هرزه‌کار

واژه‌ی "هرزه‌کار" در زبان فارسی به معنای شخصی است که به طور مداوم و بیهوده مشغول به کارهای بی‌فایده یا نامناسب است. در اینجا چند نکته‌ی نگارشی و دستوری مرتبط با این کلمه را بیان می‌کنیم:

1. تلفظ: "هرزه‌کار" به صورت "هر-زه-کار" تلفظ می‌شود. توجه کنید که هر دو بخش کلمه واضح باشد.

2. املا: این کلمه باید به صورت ترکیبی نوشته شود. "هرزه" و "کار" جدا از هم نوشته نمی‌شود و نباید از "هرزکار" استفاده کرد.

3. نقطه‌گذاری: در متن، اگر لازم باشد این کلمه در جملات جداگانه بیاید، باید به دقت از نقطه‌گذاری مناسب استفاده شود.

4. استفاده در جملات: می‌توان از این کلمه در جملات به شکل‌های مختلف استفاده کرد. به عنوان مثال:

   • "او هرزه‌کار است و وقتش را به بطالت می‌گذراند."
   • "هرزه‌کاران معمولاً از فرصت‌های خوب بهره‌برداری نمی‌کنند."
5. مفاهیم مترادف و متضاد: با توجه به معنای "هرزه‌کار"، می‌توان از واژه‌های مترادف مانند "بی‌فایده" یا "پرتخلف" استفاده کرد و در مقابل، واژه‌هایی مانند "سخت‌کوش" یا "پرتلاش" به عنوان متضاد مطرح شوند.

با رعایت این نکات می‌توانید به درستی از کلمه "هرزه‌کار" در نگارش‌های خود استفاده کنید.

1. هرزه‌کاران در جامعه معمولاً نسبت به قوانین و مقررات بی‌توجه هستند و تنها به منافع شخصی خود فکر می‌کنند.
2. او به‌عنوان یک هرزه‌کار شناخته می‌شود که همواره تلاش می‌کند از دیگران سوءاستفاده کند.
3. با وجود اینکه او هرزه‌کار است، برخی از افراد هنوز به او اعتماد دارند و تحت تأثیر charisma او قرار می‌گیرند.