کمدی
license
98
963
100
معنی کلمه کمدی
معنی واژه کمدی
[komedi]
comedy
|
کمدی
معنی:
کمدی (شادینامه) (به یونانی باستان: κωμῳδία / kōmōidía) و (به لاتین: comoedia) یکی از سبکهای نمایشی است که از واژهٔ یونانی kōmōidía (متشکل دو بخش κῶμος kỗmos، جشنی به افتخار دیونسیوس، و ἀοιδή (آواز)) ریشه میگیرد.
به ظاهر هدف کمدی خنده و تفریح است اما در حقیقت مسائل جدی در پردهٔ شوخی نموده میشود . در کمدی شخصیت قهرمانان و شکست هایشان بیشتر جنبهٔ شادیآور و عمدتا سرگرمی دارد و معمولاً بیننده بدان توجه جدی نمی کند . تماشاگر ازقبل می داند که فاجعهٔ بزرگی اتفاق نخواهد افتاد بلکه سیر حوادث در جهت کامرانی قهرمان یا قهرمانان است . قهرمانان کمدی اکثرا افرادی از قشر متوسط یا پایین جامعه اند که درطول نمایش مرتکب اشتباهات و یا رفتارهایی میشوند که مخاطب بر دردسرسازبودن یا اشتباه بودن این اهمال اشراف کامل دارد . ( سطح آگاهی مخاطب از قهرمان در مورد مسایل و رخدادها بالاتر است و همین موجب خندهاست .)
ارسطو می نویسد : " کمدی تقلید و محاکاتی است از اطوار و اخلاق زشت، نه این که توصیف و تقلید بدترین صفات انسان باشد؛ بلکه فقط تقلید و توصیف اعمال و اطوار شرم آوری است که موجب ریشخند و استهزاء می شود. آن چه موجب ریشخند و استهزاء میشود امری است که در آن عیب و زشتی هست، اما آزار و گزندی از آن (عیب و زشتی) به کسی نمیرسد.
محتویات
ساختار کمدی یونان
1. پیش درآمد (Prologue): در این بخش، شخصیت اصلی برای رسیدن به خواسته های خویش، طرحی عجیب (و به گمان خود هوشمندانه) را مطرح می کند تا به آرزوهای عجیب و غریب خود دست یابد. این طرح شگفت انگیز، شالودۀ شکل گیری حوادث کمیک بعدی را پی ریزی می کند و فضایی شاد و مفّرح پدید می آورد. اندیشۀ شخصیت اصلی در این بخش معمولاً بسیار تخیلی و غیر عملی است.
2. پارادوس (Parados): واژۀ پارادوس در اصل به بخشی از بنای معماری تماشاخانه های یونانی اطلاق می شد که در دو طرف صحنۀ اصلی (ارکسترا) قرار داشت و همسرایان نمایش از آنجا وارد صحنه می شدند. در ساختار نمایشنامه های یونانی، پارادوس به بخشی گفته می شد که طی آن، گروه همسرایان، در حال خواندن سرود، وارد صحنه می شدند و مستقر می گردیدند. در خلال شعرهایی که همسرایان در پارادوس می خواندند، خود را معرفی می کردند.
3. آگون (Agon): این واژه به معنای مناظره یا جدل است. این بخش، شامل مباحثه ای است میان شخصیت اصلی (که نقشۀ تخیلی و اندیشۀ شگفت و البته شادی آور خود را در پرولوگ مطرح کرده) و مخالفان او. گاه یک رکن آگون، گروه همسرایان هستند که در برابر شخصیت اصلی می ایستند و با او مجادله می کنند. شالودۀ کشمکشِ نمایشنامه ها، در آگون بنا نهاده می شود. در این بخش انواع شوخی های کلامی، دست درازی های جسمانی و حتی نزاع و کتک کاری را نیز می توان مشاهده نمود.
4. پاراباسیس (Parabasis): بخشی از سرودهای دسته جمعی همسرایان است. در این بخش همسرایان، به سوی تماشاگران گام بر می دارند و به گونه ای رو در رو با آنان سخن می گویند. آنها، در این گفتار چهره به چهره، گاه نظرات نویسنده را بیان می کنند و گاه داوران مسابقات نمایشنامه نویسی را در جشنواره های تئاتری، مورد خطاب قرار می دهند و حتی گاه به شوخی، تهدید می کنند تا جایزۀ اول را به آنها اختصاص دهند. پاراباسیس معمولاً نمایشنامه را به دو بخش تقسیم می کرد و پس از آن، اپیزودها، یا وقایع اصلی به نمایش در می آمد.
5. اپیزود (Episode): اپیزودها، در حقیقت عبارت بودند از جریان اصلی نمایش که روایت مرکزی در درون آنها نقل می گردید. تعداد اپیزودها در کمدی یونانی اغلب به سه تا محدود می شد، اما گاهی کمتر یا بیشتر بود. اپیزودها یا صحنه های اجرایی، از مقدمات داستان اصلی شروع می شد و سرانجام به نقطۀ اوج می رسید. در واقع اندیشۀ شاد و مفرح مطرح شده در پرولوگ، در اپیزودها پی گرفته می شد و روند داستانی آن شکل می گرفت.
6. استاسیمون (Stssimon): به سروخوانی های میان هر اپیزود، استاسیما یا استاسیمون گفته می شد. این تصنیف های غنایی در آثار آریستوفان، اغلب با روایت های اسطوره ای و حکایت های تاریخی قدیمی پیوند دارند.
7. اگزودوس (Exodos): آن بخش از نمایشنامه که طی آن همسرایان به آخرین سرود خود می رسیدند و صحنه را ترک می نمودند. سرود پایانی همسرایان در کمدی ها معمولاً با صحنه های جشن و به ویژه جشن عروسی همراه بود. از این رو بخش آخر کمدی های یونانی، «کوموس» (Comos) نامیده می شد. این صحنه اغلب با موسیقی همراه می گردید و طی آن، کشکمکش، به گره گشایی نهایی می انجامید و شخصیت های نمایش همگی برای جشن و سرور از صحنه خارج می شدند.
نویسندگان نامدار
آریستوفان (۴۵۶ق.م-۳۸۶ق.م) (به یونانی: Ἀριστοφάνης) از کمدی نویسان یونان باستان بوده است که بیش از چهل کمدی نگاشته است. از میان چهل اثر او، تنها یازده اثر باقی مانده است که از آن میان، میتوان به صلح، پرندگان و غوکان و ابرها اشاره کرد.کمدیهای او از بار اجتماعی و سیاسی برخوردار است.
مناندر(به یونانی: Μένανδρος) (پیرامون ۳۴۲ تا ۲۹۱ پیش از میلاد) نمایشنامهنویس و شاعر هزلسرای یونانی بود.
ویلیام شکسپیر (به انگلیسی: William Shakespeare) (۱۵۶۴-۱۶۱۶) شاعر و نمایشنامهنویس انگلیسی که وی را بزرگترین نویسنده در زبان انگلیسی دانستهاند.
چخوف (به روسی: Анто́н Па́влович Че́хов) (۲۹ ژانویه ۱۸۶۰ - ۱۵ ژوئیه ۱۹۰۴) داستاننویس و نمایشنامهنویس برجستهٔ روس است. هر چند چخوف زندگی کوتاهی داشت و همین زندگی کوتاه همراه با بیماری بود اما بیش از ۷۰۰ اثر ادبی آفرید. .
مولیر (به فرانسوی: Jean-Baptiste Poquelin) که با نام مولیر (به فرانسوی: Molière) شناخته میشود را همراه با کورنی و ژان راسین یکی از ۳ درامنویس برتر قرن هفدهم فرانسه و بزرگترین کمدى نویس تاتر اروپا و هنرپیشه ى تئاتر میدانند .
اسکار وایلد (به انگلیسی: Oscar Fingal OFlahertie Wills Wilde) که به نام هنری اسکار وایلد معروف است، (۱۶ اکتبر ۱۸۵۴ تا ۳۰ نوامبر ۱۹۰۰)، شاعر، داستاننویس، نمایشنامهنویس و نویسنده داستان های کوتاه ایرلندی بود.
یونان : آریستوفان، مناندر، پلوتوس، ترنس
انگلیس : ویلیام شکسپیر، اسکار وایلد، بن جانسون
فرانسه : مولیر
روسیه : چخوف
انواع کمدی
کاراکترکمدى - یونان باستان
۱. کمدی رمانتیک : که اوج آن در آثار شکسپیر و نویسندگان دورهٔ الیزابت است . این نوع کمدی مشتمل بر حوادث و ماجراهای عاشقانهٔ زنی است که قهرمان کمدی است . البته این عشق علی رغم همهٔ مشکلات و موانع به شادکامی میانجامد .از نمونههای معروف این نوع نمایشنامه، رویای نیمه شب تابستان ازشکسپیر است . ریشهی اساطیری کمدی رمانتیک، جشنهای باستانی پیروزی بهار بر زمستان است .
۲. کمدی طنز : در این نوع کمدی، کسانی که قوانین اخلاقی و اجتماعی را مراعات نمیکنند مورد تمسخر واقع می شوند و نویسنده از بینظمیهای اجتماعی انتقاد میکند و دغلکارانی که قهرمان کمدی هستند، معمولاً سرنوشت خوبی ندارند .
۳. کمدی رفتار : این اصطلاح بر مبنای آثار شکسپیر از قبیل کمدی هیاهوی بسیار برای هیچ وضع شده است . در پارهای از این نوع کمدیها از اعمال زشت بزرگ زادگان و توطئههای طبقات اشراف سخن رفته است . تاثیر شادی بخش آن در گرو مکالمات خنده داری است که ما بین شخصیتهای احمق و گول ردو بدل میشود . در این گونه کمدی، قراردادها و رسوم اجتماعی مورد بررسی قرارمیگیرد.یکی از مسائل مثلاً نزاعهای عشقی است. موضوع دیگر، رفتار شوهران حسود نسبت به همسران خود است . نمونهٔ این گونه کمدی "اهمیت ارنست بودن" اثراسکار وایلد است .جورج برنارد شاو و ویلیام سامرست موآم هم به این شیوه آثاری آفریدند .
۴. فارس : اثری است که خواننده یا بیننده را از صمیم دل به خنده وا میدارد و از این رو به آن کمدی سبک گفتهاند و امروزه بر این شیوه فیلمهای سینمایی سبک و خنده داری میسازند . در فارس قهرمان را یا خیلی بزرگ میکنند و یا خیلی کوچک و او را در موقعیتهای خنده داری قرار میدهند . مولیر آثاری به این شیوه دارد . فارس گاهی به عنوان یک داستان فرعی در انواع دیگر کمدی دیده میشود . ا
۵. کمدی اخلاط اربعه : کمدی است که در آن عدم تعادل یکی از اخلاط (سودا، صفرا، دم، بلغم...) قهرمان را دچار یکی ازامراض کرده است .
