حدّاد

کلمه "حدّاد" به معنای آهنگر به کار می‌رود و دارای ویژگی‌های خاص نگارشی و دستوری است. در زیر به برخی از قواعد مربوط به این کلمه اشاره می‌شود:

1. نویسه‌نگاری:

   • در نگارش کلمه "حدّاد"، حرف "د" باید با دو شید (ّ) نوشته شود که نشان‌دهنده تشدید است. این علامت به تلفظ صحیح و تأکید بر روی هجای "د" کمک می‌کند.

2. نحوه تلفظ:

   • "حدّاد" به صورت "حَدّاد" تلفظ می‌شود، با تأکید بر روی "د" تفکیک‌پذیر.

3. نوع کلمه:

   • "حدّاد" اسم است و به فرد یا شخصی که به کار آهنگری مشغول است، اشاره دارد.

4. جمع‌سازی:

   • جمع کلمه "حدّاد" به صورت "حدّادان" یا "حدّادها" است.

5. قواعد صرفی:

   • این کلمه می‌تواند به عنوان فاعل، مفعول، و... در جملات به کار رود.

6. کاربرد در جملات:

   • "حدّاد به کار خود ادامه می‌دهد."
   • "برای تهیه ابزارآلات، به یک حدّاد مراجعه کردیم."
7. خانواده واژگانی:
   • ممکن است کلمات دیگری مانند "حدّادی" (نسبت) نیز از این واژه مشتق شوند.

با مدنظر قرار دادن این نکات، می‌توان به درستی از کلمه "حدّاد" در نوشته‌ها و گفتارها استفاده کرد.