2. او با وجود اینکه تهی‌دست بود، همیشه به دیگران یاری می‌رساند و از هیچ کمکی دریغ نمی‌کرد.
3. در آن محله، تهی‌دستان بسیاری زندگی می‌کنند که به دنبال فرصتی برای بهتر کردن وضعیت خود هستند.