۶. کمدی سانتیمانتال: کمدی پایان قرن ۱۷ در انگلستان که در آن هدف این بود که بیننده را به جای خنده، به گریه بیندازندواین شیوه بعدها در فرانسه هم معمول شد .
۷. کمدی شخصیت : که در آن ویژگی های اخلاقی و یا رفتاری قهرمان که خلاف عرف جامعه است و یا بشیوهای اغراق آمیز بزرگنمایی شده مورد توجه ونقد قرار میگیرد از نمونههای درخشان این نوع کمدی میتوان خسیس مولیر را با محوریت شخصیتی بسیار مال پرست به نام هارپاگون را نام برد .
۸. کمدی موقعیت : کمدی حاصل از گرفتار آمدن قهرمان در شرایط ناطلبیده و گاهی متضاد با موقعیتش را گویند . در سینما نمونههای موفقی از اینگونه کمدیها خلق شده است .
از نظر موضوع هم تقسیمات متعددی کرده اند، مثلاً در تئاتر پوچی هم آثار کمیک وجود دارد . یا کمدیهای آنتون چخوف جنبهٔ اجتماعی دارد .
پانویس و منابع
جستجو در ویکیانبار در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ کمدی موجود است.
پرش به بالا ↑ ( فن شعر - ارسطو)
پرش به بالا ↑ سرچشمۀ پیدایش کمدی/عطاء الله کوپال. قطره، 1383.
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ بیست داستان از آنتوان چخوف، حبیب گوهری (مترجم)، ناشرهمکار: همراز، چاپ خورشید، صفحه ۷ ISBN:978-964-8661
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ ( نور تروپ فرای - آناتومی نقد)
پرش به بالا ↑ ( Satiric Comedy )
پرش به بالا ↑ ( Comedy Of Manners )
پرش به بالا ↑ ( Comic Effect )
پرش به بالا ↑ ( Love duel )
پرش به بالا ↑ ( Farce )
پرش به بالا ↑ ( Comedy Of Humours )
ردهها: کمدی ادبیات نمایشی سبکهای ادبی هنرهای نمایشی
اسکروبال ( Screwball )
اسکروبال ، نوعی فیلم کمدی است که در دهه 1930 بسیار رایج شد و محصول دوران رکود اقتصادی در آمریکا و اوضاع نابسامان روانی مردم در این دوران بود. این فیلم ها با عرضه شخصیت های شاد و شنگول که با بی خیالی در دنیایی پر از ثروت و شکوه به سر می بردند ، گریز گاهی بودند برای مردم خسته ، و برای مدتی کوتاه آنها را از مسائل و مشکلاتی که پیش رویشان بود ، دور می کردند. این فیلم ها در عین حال ، انتقاد تلخ و گزنده ای بودند بر علیه طبقه ثروتمند و بی خیال و در پایان هم ، با ازدواج بین دختر ثروتمند و پسر طبقه فقیر یا متوسط تمام می شدند. اساس این کمدی ها مبتنی بر لودگی بود و بسیار پر هرج و مرج بودند. در این کمدی ها مهمل گویی بسیار رواج داشت و جالب آنکه این مهمل گویی ها در عین بی منطقی ، منطقی جلوه می کردند.
یکی از ویژگی های بارز کمدی های اسکروبال ، شخصیتی بود که قهرمان زن این فیلم ها ارائه می داد. این زنان آزاد و مستقل بودند و همتای مردان ، پرخاشگر و دارای استقلال رای و ، طنز و شعور بالایی از خود به نمایش می گذاشتند.
قرن بیستم ( 1934- Twentieth Century) ، ساخته هاوارد هاکس ( Howard Hawks ) را می توان به نوعی آغازگر این نوع کمدی ها دانست ، اما این فیلم در یک شب اتفاق افتاد ( 1934- It Happened One Night ) ، ساخته فرانک کاپرا ( Frank Capra ) بود که ویژگی ها و قواعد این نوع کمدی را به خوبی عرضه کرد و آن را رواج داد ( این فیلم در اسکار 1935 چهار جایزه اسکار را نصیب خود کرد ). یکی دیگر از مهم ترین فیلم های این نوع کمدی که در عین حال پرشورترین و بی منطق ترین آن هم هست فیلم بزرگ کردن بیبی ( 1938- Bringing Up Baby ) ، ساخته هاوارد هاکس بود.
کمدی اسکروبال در اواخر دهه چهل کم کم رونق خود را از دست داد.
img/daneshnameh_up/0/07/laurelandhardy.jpg
اسلپ استیک ( Slapstick )
واژه اسلپ استیک درواقع به دو تکه چوب متصل به هم اطلاق می شد که در سیرک ها ، دلقک های سیرک از آن استفاده می کردند و با زدن آنها به هم ، صدای بلندی ایجاد می کردند.
در سینما اسلب استیک به نوعی کمدی اطلاق می شود که ، مقدار قابل توجهی حرکات پرخاشگرانه و خشن در آنها وجود دارد که دستمایه خنده قرار می گیرند. در این نوع کمدی ها بازیگران با مشت و لگد و پرتاب چیز ها به هوا و به سوی بازیگران دیگر ، صحنه را به شکلی مضحک به آشوب می کشند و علت کمیک بودن آنها ، بی انگیزه بودن درگیری آدم هاست که ناخواسته در زد و خورد و بزن و بکوب شرکت می کنند و به اصطلاح کافه را به هم می ریزند.
این نوع کمدی بیشتر در دوران سینمای صامت رواج داشت. از جمله این نوع کمدی ها می توان به کمدی های مک سنت ( Mack Sennett ) که برای کمپانی کی استون ( Keystone Film Company ) بازی کرد ، اشاره نمود. بسیاری از فیلم های لورل و هاردی ( Stan Laurel & Oliver Hardy ) نیز در این ردیف جای می گیرند ، سه کله پوک هم ارائه دهندگان نوع خاصی از این نوع کمدی هستند.
در سینمای ما اسلب استیک با نام کمدی بزن و بکوب مصطلح است.
فارس ( Farce )
فارس ، شکلی از کمدی است که در آن شخصیت های اغراق شده در موقعیت های اغراق آمیز قرار می گیرند و خنده می آفرینند. فارس همیشه یکی از عناصر اصلی در تئاترهای کمدی و از فرم های رایج سینمای صامت بود که طی آن شخصیت ها با کارهای اغراق آمیز خود موقعیت دراماتیکی پدید می آورند و در تماشاگر ، واکنش ایجاد می کنند.
تقریبا تمامی فیلم های مک سنت به بسط یافته ترین مفهوم کلمه فارس هستند و حتی آثار بزرگ ترین بازیگران سینمای کمدی یعنی چارلی چاپلین ، باستر کیتن ( Buster Keaton ) ، هری لنگدون ( Harry Langdon ) و هارولد لوید ( Harold Lioyd ) در اصل ، فارس به حساب می آیند. با ورود صدا به سینما ، کمدی ها هم پیچیده تر شدند و به طرح قصه ها ، شخصیت ها و ماجراهای آنان ، گفت و گو و صداهای خنده دار هم افزوده شد. از بین کمدین های عصر ناطق سینما که آثارشان عمدتا به سبک فارس هستند می توان به برادران مارکس ( Marx Brothers ) اشاره کرد.
img/daneshnameh_up/9/90/Strange.jpg
کمدی سیاه ( Black Comedy )
نوعی فیلم یا نمایش که حس تلخ و سیاهی از طنز دارد و معمولا مسائلی جدی ، چون بیماری ، جنگ یا مرگ را دستمایه قرار می دهد. این فیلم ها و نمایش نامه ها ، معمولا سرشتی افشاگر دارند و رفتارها و واکنش های به ظاهر مخفی آدم ها را نسبت به این دسته واقعیت های نا مطلوب ، آشکار می کنند.
از جمله این فیلم ها می توان به دکتر استرنج لاو ( 1964- Dr. Strangelove ) ، ساخته استنلی کوبریک اشاره کرد. در این فیلم سردمداران یک کشور در اتاقی به نام اتاق جنگ ، به طور احمقانه جنگ های خانمان سوز به راه می اندازند ، در حالی که جان انسان ها برای آنها هیچ ارزشی ندارد. دیالوگ زیر از فیلم خود به خوبی بیانگر همه چیز است :
« آقای رئیس جمهور ، نمی گم آب از آب تکون نمی خوره ، فقط می گم که فوقش بیشتر از ده یا بیست میلیون نفر کشته نمی شن ، بسته به آنتراکت هایی که می دیم. »
img/daneshnameh_up/1/14/modern3.jpg
هجو ( Parody )
هجو ، نوعی کمدی است که در واقع تقلید خنده داری از یک اثر جدی است. هجو یا با برداشتی خنده دار از مضمونی جدی یا انتخاب عناصری از یک اثر جدی و اغراق در آن عمل می کند.
در سال های اخیر وودی آلن ( Woody Allen ) ، چند بار از این نوع کمدی استفاده کرده ، برای نمونه فیلم پول را بردار و فرار کن ( 1968- Take the Money and Run ) هجوی است بر فیلم های گانگستری و فیلم موزها ( دیوانه ها ) ( 1971- Banana ) هجو فیلم های سیاسی آمریکای لاتین است. از نمونه های دیگر می توان به دو فیلم از مل بروکس ( Mel Brooks ) اشاره کرد ، زین های شعله ور ( 1974- Blazing Saddles ) هجوی بر سینمای وسترن و فرانکشتاین جوان ( 1974- Young Frankenstein ) هجوی بر فیلم های ترسناک. دو فیلم چارلی چاپلین یعنی ، عصر جدید ( 1936- Modern Times ) و دیکتاتور بزرگ ( 1940- The Great Dictator ) نیز فیلم های درخشانی در این زمینه هستند : اولی هجویه ای است بر صنعتی شدن جوامع و دومی هجویه ای است بر عملکرد سردمداران حکومت ها برای جنگ افروزی و اعمال جنایت.
