آشکاره

کلمه "آشکار" در زبان فارسی به معنای "مشهود" یا "واضح" است. وقتی از این کلمه در جملات استفاده می‌شود، می‌توان برخی از قواعد زبان فارسی و نگارشی را رعایت کرد. در زیر به چند نکته اشاره می‌شود:

1. تطابق صفت و نام: اگر "آشکار" به عنوان صفت به کار رود، باید با نامی که توصیف می‌کند، از نظر جنس و تعداد تطابق داشته باشد. برای مثال:

   • "این حقیقت آشکار است." (حقیقت مؤنث، صفت هم مؤنث است)
   • "این واقعیت‌های آشکار نشان می‌دهد..." (واقعیت‌های جمع)

2. جایگاه صفت: عموماً صفت‌ها بعد از نام‌های خود قرار می‌گیرند، مگر در موارد خاص که به لحاظ تأکید یا شاعرانگی، ممکن است جابجایی‌هایی انجام شود:

   • "این واقعیت آشکار است." (ترتیب عادی)
   • "آشکار است این واقعیت." (ترتیب غیرعادی برای تأکید)

3. استفاده در جملات: برای استفاده از کلمه "آشکار" در جملات مختلف، می‌توان به ساختارهای متفاوتی اشاره کرد:

   • "مشکلات اقتصادی در جامعه به وضوح آشکار است."
   • "آشکار بودن این نارسایی‌ها نیازمند توجه جدی است."
4. نقطه‌گذاری: در جملاتی که از "آشکار" استفاده می‌شود، رعایت نشانه‌های نگارشی بسیار مهم است. به عنوان مثال، استفاده از ویرگول و نقطه صحیح در طول جمله به وضوح بیان کمک می‌کند:
   • "مشکلات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی در جامعه آشکار است."

با رعایت این نکات می‌توان به نحوی صحیح و مؤثر از کلمه "آشکار" در نوشتار فارسی استفاده کرد.

1. در این کتاب، رازهایی درباره‌ی زندگی شخصیت اصلی آشکاره شده است که خواننده را به تفکر وا می‌دارد.
2. با بررسی دقیق مدارک، آشکاره شد که حقیقت همیشه در پشت پرده‌ها پنهان نیست.
3. احساسات او نسبت به این موضوع به‌صورت آشکاره‌ای در چهره‌اش نمایان بود.