متلٲلئ

کلمه "متلألئ" به معنای درخشان، پرنور یا دارای درخشش است. این کلمه در زبان فارسی دارای قواعد خاص نگارشی و تلفظی است. در ادامه به برخی از نکات مربوط به این کلمه و قواعد فارسی اشاره می‌شود:

1. نوشتار صحیح: املای درست این کلمه "متلألئ" است که شامل حرف عین (ل) و همزه می‌باشد.

2. تلفظ: این کلمه به صورت "mat-la-’al-le" تلفظ می‌شود. باید به این نکته توجه داشت که همزه (ء) در ابتدای بخش دوم کلمه وجود دارد و به تلفظ درست آن کمک می‌کند.

3. قواعد صرف و نحو:

   • این کلمه از ریشه "تلألؤ" به معنای درخشش نشأت گرفته و می‌تواند به عنوان صفت در جمله‌ها به کار رود.
   • مثال: "ستاره‌های آسمان در شب متلألئ بودند."

4. استفاده در جملات: کلمه "متلألئ" معمولاً در وصف اشیای درخشان یا زیبا استفاده می‌شود، مانند:

   • "صخره‌های متلألئ در نور خورشید نمایی خیره‌کننده داشتند."
   • "جواهرات متلألئ در فروشگاه نظر هر کسی را جلب می‌کرد."
5. نکات نگارشی:
   • در نوشتن این کلمه باید به صحیح نوشتن همزه و حروف تأکید بیشتری داشت.
   • استفاده از این کلمه در بافت‌های ادبی و توصیفی می‌تواند زیبایی متن را افزایش دهد.

امیدوارم این نکات به شما کمک کند! اگر سوال دیگری دارید، خوشحال می‌شوم که پاسخ دهم.

1. موج‌های دریا در زیر نور ماه به‌قدری متلألئ بودند که گویی صدها الماس در آب پخش شده است.
2. هنگام غروب، آسمان با رنگ‌های گرم و متلألئ، زیبایی خاصی به منظره بخشید.
3. دانه‌های شبنم روی چمن‌های تازه، صبح را با جلوه‌ای متلألئ و دل‌انگیز آغاز کردند.