Comedy (from the Greek: κωμῳδία, kōmōidía), in the contemporary meaning of the term, is any discourse or work generally intended to be humorous or to amuse by inducing laughter, especially in theatre, television, film and stand-up comedy. This sense of the term must be carefully distinguished from its academic one, namely the comic theatre, whose Western origins are found in Ancient Greece. In the Athenian democracy, the public opinion of voters was influenced by the political satire performed by the comic poets at the theaters. The theatrical genre can be simply described as a dramatic performance which pits two societies against each other in an amusing agon or conflict. Northrop Frye famously depicted these two opposing sides as a "Society of Youth" and a "Society of the Old", but this dichotomy is seldom described as an entirely satisfactory explanation. A later view characterizes the essential agon of comedy as a struggle between a relatively powerless youth and the societal conventions that pose obstacles to his hopes. In this struggle, the youth is understood to be constrained by his lack of social authority, and is left with little choice but to take recourse in ruses which engender very dramatic irony which provokes laughter.
Satire and political satire use ironic comedy to portray persons or social institutions as ridiculous or corrupt, thus alienating their audience from the object of humor. Satire is a type of comedy. Parody subverts popular genres and forms, using certain ironic changes to critique those forms from within (though not necessarily in a condemning way). Screwball comedy derives its humor largely from bizarre, surprising (and improbable) situations or characters. Black comedy is defined by dark humor that makes light of so-called dark or evil elements in human nature. Similarly scatological humor, sexual humor, and race humor create comedy by violating social conventions or taboos in comic ways. A comedy of manners typically takes as its subject a particular part of society (usually upper class society) and uses humor to parody or satirize the behavior and mannerisms of its members. Romantic comedy is a popular genre that depicts burgeoning romance in humorous terms and focuses on the foibles of those who are falling in love.
Contents
Etymology
Tragic Comic Masks of Ancient Greek Theatre represented in the Hadrians Villa mosaic.
The word "comedy" is derived from the Classical Greek κωμῳδία kōmōidía, which is a compound either of κῶμος kômos (revel) or κώμη kṓmē (village) and ᾠδή ōidḗ (singing); it is possible that κῶμος itself is derived from κώμη, and originally meant a village revel. The adjective "comic" (Greek κωμικός kōmikós), which strictly means that which relates to comedy is, in modern usage, generally confined to the sense of "laughter-provoking". Of this, the word came into modern usage through the Latin comoedia and Italian commedia and has, over time, passed through various shades of meaning.
Greeks and Romans confined the word "comedy" to descriptions of stage-plays with happy endings. In the Middle Ages, the term expanded to include narrative poems with happy endings and a lighter tone. In this sense Dante used the term in the title of his poem, La Commedia. As time progressed, the word came more and more to be associated with any sort of performance intended to cause laughter. During the Middle Ages, the term "comedy" became synonymous with satire, and later humour in general, after Aristotles Poetics was translated into Arabic in the medieval Islamic world, where it was elaborated upon by Arabic writers and Islamic philosophers, such as Abu Bischr, his pupil Al-Farabi, Avicenna, and Averroes. Due to cultural differences, they disassociated comedy from Greek dramatic representation and instead identified it with Arabic poetic themes and forms, such as hija (satirical poetry). They viewed comedy as simply the "art of reprehension", and made no reference to light and cheerful events, or troublous beginnings and happy endings, associated with classical Greek comedy. After the Latin translations of the 12th century, the term "comedy" thus gained a more general semantic meaning in medieval literature.
In the late 20th century, emerged among scholars the tendency to pragmatically prefer the term laughter to comprehensively refer to the whole gamut of the comic, to avoid the classification in ambiguous and problematically defined genres and fields like humour, grotesque, irony, and satire.
History
Dionysiac origins and Aristophanes
Roman-era mosaic depicting a scene from Menanders comedy Samia ("The Woman from Samos")
See also: Old Comedy, Menander, and Ancient Greek comedy
Starting from 425 BCE, Aristophanes, a comic playwright and satirical author of the Ancient Greek Theater wrote 40 comedies, 11 of which survive and are still being performed. Aristophanes developed his type of comedy from the earlier satyr plays, which were shamelessly obscene. Of the satyr plays the only surviving examples are by Euripides which are not representative of the genre. In ancient Greece, comedy originated in bawdy and ribald songs or recitations apropos of phallic processions and fertility festivals or gatherings.
Around 335 BCE, philosopher Aristotle, in his work Poetics, stated that comedy originated in Phallic processions and the light treatment of the otherwise base and ugly. He also adds that the origins of comedy are obscure because it was not treated seriously from its inception. That said, comedy had its own Muse: Thalia.
Also in Poetics, Aristotle defined Comedy as one of the original four genres of literature. The other three genres are tragedy, epic poetry, and lyric poetry. Literature in general is defined by Aristotle as a mimesis, or imitation of life. Comedy is the third form of literature, being the most divorced from a true mimesis. Tragedy is the truest mimesis, followed by epic poetry, comedy and lyric poetry. The genre of comedy is defined by a certain pattern according to Aristotles definition. Comedies begin with low or base characters seeking insignificant aims, and end with some accomplishment of the aims which either lightens the initial baseness or reveals the insignificance of the aims. A modern application of this theory would be the story the "ugly" guy who goes about things the wrong way, but in the end wins the "pretty" girl. Comedies usually also have elements of the supernatural, typically magic and, for the Ancient Greeks, the gods. Comedy includes the unrealistic in order to portray the realistic. For the Greeks, all comedies ended happily which is opposite of tragedy, which ends sadly.
In ancient Sanskrit drama
After 200 BCE, in ancient Sanskrit drama, Bharata Munis Natya Shastra defined humour (hāsyam) as one of the nine nava rasas, or principle rasas (emotional responses), which can be inspired in the audience by bhavas, the imitations of emotions that the actors perform. Each rasa was associated with a specific bhavas portrayed on stage. In the case of humour, it was associated with mirth (hasya).
Shakespearean and Elizabethan comedy
Title page of the first quarto of Shakespeares Midsummer Nights Dream (1600)
"Comedy", in its Elizabethan usage, had a very different meaning from modern comedy. A Shakespearean comedy is one that has a happy ending, usually involving marriages between the unmarried characters, and a tone and style that is more light-hearted than Shakespeares other plays.
After the 19th century
Dean Martin and Jerry Lewis (ca. 1950)
Rowan Atkinson as Mr. Bean
Jackie Chan at the 2008 Cannes Film Festival
Stand-up comedian Margaret Cho
Popov the Clown in 2009
Barry Humphries in character in London as "Dame Edna Everage" on the day of the 2011 Wedding of Prince William and Kate Middleton
The advent of cinema in the late 19th century, and later radio and television in the 20th century broadened the access of comedians to the general public. Charlie Chaplin, through silent film, became one of the best known faces on earth. The silent tradition lived on well in to the 20th century through mime artists like Marcel Marceau, and the physical comedy of artists like Rowan Atkinson as Mr Bean. The tradition of the circus clown also continued, with such as Bozo the Clown in the United States and Oleg Popov in Russia. Radio provided new possibilities - with Britain producing the influential Goon Show after the Second World War. American cinema has produced a great number of globally renowned comedy artists, from Laurel and Hardy, the Three Stooges, Abbott and Costello, Dean Martin and Jerry Lewis, as well as Bob Hope during the mid-20th century, to performers like George Carlin, Robin Williams, and Eddie Murphy at the end of the century. Hollywood attracted many international talents like Canadian comics Dan Aykroyd, Jim Carrey, and Mike Myers. Among the most successful non-Hollywood comics was Australian comedian Paul Hogan in character as Crocodile Dundee. Other centres of creative comic activity have been the cinema of Hong Kong, Bollywood, and French farce.
American television has also been an influential force in world comedy: with American series like M*A*S*H, Seinfeld and The Simpsons achieving large followings around the world. British television comedy also remains influential, with quintessential works including Fawlty Towers, Monty Python, Dads Army, Blackadder, and The Office. Australian satirist Barry Humphries, whose comic creations include the housewife and "gigastar" Dame Edna Everage, For his delivery of Dadaist and absurdist humour to millions, was described by biographer Anne Pender in 2010 as not only "the most significant theatrical figure of our time ... the most significant comedian to emerge since Charlie Chaplin".
Studies on the theory of the comic
The phenomena connected with laughter and that which provokes it have been carefully investigated by psychologists. They agreed the predominant characteristics are incongruity or contrast in the object and shock or emotional seizure on the part of the subject. It has also been held that the feeling of superiority is an essential factor: thus Thomas Hobbes speaks of laughter as a "sudden glory". Modern investigators have paid much attention to the origin both of laughter and of smiling, as well as the development of the "play instinct" and its emotional expression.
George Meredith, Essay on Comedy, said that "One excellent test of the civilization of a country ... I take to be the flourishing of the Comic idea and Comedy; and the test of true Comedy is that it shall awaken thoughtful laughter." Laughter is said to be the cure to being sick. Studies show that people who laugh more often get sick less.
American literary theorist Kenneth Burke writes that the “comic frame” in rhetoric is “neither wholly euphemistic, nor wholly debunking—hence it provides the charitable attitude towards people that is required for purposes of persuasion and co-operation, but at the same time maintains our shrewdness concerning the simplicities of ‘cashing in.’” The purpose of the comic frame is to satirize a given circumstance and promote change by doing so. The comic frame makes fun of situations and people, while simultaneously provoking thought. The comic frame does not aim to vilify in its analysis, but rather, rebuke the stupidity and foolery of those involved in the circumstances. For example, on The Daily Show, Jon Stewart uses the “comic frame” to intervene in political arguments, one such way is his sudden contrast of serious news with crude humor. In a segment on President Obama’s trip to China Stewart remarks on America’s debt to the Chinese government while also having a weak relationship with the country. After depicting this dismal situation, Stewart shifts to speak directly to President Obama, calling upon him to “shine that turd up.” For Stewart and his audience, introducing coarse language into what is otherwise a serious commentary on the state of foreign relations serves to frame the segment comically, creating a serious tone underlying the comedic agenda presented by Stewart.
Forms
Main article: Comedic genres
Comedy may be divided into multiple genres based on the source of humor, the method of delivery, and the context in which it is delivered: for instance, standup comedy, improvisation, slapstick. The different forms often overlap, and most comedy can fit into multiple genres. Some of the sub-genres of comedy are farce, comedy of manners, burlesque, and satire.
Some comedy apes certain cultural forms: for instance, parody and satire often rigidly parody the conventions of the genre they are parodying. The Onion and The Colbert Report parody newspapers and television news shows like The OReilly Factor. Meanwhile, more character-driven comedy can transcend genre and exist in both, say, film, television and books.
Performing arts
Performing arts
Major forms
Ballet Dance Music Opera Theatre
Minor forms
Circus skills Magic Mime Puppetry Speech
Genres
Comedy Drama Epic Lyrical Romance Tragedy Tragicomedy Satire
v t e
Main article: Comedy (drama)
This section is in a list format that may be better presented using prose. You can help by converting this section to prose, if appropriate. Editing help is available. (April 2008)
Historical forms
Ancient Greek comedy, as practiced by Aristophanes and Menander
Ancient Roman comedy, as practiced by Plautus and Terence
Burlesque, from Music hall and Vaudeville to Performance art
Citizen comedy, as practiced by Thomas Dekker, Thomas Middleton and Ben Jonson
Clowns such as Richard Tarlton, William Kempe, and Robert Armin
Comedy of humours, as practiced by Ben Jonson and George Chapman
Comedy of intrigue, as practiced by Niccolò Machiavelli and Lope de Vega
Comedy of manners, as practiced by Molière, William Wycherley and William Congreve
Comedy of menace, as practiced by David Campton and Harold Pinter
comédie larmoyante or tearful comedy, as practiced by Pierre-Claude Nivelle de La Chaussée and Louis-Sébastien Mercier
Commedia dellarte, as practiced in the twentieth-century by Dario Fo, Vsevolod Meyerhold, and Jacques Copeau
Farce, from Georges Feydeau to Joe Orton and Alan Ayckbourn
Jester
Laughing comedy, as practiced by Oliver Goldsmith and Richard Brinsley Sheridan
Restoration comedy, as practiced by George Etherege, Aphra Behn and John Vanbrugh
Sentimental comedy, as practiced by Colley Cibber and Richard Steele
Shakespearean comedy, as practiced by William Shakespeare
Stand-up comedy
Dadaist and Surrealist performance, usually in cabaret form
Theatre of the Absurd, used by some critics to describe Samuel Beckett, Harold Pinter, Jean Genet and Eugène Ionesco
Sketch comedy
Plays
Comic theatre
Musical comedy and palace
Opera
Comic opera
Improvisational comedy
Improvisational theatre
Bouffon comedy
Clowns
Joke
One-liner joke
Blonde jokes
Shaggy-dog story
Paddy Irishman joke
Stand-up comedy
Stand-up comedy is a mode of comic performance in which the performer addresses the audience directly, usually speaking in their own person rather than as a dramatic character.
Impressionist (entertainment)
Alternative comedy
Comedy club
Comedy albums
Events and awards
British Comedy Awards
Canadian Comedy Awards
Cat Laughs Comedy Festival
The Comedy Festival, in Aspen, formerly the HBO Comedy Arts Festival
Comedy Walk, monthly comedy festival in Los Angeles
Edinburgh Festival Fringe
Edinburgh Comedy Festival
Halifax Comedy Festival
Just for laughs festival
Leicester Comedy Festival
Mark Twain Prize for American Humor
Melbourne International Comedy Festival
New Zealand International Comedy Festival
New York Underground Comedy Festival
HK International Comedy Festival
Vancouver Comedy Festival
List of comedians
List of stand-up comedians
List of musical comedians
List of Australian comedians
List of British comedians
List of Canadian comedians
List of Finnish comedians
List of German language comedians
List of Indian comedians
List of Italian comedians
List of Mexican comedians
List of Puerto Rican comedians
Mass media
Literature
Old book bindings.jpg
Major forms
Novel Poem Drama
Short story Novella
Genres
Comedy Drama Epic
Erotic Nonsense Lyric
Mythopoeia Romance Satire
Tragedy Tragicomedy
Media
Performance (play) Book
Techniques
Prose Poetry
History and lists
Outline of literature
Glossary of terms
History (modern)
Books Writers
Literary / Poetry awards
Discussion
Criticism Theory
Sociology Magazines
Portal icon Literature portal
v t e
This section is in a list format that may be better presented using prose. You can help by converting this section to prose, if appropriate. Editing help is available. (April 2008)
Literature
This section requires expansion. (April 2010)
Comic novel
Light poetry
Film
Comedy film
Anarchic comedy film
Gross-out film
Parody film
Romantic comedy film
Screwball comedy film
Slapstick film
Television and radio
Television comedy
Situation comedy
Radio comedy
Lists of comedy television programs
British sitcom
British comedy
Comedy Central - A television channel devoted strictly to comedy.
Comedy Nights with Kapil - An Indian television program
German television comedy
List of British TV shows remade for the American market
Paramount Comedy (Spain).
Paramount Comedy 1 and 2.
TBS (TV network)
The Comedy Channel (Australia)
The Comedy Channel (UK)
The Comedy Channel (USA) not to be confused with HA! - channels that have merged into Comedy Central.
The Comedy Network, a Canadian TV channel.
Gold
See also
Portal icon Comedy portal
List of comedy television series
List of genres
References
Footnotes
Jump up ^ Henderson, J. (1993) Comic Hero versus Political Elite pp.307-19 in Sommerstein, A.H.; S. Halliwell, J. Henderson, B. Zimmerman, ed. (1993). Tragedy, Comedy and the Polis. Bari: Levante Editori.
Jump up ^ (Anatomy of Criticism, 1957)
Jump up ^ (Marteinson, 2006)
Jump up ^ Cornford (1934)needed
^ Jump up to: a b Oxford English Dictionary
Jump up ^ Webber, Edwin J. (January 1958). "Comedy as Satire in Hispano-Arabic Spain". Hispanic Review (University of Pennsylvania Press) 26 (1): 1–11. doi:10.2307/470561. JSTOR 470561.
Jump up ^ Herman Braet, Guido Latré, Werner Verbeke (2003) Risus mediaevalis: laughter in medieval literature and art p.1 quotation:
The deliberate use by Menard of the term le rire rather than lhumour reflects accurately the current evidency to incorporate all instances of the comic in the analysis, while the classification in genres and fields such as grotesque, humour and even irony or satire always poses problems. The terms humour and laughter are therefore pragmatically used in recent historiography to cover the entire spectrum.
Jump up ^ Ménard, Philippe (1988) Le rire et le sourire au Moyen Age dans la litterature et les arts. Essai de problématique in Bouché, T. and Charpentier H. (eds., 1988) Le rire au Moyen Âge, Actes du colloque international de Bordeaux, pp.7-30
Jump up ^ Aristophanes (1996) Lysistrata, Introduction, p.ix, published by Nick Hern Books
Jump up ^ Reckford, Kenneth J. (1987)Aristophanes Old-and-new Comedy: Six essays in perspective p.105
Jump up ^ Cornford, F.M. (1934) The Origin of Attic Comedy pp.3-4 quotation:
That Comedy sprang up and took shape in connection with Dionysiac or Phallic ritual has never been doubted.
Jump up ^ "Aristotle, Poetics, lines beginning at 1449a". Perseus.tufts.edu. Retrieved 2012-06-30.
Jump up ^ Regan, Richard. "Shakespearean comedy"
Jump up ^ Meacham, Steve (2010-09-15). "Absurd moments: in the frocks of the dame". Brisbanetimes.com.au. Retrieved 2011-12-20.
Jump up ^ "An impolite interview with Lenny Bruce". The Realist (15): 3. February 1960. Retrieved 2011-12-30.
Jump up ^ Meredith, George (1987). "Essay on Comedy, Comic Spirit". Encyclopedia of the Self, by Mark Zimmerman. Retrieved 2011-12-30.
Jump up ^
Jump up ^
Jump up ^
Jump up ^
Jump up ^ This list was compiled with reference to The Cambridge Guide to Theatre (1998).
Notations
Aristotle. Poetics.
Buckham, Philip Wentworth (1827). Theatre of the Greeks.
Marteinson, Peter (2006). On the Problem of the Comic: A Philosophical Study on the Origins of Laughter. Ottawa: Legas Press.
Pickard-Cambridge, Sir Arthur Wallace
Dithyramb, Tragedy, and Comedy , 1927.
The Theatre of Dionysus in Athens, 1946.
The Dramatic Festivals of Athens, 1953.
Raskin, Victor (1985). The Semantic Mechanisms of Humor. Springer. ISBN 978-90-277-1821-1.
Riu, Xavier (1999). Dionysism and Comedy.
Sourvinou-Inwood, Christiane (2003). Tragedy and Athenian Religion. Lexington Books. ISBN 978-0-7391-0400-2.
Trypanis, C.A. (1981). Greek Poetry from Homer to Seferis. University of Chicago Press.
Wiles, David (1991). The Masked Menander: Sign and Meaning in Greek and Roman Performance. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-40135-7.
External links
Wikisource has the text of the 1920 Encyclopedia Americana article Comedy.
Learning materials related to Collaborative play writing at Wikiversity
Find more about Comedy at Wikipedias sister projects
Definitions and translations from Wiktionary
Media from Commons
Quotations from Wikiquote
Source texts from Wikisource
Textbooks from Wikibooks
Learning resources from Wikiversity
Comedy on the Open Directory Project
A Vocabulary for Comedy from a professor at Dallas Baptist University
v t e
Comedy
Categories: Comedy
خنده دار، طنزآلود، طنزآميز، فكاهي، مضحك
comedy
كوميديا، ملهاة، مهزلة، مسرحية هزلية، حادثة مضحكة، كوميديا هزلية
komedi
comédie
komödie
comedia
commedia
نمایش خنده دار، شاد نمایش، نمایش خنده اور
به ظاهر هدف کمدی خنده و تفریح است اما در حقیقت مسائل جدی در پردهٔ شوخی نموده میشود . در کمدی شخصیت قهرمانان و شکست هایشان بیشتر جنبهٔ شادیآور و عمدتا سرگرمی دارد و معمولاً بیننده بدان توجه جدی نمی کند . تماشاگر ازقبل می داند که فاجعهٔ بزرگی اتفاق نخواهد افتاد بلکه سیر حوادث در جهت کامرانی قهرمان یا قهرمانان است . قهرمانان کمدی اکثرا افرادی از قشر متوسط یا پایین جامعه اند که درطول نمایش مرتکب اشتباهات و یا رفتارهایی میشوند که مخاطب بر دردسرسازبودن یا اشتباه بودن این اهمال اشراف کامل دارد . ( سطح آگاهی مخاطب از قهرمان در مورد مسایل و رخدادها بالاتر است و همین موجب خندهاست .)
ارسطو می نویسد : " کمدی تقلید و محاکاتی است از اطوار و اخلاق زشت، نه این که توصیف و تقلید بدترین صفات انسان باشد؛ بلکه فقط تقلید و توصیف اعمال و اطوار شرم آوری است که موجب ریشخند و استهزاء می شود. آن چه موجب ریشخند و استهزاء میشود امری است که در آن عیب و زشتی هست، اما آزار و گزندی از آن (عیب و زشتی) به کسی نمیرسد.
محتویات
ساختار کمدی یونان
1. پیش درآمد (Prologue): در این بخش، شخصیت اصلی برای رسیدن به خواسته های خویش، طرحی عجیب (و به گمان خود هوشمندانه) را مطرح می کند تا به آرزوهای عجیب و غریب خود دست یابد. این طرح شگفت انگیز، شالودۀ شکل گیری حوادث کمیک بعدی را پی ریزی می کند و فضایی شاد و مفّرح پدید می آورد. اندیشۀ شخصیت اصلی در این بخش معمولاً بسیار تخیلی و غیر عملی است.
2. پارادوس (Parados): واژۀ پارادوس در اصل به بخشی از بنای معماری تماشاخانه های یونانی اطلاق می شد که در دو طرف صحنۀ اصلی (ارکسترا) قرار داشت و همسرایان نمایش از آنجا وارد صحنه می شدند. در ساختار نمایشنامه های یونانی، پارادوس به بخشی گفته می شد که طی آن، گروه همسرایان، در حال خواندن سرود، وارد صحنه می شدند و مستقر می گردیدند. در خلال شعرهایی که همسرایان در پارادوس می خواندند، خود را معرفی می کردند.
3. آگون (Agon): این واژه به معنای مناظره یا جدل است. این بخش، شامل مباحثه ای است میان شخصیت اصلی (که نقشۀ تخیلی و اندیشۀ شگفت و البته شادی آور خود را در پرولوگ مطرح کرده) و مخالفان او. گاه یک رکن آگون، گروه همسرایان هستند که در برابر شخصیت اصلی می ایستند و با او مجادله می کنند. شالودۀ کشمکشِ نمایشنامه ها، در آگون بنا نهاده می شود. در این بخش انواع شوخی های کلامی، دست درازی های جسمانی و حتی نزاع و کتک کاری را نیز می توان مشاهده نمود.
4. پاراباسیس (Parabasis): بخشی از سرودهای دسته جمعی همسرایان است. در این بخش همسرایان، به سوی تماشاگران گام بر می دارند و به گونه ای رو در رو با آنان سخن می گویند. آنها، در این گفتار چهره به چهره، گاه نظرات نویسنده را بیان می کنند و گاه داوران مسابقات نمایشنامه نویسی را در جشنواره های تئاتری، مورد خطاب قرار می دهند و حتی گاه به شوخی، تهدید می کنند تا جایزۀ اول را به آنها اختصاص دهند. پاراباسیس معمولاً نمایشنامه را به دو بخش تقسیم می کرد و پس از آن، اپیزودها، یا وقایع اصلی به نمایش در می آمد.
5. اپیزود (Episode): اپیزودها، در حقیقت عبارت بودند از جریان اصلی نمایش که روایت مرکزی در درون آنها نقل می گردید. تعداد اپیزودها در کمدی یونانی اغلب به سه تا محدود می شد، اما گاهی کمتر یا بیشتر بود. اپیزودها یا صحنه های اجرایی، از مقدمات داستان اصلی شروع می شد و سرانجام به نقطۀ اوج می رسید. در واقع اندیشۀ شاد و مفرح مطرح شده در پرولوگ، در اپیزودها پی گرفته می شد و روند داستانی آن شکل می گرفت.
6. استاسیمون (Stssimon): به سروخوانی های میان هر اپیزود، استاسیما یا استاسیمون گفته می شد. این تصنیف های غنایی در آثار آریستوفان، اغلب با روایت های اسطوره ای و حکایت های تاریخی قدیمی پیوند دارند.
7. اگزودوس (Exodos): آن بخش از نمایشنامه که طی آن همسرایان به آخرین سرود خود می رسیدند و صحنه را ترک می نمودند. سرود پایانی همسرایان در کمدی ها معمولاً با صحنه های جشن و به ویژه جشن عروسی همراه بود. از این رو بخش آخر کمدی های یونانی، «کوموس» (Comos) نامیده می شد. این صحنه اغلب با موسیقی همراه می گردید و طی آن، کشکمکش، به گره گشایی نهایی می انجامید و شخصیت های نمایش همگی برای جشن و سرور از صحنه خارج می شدند.
نویسندگان نامدار
آریستوفان (۴۵۶ق.م-۳۸۶ق.م) (به یونانی: Ἀριστοφάνης) از کمدی نویسان یونان باستان بوده است که بیش از چهل کمدی نگاشته است. از میان چهل اثر او، تنها یازده اثر باقی مانده است که از آن میان، میتوان به صلح، پرندگان و غوکان و ابرها اشاره کرد.کمدیهای او از بار اجتماعی و سیاسی برخوردار است.
مناندر(به یونانی: Μένανδρος) (پیرامون ۳۴۲ تا ۲۹۱ پیش از میلاد) نمایشنامهنویس و شاعر هزلسرای یونانی بود.
ویلیام شکسپیر (به انگلیسی: William Shakespeare) (۱۵۶۴-۱۶۱۶) شاعر و نمایشنامهنویس انگلیسی که وی را بزرگترین نویسنده در زبان انگلیسی دانستهاند.
چخوف (به روسی: Анто́н Па́влович Че́хов) (۲۹ ژانویه ۱۸۶۰ - ۱۵ ژوئیه ۱۹۰۴) داستاننویس و نمایشنامهنویس برجستهٔ روس است. هر چند چخوف زندگی کوتاهی داشت و همین زندگی کوتاه همراه با بیماری بود اما بیش از ۷۰۰ اثر ادبی آفرید. .
مولیر (به فرانسوی: Jean-Baptiste Poquelin) که با نام مولیر (به فرانسوی: Molière) شناخته میشود را همراه با کورنی و ژان راسین یکی از ۳ درامنویس برتر قرن هفدهم فرانسه و بزرگترین کمدى نویس تاتر اروپا و هنرپیشه ى تئاتر میدانند .
اسکار وایلد (به انگلیسی: Oscar Fingal OFlahertie Wills Wilde) که به نام هنری اسکار وایلد معروف است، (۱۶ اکتبر ۱۸۵۴ تا ۳۰ نوامبر ۱۹۰۰)، شاعر، داستاننویس، نمایشنامهنویس و نویسنده داستان های کوتاه ایرلندی بود.
یونان : آریستوفان، مناندر، پلوتوس، ترنس
انگلیس : ویلیام شکسپیر، اسکار وایلد، بن جانسون
فرانسه : مولیر
روسیه : چخوف
انواع کمدی
کاراکترکمدى - یونان باستان
۱. کمدی رمانتیک : که اوج آن در آثار شکسپیر و نویسندگان دورهٔ الیزابت است . این نوع کمدی مشتمل بر حوادث و ماجراهای عاشقانهٔ زنی است که قهرمان کمدی است . البته این عشق علی رغم همهٔ مشکلات و موانع به شادکامی میانجامد .از نمونههای معروف این نوع نمایشنامه، رویای نیمه شب تابستان ازشکسپیر است . ریشهی اساطیری کمدی رمانتیک، جشنهای باستانی پیروزی بهار بر زمستان است .
۲. کمدی طنز : در این نوع کمدی، کسانی که قوانین اخلاقی و اجتماعی را مراعات نمیکنند مورد تمسخر واقع می شوند و نویسنده از بینظمیهای اجتماعی انتقاد میکند و دغلکارانی که قهرمان کمدی هستند، معمولاً سرنوشت خوبی ندارند .
۳. کمدی رفتار : این اصطلاح بر مبنای آثار شکسپیر از قبیل کمدی هیاهوی بسیار برای هیچ وضع شده است . در پارهای از این نوع کمدیها از اعمال زشت بزرگ زادگان و توطئههای طبقات اشراف سخن رفته است . تاثیر شادی بخش آن در گرو مکالمات خنده داری است که ما بین شخصیتهای احمق و گول ردو بدل میشود . در این گونه کمدی، قراردادها و رسوم اجتماعی مورد بررسی قرارمیگیرد.یکی از مسائل مثلاً نزاعهای عشقی است. موضوع دیگر، رفتار شوهران حسود نسبت به همسران خود است . نمونهٔ این گونه کمدی "اهمیت ارنست بودن" اثراسکار وایلد است .جورج برنارد شاو و ویلیام سامرست موآم هم به این شیوه آثاری آفریدند .
۴. فارس : اثری است که خواننده یا بیننده را از صمیم دل به خنده وا میدارد و از این رو به آن کمدی سبک گفتهاند و امروزه بر این شیوه فیلمهای سینمایی سبک و خنده داری میسازند . در فارس قهرمان را یا خیلی بزرگ میکنند و یا خیلی کوچک و او را در موقعیتهای خنده داری قرار میدهند . مولیر آثاری به این شیوه دارد . فارس گاهی به عنوان یک داستان فرعی در انواع دیگر کمدی دیده میشود . ا
۵. کمدی اخلاط اربعه : کمدی است که در آن عدم تعادل یکی از اخلاط (سودا، صفرا، دم، بلغم...) قهرمان را دچار یکی ازامراض کرده است .
۶. کمدی سانتیمانتال: کمدی پایان قرن ۱۷ در انگلستان که در آن هدف این بود که بیننده را به جای خنده، به گریه بیندازندواین شیوه بعدها در فرانسه هم معمول شد .
۷. کمدی شخصیت : که در آن ویژگی های اخلاقی و یا رفتاری قهرمان که خلاف عرف جامعه است و یا بشیوهای اغراق آمیز بزرگنمایی شده مورد توجه ونقد قرار میگیرد از نمونههای درخشان این نوع کمدی میتوان خسیس مولیر را با محوریت شخصیتی بسیار مال پرست به نام هارپاگون را نام برد .
۸. کمدی موقعیت : کمدی حاصل از گرفتار آمدن قهرمان در شرایط ناطلبیده و گاهی متضاد با موقعیتش را گویند . در سینما نمونههای موفقی از اینگونه کمدیها خلق شده است .
از نظر موضوع هم تقسیمات متعددی کرده اند، مثلاً در تئاتر پوچی هم آثار کمیک وجود دارد . یا کمدیهای آنتون چخوف جنبهٔ اجتماعی دارد .
پانویس و منابع
جستجو در ویکیانبار در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ کمدی موجود است.
پرش به بالا ↑ ( فن شعر - ارسطو)
پرش به بالا ↑ سرچشمۀ پیدایش کمدی/عطاء الله کوپال. قطره، 1383.
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ بیست داستان از آنتوان چخوف، حبیب گوهری (مترجم)، ناشرهمکار: همراز، چاپ خورشید، صفحه ۷ ISBN:978-964-8661
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ نگاه کنید به:
پرش به بالا ↑ ( نور تروپ فرای - آناتومی نقد)
پرش به بالا ↑ ( Satiric Comedy )
پرش به بالا ↑ ( Comedy Of Manners )
پرش به بالا ↑ ( Comic Effect )
پرش به بالا ↑ ( Love duel )
پرش به بالا ↑ ( Farce )
پرش به بالا ↑ ( Comedy Of Humours )
ردهها: کمدی ادبیات نمایشی سبکهای ادبی هنرهای نمایشی
اسکروبال ( Screwball )
اسکروبال ، نوعی فیلم کمدی است که در دهه 1930 بسیار رایج شد و محصول دوران رکود اقتصادی در آمریکا و اوضاع نابسامان روانی مردم در این دوران بود. این فیلم ها با عرضه شخصیت های شاد و شنگول که با بی خیالی در دنیایی پر از ثروت و شکوه به سر می بردند ، گریز گاهی بودند برای مردم خسته ، و برای مدتی کوتاه آنها را از مسائل و مشکلاتی که پیش رویشان بود ، دور می کردند. این فیلم ها در عین حال ، انتقاد تلخ و گزنده ای بودند بر علیه طبقه ثروتمند و بی خیال و در پایان هم ، با ازدواج بین دختر ثروتمند و پسر طبقه فقیر یا متوسط تمام می شدند. اساس این کمدی ها مبتنی بر لودگی بود و بسیار پر هرج و مرج بودند. در این کمدی ها مهمل گویی بسیار رواج داشت و جالب آنکه این مهمل گویی ها در عین بی منطقی ، منطقی جلوه می کردند.
یکی از ویژگی های بارز کمدی های اسکروبال ، شخصیتی بود که قهرمان زن این فیلم ها ارائه می داد. این زنان آزاد و مستقل بودند و همتای مردان ، پرخاشگر و دارای استقلال رای و ، طنز و شعور بالایی از خود به نمایش می گذاشتند.
قرن بیستم ( 1934- Twentieth Century) ، ساخته هاوارد هاکس ( Howard Hawks ) را می توان به نوعی آغازگر این نوع کمدی ها دانست ، اما این فیلم در یک شب اتفاق افتاد ( 1934- It Happened One Night ) ، ساخته فرانک کاپرا ( Frank Capra ) بود که ویژگی ها و قواعد این نوع کمدی را به خوبی عرضه کرد و آن را رواج داد ( این فیلم در اسکار 1935 چهار جایزه اسکار را نصیب خود کرد ). یکی دیگر از مهم ترین فیلم های این نوع کمدی که در عین حال پرشورترین و بی منطق ترین آن هم هست فیلم بزرگ کردن بیبی ( 1938- Bringing Up Baby ) ، ساخته هاوارد هاکس بود.
کمدی اسکروبال در اواخر دهه چهل کم کم رونق خود را از دست داد.
img/daneshnameh_up/0/07/laurelandhardy.jpg
اسلپ استیک ( Slapstick )
واژه اسلپ استیک درواقع به دو تکه چوب متصل به هم اطلاق می شد که در سیرک ها ، دلقک های سیرک از آن استفاده می کردند و با زدن آنها به هم ، صدای بلندی ایجاد می کردند.
در سینما اسلب استیک به نوعی کمدی اطلاق می شود که ، مقدار قابل توجهی حرکات پرخاشگرانه و خشن در آنها وجود دارد که دستمایه خنده قرار می گیرند. در این نوع کمدی ها بازیگران با مشت و لگد و پرتاب چیز ها به هوا و به سوی بازیگران دیگر ، صحنه را به شکلی مضحک به آشوب می کشند و علت کمیک بودن آنها ، بی انگیزه بودن درگیری آدم هاست که ناخواسته در زد و خورد و بزن و بکوب شرکت می کنند و به اصطلاح کافه را به هم می ریزند.
این نوع کمدی بیشتر در دوران سینمای صامت رواج داشت. از جمله این نوع کمدی ها می توان به کمدی های مک سنت ( Mack Sennett ) که برای کمپانی کی استون ( Keystone Film Company ) بازی کرد ، اشاره نمود. بسیاری از فیلم های لورل و هاردی ( Stan Laurel & Oliver Hardy ) نیز در این ردیف جای می گیرند ، سه کله پوک هم ارائه دهندگان نوع خاصی از این نوع کمدی هستند.
در سینمای ما اسلب استیک با نام کمدی بزن و بکوب مصطلح است.
فارس ( Farce )
فارس ، شکلی از کمدی است که در آن شخصیت های اغراق شده در موقعیت های اغراق آمیز قرار می گیرند و خنده می آفرینند. فارس همیشه یکی از عناصر اصلی در تئاترهای کمدی و از فرم های رایج سینمای صامت بود که طی آن شخصیت ها با کارهای اغراق آمیز خود موقعیت دراماتیکی پدید می آورند و در تماشاگر ، واکنش ایجاد می کنند.
تقریبا تمامی فیلم های مک سنت به بسط یافته ترین مفهوم کلمه فارس هستند و حتی آثار بزرگ ترین بازیگران سینمای کمدی یعنی چارلی چاپلین ، باستر کیتن ( Buster Keaton ) ، هری لنگدون ( Harry Langdon ) و هارولد لوید ( Harold Lioyd ) در اصل ، فارس به حساب می آیند. با ورود صدا به سینما ، کمدی ها هم پیچیده تر شدند و به طرح قصه ها ، شخصیت ها و ماجراهای آنان ، گفت و گو و صداهای خنده دار هم افزوده شد. از بین کمدین های عصر ناطق سینما که آثارشان عمدتا به سبک فارس هستند می توان به برادران مارکس ( Marx Brothers ) اشاره کرد.
img/daneshnameh_up/9/90/Strange.jpg
کمدی سیاه ( Black Comedy )
نوعی فیلم یا نمایش که حس تلخ و سیاهی از طنز دارد و معمولا مسائلی جدی ، چون بیماری ، جنگ یا مرگ را دستمایه قرار می دهد. این فیلم ها و نمایش نامه ها ، معمولا سرشتی افشاگر دارند و رفتارها و واکنش های به ظاهر مخفی آدم ها را نسبت به این دسته واقعیت های نا مطلوب ، آشکار می کنند.
از جمله این فیلم ها می توان به دکتر استرنج لاو ( 1964- Dr. Strangelove ) ، ساخته استنلی کوبریک اشاره کرد. در این فیلم سردمداران یک کشور در اتاقی به نام اتاق جنگ ، به طور احمقانه جنگ های خانمان سوز به راه می اندازند ، در حالی که جان انسان ها برای آنها هیچ ارزشی ندارد. دیالوگ زیر از فیلم خود به خوبی بیانگر همه چیز است :
« آقای رئیس جمهور ، نمی گم آب از آب تکون نمی خوره ، فقط می گم که فوقش بیشتر از ده یا بیست میلیون نفر کشته نمی شن ، بسته به آنتراکت هایی که می دیم. »
img/daneshnameh_up/1/14/modern3.jpg
هجو ( Parody )
هجو ، نوعی کمدی است که در واقع تقلید خنده داری از یک اثر جدی است. هجو یا با برداشتی خنده دار از مضمونی جدی یا انتخاب عناصری از یک اثر جدی و اغراق در آن عمل می کند.
در سال های اخیر وودی آلن ( Woody Allen ) ، چند بار از این نوع کمدی استفاده کرده ، برای نمونه فیلم پول را بردار و فرار کن ( 1968- Take the Money and Run ) هجوی است بر فیلم های گانگستری و فیلم موزها ( دیوانه ها ) ( 1971- Banana ) هجو فیلم های سیاسی آمریکای لاتین است. از نمونه های دیگر می توان به دو فیلم از مل بروکس ( Mel Brooks ) اشاره کرد ، زین های شعله ور ( 1974- Blazing Saddles ) هجوی بر سینمای وسترن و فرانکشتاین جوان ( 1974- Young Frankenstein ) هجوی بر فیلم های ترسناک. دو فیلم چارلی چاپلین یعنی ، عصر جدید ( 1936- Modern Times ) و دیکتاتور بزرگ ( 1940- The Great Dictator ) نیز فیلم های درخشانی در این زمینه هستند : اولی هجویه ای است بر صنعتی شدن جوامع و دومی هجویه ای است بر عملکرد سردمداران حکومت ها برای جنگ افروزی و اعمال جنایت.
Comedy (from the Greek: κωμῳδία, kōmōidía), in the contemporary meaning of the term, is any discourse or work generally intended to be humorous or to amuse by inducing laughter, especially in theatre, television, film and stand-up comedy. This sense of the term must be carefully distinguished from its academic one, namely the comic theatre, whose Western origins are found in Ancient Greece. In the Athenian democracy, the public opinion of voters was influenced by the political satire performed by the comic poets at the theaters. The theatrical genre can be simply described as a dramatic performance which pits two societies against each other in an amusing agon or conflict. Northrop Frye famously depicted these two opposing sides as a "Society of Youth" and a "Society of the Old", but this dichotomy is seldom described as an entirely satisfactory explanation. A later view characterizes the essential agon of comedy as a struggle between a relatively powerless youth and the societal conventions that pose obstacles to his hopes. In this struggle, the youth is understood to be constrained by his lack of social authority, and is left with little choice but to take recourse in ruses which engender very dramatic irony which provokes laughter.
Satire and political satire use ironic comedy to portray persons or social institutions as ridiculous or corrupt, thus alienating their audience from the object of humor. Satire is a type of comedy. Parody subverts popular genres and forms, using certain ironic changes to critique those forms from within (though not necessarily in a condemning way). Screwball comedy derives its humor largely from bizarre, surprising (and improbable) situations or characters. Black comedy is defined by dark humor that makes light of so-called dark or evil elements in human nature. Similarly scatological humor, sexual humor, and race humor create comedy by violating social conventions or taboos in comic ways. A comedy of manners typically takes as its subject a particular part of society (usually upper class society) and uses humor to parody or satirize the behavior and mannerisms of its members. Romantic comedy is a popular genre that depicts burgeoning romance in humorous terms and focuses on the foibles of those who are falling in love.
Contents
Etymology
Tragic Comic Masks of Ancient Greek Theatre represented in the Hadrians Villa mosaic.
The word "comedy" is derived from the Classical Greek κωμῳδία kōmōidía, which is a compound either of κῶμος kômos (revel) or κώμη kṓmē (village) and ᾠδή ōidḗ (singing); it is possible that κῶμος itself is derived from κώμη, and originally meant a village revel. The adjective "comic" (Greek κωμικός kōmikós), which strictly means that which relates to comedy is, in modern usage, generally confined to the sense of "laughter-provoking". Of this, the word came into modern usage through the Latin comoedia and Italian commedia and has, over time, passed through various shades of meaning.
Greeks and Romans confined the word "comedy" to descriptions of stage-plays with happy endings. In the Middle Ages, the term expanded to include narrative poems with happy endings and a lighter tone. In this sense Dante used the term in the title of his poem, La Commedia. As time progressed, the word came more and more to be associated with any sort of performance intended to cause laughter. During the Middle Ages, the term "comedy" became synonymous with satire, and later humour in general, after Aristotles Poetics was translated into Arabic in the medieval Islamic world, where it was elaborated upon by Arabic writers and Islamic philosophers, such as Abu Bischr, his pupil Al-Farabi, Avicenna, and Averroes. Due to cultural differences, they disassociated comedy from Greek dramatic representation and instead identified it with Arabic poetic themes and forms, such as hija (satirical poetry). They viewed comedy as simply the "art of reprehension", and made no reference to light and cheerful events, or troublous beginnings and happy endings, associated with classical Greek comedy. After the Latin translations of the 12th century, the term "comedy" thus gained a more general semantic meaning in medieval literature.
In the late 20th century, emerged among scholars the tendency to pragmatically prefer the term laughter to comprehensively refer to the whole gamut of the comic, to avoid the classification in ambiguous and problematically defined genres and fields like humour, grotesque, irony, and satire.
History
Dionysiac origins and Aristophanes
Roman-era mosaic depicting a scene from Menanders comedy Samia ("The Woman from Samos")
See also: Old Comedy, Menander, and Ancient Greek comedy
Starting from 425 BCE, Aristophanes, a comic playwright and satirical author of the Ancient Greek Theater wrote 40 comedies, 11 of which survive and are still being performed. Aristophanes developed his type of comedy from the earlier satyr plays, which were shamelessly obscene. Of the satyr plays the only surviving examples are by Euripides which are not representative of the genre. In ancient Greece, comedy originated in bawdy and ribald songs or recitations apropos of phallic processions and fertility festivals or gatherings.
Around 335 BCE, philosopher Aristotle, in his work Poetics, stated that comedy originated in Phallic processions and the light treatment of the otherwise base and ugly. He also adds that the origins of comedy are obscure because it was not treated seriously from its inception. That said, comedy had its own Muse: Thalia.
Also in Poetics, Aristotle defined Comedy as one of the original four genres of literature. The other three genres are tragedy, epic poetry, and lyric poetry. Literature in general is defined by Aristotle as a mimesis, or imitation of life. Comedy is the third form of literature, being the most divorced from a true mimesis. Tragedy is the truest mimesis, followed by epic poetry, comedy and lyric poetry. The genre of comedy is defined by a certain pattern according to Aristotles definition. Comedies begin with low or base characters seeking insignificant aims, and end with some accomplishment of the aims which either lightens the initial baseness or reveals the insignificance of the aims. A modern application of this theory would be the story the "ugly" guy who goes about things the wrong way, but in the end wins the "pretty" girl. Comedies usually also have elements of the supernatural, typically magic and, for the Ancient Greeks, the gods. Comedy includes the unrealistic in order to portray the realistic. For the Greeks, all comedies ended happily which is opposite of tragedy, which ends sadly.
In ancient Sanskrit drama
After 200 BCE, in ancient Sanskrit drama, Bharata Munis Natya Shastra defined humour (hāsyam) as one of the nine nava rasas, or principle rasas (emotional responses), which can be inspired in the audience by bhavas, the imitations of emotions that the actors perform. Each rasa was associated with a specific bhavas portrayed on stage. In the case of humour, it was associated with mirth (hasya).
Shakespearean and Elizabethan comedy
Title page of the first quarto of Shakespeares Midsummer Nights Dream (1600)
"Comedy", in its Elizabethan usage, had a very different meaning from modern comedy. A Shakespearean comedy is one that has a happy ending, usually involving marriages between the unmarried characters, and a tone and style that is more light-hearted than Shakespeares other plays.
After the 19th century
Dean Martin and Jerry Lewis (ca. 1950)
Rowan Atkinson as Mr. Bean
Jackie Chan at the 2008 Cannes Film Festival
Stand-up comedian Margaret Cho
Popov the Clown in 2009
Barry Humphries in character in London as "Dame Edna Everage" on the day of the 2011 Wedding of Prince William and Kate Middleton
The advent of cinema in the late 19th century, and later radio and television in the 20th century broadened the access of comedians to the general public. Charlie Chaplin, through silent film, became one of the best known faces on earth. The silent tradition lived on well in to the 20th century through mime artists like Marcel Marceau, and the physical comedy of artists like Rowan Atkinson as Mr Bean. The tradition of the circus clown also continued, with such as Bozo the Clown in the United States and Oleg Popov in Russia. Radio provided new possibilities - with Britain producing the influential Goon Show after the Second World War. American cinema has produced a great number of globally renowned comedy artists, from Laurel and Hardy, the Three Stooges, Abbott and Costello, Dean Martin and Jerry Lewis, as well as Bob Hope during the mid-20th century, to performers like George Carlin, Robin Williams, and Eddie Murphy at the end of the century. Hollywood attracted many international talents like Canadian comics Dan Aykroyd, Jim Carrey, and Mike Myers. Among the most successful non-Hollywood comics was Australian comedian Paul Hogan in character as Crocodile Dundee. Other centres of creative comic activity have been the cinema of Hong Kong, Bollywood, and French farce.
American television has also been an influential force in world comedy: with American series like M*A*S*H, Seinfeld and The Simpsons achieving large followings around the world. British television comedy also remains influential, with quintessential works including Fawlty Towers, Monty Python, Dads Army, Blackadder, and The Office. Australian satirist Barry Humphries, whose comic creations include the housewife and "gigastar" Dame Edna Everage, For his delivery of Dadaist and absurdist humour to millions, was described by biographer Anne Pender in 2010 as not only "the most significant theatrical figure of our time ... the most significant comedian to emerge since Charlie Chaplin".
Studies on the theory of the comic
The phenomena connected with laughter and that which provokes it have been carefully investigated by psychologists. They agreed the predominant characteristics are incongruity or contrast in the object and shock or emotional seizure on the part of the subject. It has also been held that the feeling of superiority is an essential factor: thus Thomas Hobbes speaks of laughter as a "sudden glory". Modern investigators have paid much attention to the origin both of laughter and of smiling, as well as the development of the "play instinct" and its emotional expression.
George Meredith, Essay on Comedy, said that "One excellent test of the civilization of a country ... I take to be the flourishing of the Comic idea and Comedy; and the test of true Comedy is that it shall awaken thoughtful laughter." Laughter is said to be the cure to being sick. Studies show that people who laugh more often get sick less.
American literary theorist Kenneth Burke writes that the “comic frame” in rhetoric is “neither wholly euphemistic, nor wholly debunking—hence it provides the charitable attitude towards people that is required for purposes of persuasion and co-operation, but at the same time maintains our shrewdness concerning the simplicities of ‘cashing in.’” The purpose of the comic frame is to satirize a given circumstance and promote change by doing so. The comic frame makes fun of situations and people, while simultaneously provoking thought. The comic frame does not aim to vilify in its analysis, but rather, rebuke the stupidity and foolery of those involved in the circumstances. For example, on The Daily Show, Jon Stewart uses the “comic frame” to intervene in political arguments, one such way is his sudden contrast of serious news with crude humor. In a segment on President Obama’s trip to China Stewart remarks on America’s debt to the Chinese government while also having a weak relationship with the country. After depicting this dismal situation, Stewart shifts to speak directly to President Obama, calling upon him to “shine that turd up.” For Stewart and his audience, introducing coarse language into what is otherwise a serious commentary on the state of foreign relations serves to frame the segment comically, creating a serious tone underlying the comedic agenda presented by Stewart.
Forms
Main article: Comedic genres
Comedy may be divided into multiple genres based on the source of humor, the method of delivery, and the context in which it is delivered: for instance, standup comedy, improvisation, slapstick. The different forms often overlap, and most comedy can fit into multiple genres. Some of the sub-genres of comedy are farce, comedy of manners, burlesque, and satire.
Some comedy apes certain cultural forms: for instance, parody and satire often rigidly parody the conventions of the genre they are parodying. The Onion and The Colbert Report parody newspapers and television news shows like The OReilly Factor. Meanwhile, more character-driven comedy can transcend genre and exist in both, say, film, television and books.
Performing arts
Performing arts
Major forms
Ballet Dance Music Opera Theatre
Minor forms
Circus skills Magic Mime Puppetry Speech
Genres
Comedy Drama Epic Lyrical Romance Tragedy Tragicomedy Satire
v t e
Main article: Comedy (drama)
This section is in a list format that may be better presented using prose. You can help by converting this section to prose, if appropriate. Editing help is available. (April 2008)
Historical forms
Ancient Greek comedy, as practiced by Aristophanes and Menander
Ancient Roman comedy, as practiced by Plautus and Terence
Burlesque, from Music hall and Vaudeville to Performance art
Citizen comedy, as practiced by Thomas Dekker, Thomas Middleton and Ben Jonson
Clowns such as Richard Tarlton, William Kempe, and Robert Armin
Comedy of humours, as practiced by Ben Jonson and George Chapman
Comedy of intrigue, as practiced by Niccolò Machiavelli and Lope de Vega
Comedy of manners, as practiced by Molière, William Wycherley and William Congreve
Comedy of menace, as practiced by David Campton and Harold Pinter
comédie larmoyante or tearful comedy, as practiced by Pierre-Claude Nivelle de La Chaussée and Louis-Sébastien Mercier
Commedia dellarte, as practiced in the twentieth-century by Dario Fo, Vsevolod Meyerhold, and Jacques Copeau
Farce, from Georges Feydeau to Joe Orton and Alan Ayckbourn
Jester
Laughing comedy, as practiced by Oliver Goldsmith and Richard Brinsley Sheridan
Restoration comedy, as practiced by George Etherege, Aphra Behn and John Vanbrugh
Sentimental comedy, as practiced by Colley Cibber and Richard Steele
Shakespearean comedy, as practiced by William Shakespeare
Stand-up comedy
Dadaist and Surrealist performance, usually in cabaret form
Theatre of the Absurd, used by some critics to describe Samuel Beckett, Harold Pinter, Jean Genet and Eugène Ionesco
Sketch comedy
Plays
Comic theatre
Musical comedy and palace
Opera
Comic opera
Improvisational comedy
Improvisational theatre
Bouffon comedy
Clowns
Joke
One-liner joke
Blonde jokes
Shaggy-dog story
Paddy Irishman joke
Stand-up comedy
Stand-up comedy is a mode of comic performance in which the performer addresses the audience directly, usually speaking in their own person rather than as a dramatic character.
Impressionist (entertainment)
Alternative comedy
Comedy club
Comedy albums
Events and awards
British Comedy Awards
Canadian Comedy Awards
Cat Laughs Comedy Festival
The Comedy Festival, in Aspen, formerly the HBO Comedy Arts Festival
Comedy Walk, monthly comedy festival in Los Angeles
Edinburgh Festival Fringe
Edinburgh Comedy Festival
Halifax Comedy Festival
Just for laughs festival
Leicester Comedy Festival
Mark Twain Prize for American Humor
Melbourne International Comedy Festival
New Zealand International Comedy Festival
New York Underground Comedy Festival
HK International Comedy Festival
Vancouver Comedy Festival
List of comedians
List of stand-up comedians
List of musical comedians
List of Australian comedians
List of British comedians
List of Canadian comedians
List of Finnish comedians
List of German language comedians
List of Indian comedians
List of Italian comedians
List of Mexican comedians
List of Puerto Rican comedians
Mass media
Literature
Old book bindings.jpg
Major forms
Novel Poem Drama
Short story Novella
Genres
Comedy Drama Epic
Erotic Nonsense Lyric
Mythopoeia Romance Satire
Tragedy Tragicomedy
Media
Performance (play) Book
Techniques
Prose Poetry
History and lists
Outline of literature
Glossary of terms
History (modern)
Books Writers
Literary / Poetry awards
Discussion
Criticism Theory
Sociology Magazines
Portal icon Literature portal
v t e
This section is in a list format that may be better presented using prose. You can help by converting this section to prose, if appropriate. Editing help is available. (April 2008)
Literature
This section requires expansion. (April 2010)
Comic novel
Light poetry
Film
Comedy film
Anarchic comedy film
Gross-out film
Parody film
Romantic comedy film
Screwball comedy film
Slapstick film
Television and radio
Television comedy
Situation comedy
Radio comedy
Lists of comedy television programs
British sitcom
British comedy
Comedy Central - A television channel devoted strictly to comedy.
Comedy Nights with Kapil - An Indian television program
German television comedy
List of British TV shows remade for the American market
Paramount Comedy (Spain).
Paramount Comedy 1 and 2.
TBS (TV network)
The Comedy Channel (Australia)
The Comedy Channel (UK)
The Comedy Channel (USA) not to be confused with HA! - channels that have merged into Comedy Central.
The Comedy Network, a Canadian TV channel.
Gold
See also
Portal icon Comedy portal
List of comedy television series
List of genres
References
Footnotes
Jump up ^ Henderson, J. (1993) Comic Hero versus Political Elite pp.307-19 in Sommerstein, A.H.; S. Halliwell, J. Henderson, B. Zimmerman, ed. (1993). Tragedy, Comedy and the Polis. Bari: Levante Editori.
Jump up ^ (Anatomy of Criticism, 1957)
Jump up ^ (Marteinson, 2006)
Jump up ^ Cornford (1934)needed
^ Jump up to: a b Oxford English Dictionary
Jump up ^ Webber, Edwin J. (January 1958). "Comedy as Satire in Hispano-Arabic Spain". Hispanic Review (University of Pennsylvania Press) 26 (1): 1–11. doi:10.2307/470561. JSTOR 470561.
Jump up ^ Herman Braet, Guido Latré, Werner Verbeke (2003) Risus mediaevalis: laughter in medieval literature and art p.1 quotation:
The deliberate use by Menard of the term le rire rather than lhumour reflects accurately the current evidency to incorporate all instances of the comic in the analysis, while the classification in genres and fields such as grotesque, humour and even irony or satire always poses problems. The terms humour and laughter are therefore pragmatically used in recent historiography to cover the entire spectrum.
Jump up ^ Ménard, Philippe (1988) Le rire et le sourire au Moyen Age dans la litterature et les arts. Essai de problématique in Bouché, T. and Charpentier H. (eds., 1988) Le rire au Moyen Âge, Actes du colloque international de Bordeaux, pp.7-30
Jump up ^ Aristophanes (1996) Lysistrata, Introduction, p.ix, published by Nick Hern Books
Jump up ^ Reckford, Kenneth J. (1987)Aristophanes Old-and-new Comedy: Six essays in perspective p.105
Jump up ^ Cornford, F.M. (1934) The Origin of Attic Comedy pp.3-4 quotation:
That Comedy sprang up and took shape in connection with Dionysiac or Phallic ritual has never been doubted.
Jump up ^ "Aristotle, Poetics, lines beginning at 1449a". Perseus.tufts.edu. Retrieved 2012-06-30.
Jump up ^ Regan, Richard. "Shakespearean comedy"
Jump up ^ Meacham, Steve (2010-09-15). "Absurd moments: in the frocks of the dame". Brisbanetimes.com.au. Retrieved 2011-12-20.
Jump up ^ "An impolite interview with Lenny Bruce". The Realist (15): 3. February 1960. Retrieved 2011-12-30.
Jump up ^ Meredith, George (1987). "Essay on Comedy, Comic Spirit". Encyclopedia of the Self, by Mark Zimmerman. Retrieved 2011-12-30.
Jump up ^
Jump up ^
Jump up ^
Jump up ^
Jump up ^ This list was compiled with reference to The Cambridge Guide to Theatre (1998).
Notations
Aristotle. Poetics.
Buckham, Philip Wentworth (1827). Theatre of the Greeks.
Marteinson, Peter (2006). On the Problem of the Comic: A Philosophical Study on the Origins of Laughter. Ottawa: Legas Press.
Pickard-Cambridge, Sir Arthur Wallace
Dithyramb, Tragedy, and Comedy , 1927.
The Theatre of Dionysus in Athens, 1946.
The Dramatic Festivals of Athens, 1953.
Raskin, Victor (1985). The Semantic Mechanisms of Humor. Springer. ISBN 978-90-277-1821-1.
Riu, Xavier (1999). Dionysism and Comedy.
Sourvinou-Inwood, Christiane (2003). Tragedy and Athenian Religion. Lexington Books. ISBN 978-0-7391-0400-2.
Trypanis, C.A. (1981). Greek Poetry from Homer to Seferis. University of Chicago Press.
Wiles, David (1991). The Masked Menander: Sign and Meaning in Greek and Roman Performance. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-40135-7.
External links
Wikisource has the text of the 1920 Encyclopedia Americana article Comedy.
Learning materials related to Collaborative play writing at Wikiversity
Find more about Comedy at Wikipedias sister projects
Definitions and translations from Wiktionary
Media from Commons
Quotations from Wikiquote
Source texts from Wikisource
Textbooks from Wikibooks
Learning resources from Wikiversity
Comedy on the Open Directory Project
A Vocabulary for Comedy from a professor at Dallas Baptist University
v t e
Comedy
Categories: Comedy
خنده دار، طنزآلود، طنزآميز، فكاهي، مضحك
comedy
كوميديا، ملهاة، مهزلة، مسرحية هزلية، حادثة مضحكة، كوميديا هزلية
komedi
comédie
komödie
comedia
commedia
نمایش خنده دار، شاد نمایش، نمایش خنده اور
مترادف:
خنده دار، طنزآلود، طنزآميز، فكاهي، مضحك
نمایش تصویر
اطلاعات بیشتر واژه
ترکیب:
(اسم) [فرانسوی: comédie]
مختصات:
(کُ مِ) [ فر. ] (اِ.)
الگوی تکیه:
WWS
نقش دستوری:
اسم
آواشناسی:
komedi
منبع:
واژهنامه آزاد
معادل ابجد:
74
شمارگان هجا:
3
دیگر زبان ها
انگلیسی
comedy
ترکی
komedi
فرانسوی
comédie
آلمانی
komödie
اسپانیایی
comedia
ایتالیایی
commedia
عربی
كوميديا | ملهاة , مهزلة , مسرحية هزلية , حادثة مضحكة , كوميديا هزلية
تشریح نگارش (هوش مصنوعی)
کلمه "کمدی" در زبان فارسی به معنای نوعی هنر نمایشی یا ادبی است که بر خنده و شوخی تأکید دارد. در قواعد فارسی و نگارشی، توجه به چند نکته درباره این کلمه مهم است:
-
نوشتار: کلمه "کمدی" باید به درستی نوشته شود و به هیچ عنوان با حروف اضافی یا اشتباهات تایپی همراه نباشد.
-
نحوه تلفظ: این کلمه به صورت /komedi:/ تلفظ میشود.
-
جنس و تعداد: "کمدی" یک اسم نر است و میتواند به صورت مفرد و جمع (کمدیها) به کار رود.
-
کاربرد: در جملات نوشته شده، "کمدی" میتواند به عنوان اسم یا صفت استفاده شود. به عنوان مثال:
- "این فیلم کمدی بسیار جالبی بود."
- "شما میتوانید نمایشهای کمدی را در این سالن تماشا کنید."
-
معادل فارسی: اگرچه "کمدی" واژهای وارداتی از زبانهای دیگر است، اما میتوان از واژههایی چون "طنز" نیز استفاده کرد، هرچند که "طنز" تافتهای متفاوت و باریکتر از "کمدی" است.
- استفاده از علائم نگارشی: در نوشتن جملات حاوی کلمه "کمدی"، باید از قواعد نگارشی صحیح مانند استفاده از ویرگول یا نقطهگذاری مناسب استفاده کرد.
محافظت از معنای کلمه و استفاده درست از آن در متنهای ادبی و گفتگوها تأثیر زیادی در فهم و انتقال مفهوم خواهد داشت.
مثال برای واژه (هوش مصنوعی)
- فیلم جدیدی که دیدم یک کمدی بسیار خندهدار بود و همه تماشاگران را به خنده انداخت.
- کمدیهای تلویزیونی همیشه بهترین راه برای فرار از روزمرگی هستند.
- من دیروز به تماشای یک تئاتر کمدی رفتم و واقعاً از تماشای آن لذت بردم.
واژگان مرتبط: نمایش خنده دار، شاد نمایش، نمایش خنده اور