نقاشیخط
license
98
2066
100
معنی کلمه نقاشیخط
معنی واژه نقاشیخط
line drawing
|
نقاشیخط
معنی:
نقاشیخط شیوهای است در نقاشی مدرن و خوشنویسی معاصر ایرانی که به تدریج در دهه سی و چهل خورشیدی توسط برخی از خوشنویسان و نقاشان ایرانی شکل گرفتمنبع و تاکنون به حیات خود در عرصه هنر معاصر ادامه داده و در بسیاری از کشورهای منطقه نیز پیروانی یافتهاست. آنان به ترکیبی از خطاطی و نقاشی دست زدند از این رو به این شیوه گاهی خطاشی و خط نقاشی هم میگویند.
ریشههای خوشنویسی را میتوان در شیوههای تفننی خوشنویسی ایرانی مانند خط توأمان٬ خط متعاکس٬ خط مسلسل٬ طغرا و مانند آنها مشاهده کرد و جلوههای پر فروغی از نقاشیخط را در شیوه سنتی گلزار و یا در آثار هنرمندانی از دوره قاجار مانند ملکمحمد قزوینی و یا اسماعیل جلایر موجود است اما شاید بتوان گفت مکتب سقاخانه در نقاشی معاصر ایران خاستگاه اصلی زیباشناسی و نوآوری معاصر، در خوشنویسی و پیدایش نفاشیخط بوده است. در دوران پس از انقلاب، خوشنویسی با اقبال زیادی از سوی جوانان مواجه شد آنان در عرصههای مختلف اعم از شیوههای سنتی و یا تلاش برای ایجاد خلاقیتهای نوین با هم به رقابت پرداختند. در این عرصه روند نقاشیخط هم شاهد تجربههای متفاوت و گستردهای شد.
فرامرز پیلارام، رضا مافی، حسین زندهرودی، نصرالله افجهای و محمد احصایی در پیدایش و پیشبرد این هنر در ایران موثر بودهاند. رضا مافی در هنر نقاشیخط به حق پیشگام بود و در این زمینه به موفقیت بزرگی نائل آمد و برخی او را اولین هنرمند خوشنویسی میدانند که بر بوم نقاشی، خط نوشتهاست. او از نخستین کسانی بود که به هنر نقاشیخط روی آورد. او تحت تاثیر از مکتب سقاخانه اولین خطاطی بود که با رعایت اصول سنتی خط، آن را در نقاشی مدرن ایران مورد استفاده قرار داد.
برخی محمد احصایی را بنیانگذار نقاشیخط در ایران میدانند چرا که او از حروف به عنوان وسیلهای برای بیان استفاده کرد. او که خوشنویسی توانا بود و در کار نقاشیخط و ارائه و توسعه آن بیش از دیگران پایمردی کرد و تاکنون در عرصه داخلی و بینالمللی درخشیدهاست.
محتویات
خاستگاه
خاستگاه و شکلگیری نقاشیخط امروزی را از دو جنبه میتوان بررسی کرد روند تحولات در نقاشی معاصر ایران و همچنین روند تحولات در هنر خوشنویسی.
در هر دو بخش در روند خلاقیتهای نوآورانه، هنرمندان به چنان ابداعاتی در خط دست یافتند که میتوان آن را مجموعهای از سنت شکنیها، نام نهاد، شاید بتوان گفت مهمترین سنتشکنی در رابطه، فرم و محتوا صورت گرفت. در دنیای سنتی، خط وظیفه داشت که مفهوم را به آسان ترین، سهل ترین، سریعترین و خواناترین وجهی بیان نماید تا در نگاه اول فرم و محتوی و شکل و مفهوم یک جا به بیننده و خواننده القاء شود. اما اینک وظیفه مهم خط زیبایی و تبلیغ است. لهذا، هنرمندان در حالی که بدیع بودن و شگفتی را همراه زیبایی از اهداف مهم بصری تعیین نمودند با سه اقدام مهم عرصه نوآوری یعنی، تغییر شکل (دفرماسیون) در حروف اغراق در حروف (اگزجریشن) و ساده سازی (استیلزیشن) آن چنان تحولاتی در حروف ایجاد نمودند تا بتوانند زیبایی و قدرت ارایه و روح تبلیغ گرای آن را بالا ببرند. از این روی، خط در نگاه اول نه میتوانست و نه میخواست که در روند این تغییرات مفاهیم را همراه با شکل، یکجا القا نماید. در نقاشی، از این هم، پا فراتر نهاده شد و به تمامی رابطه مفهوم و شکل از هم گسیخته گردید و خط در کنار رنگ و سایر اشکال به جزیی از ترکیب بندی تبدیل گردید و تغییر شکل و تکرار حروف فقط به قصد زیبایی از اهداف مهم هنر خط تلقی گردید.
هم در نظام سنتی و هم در دنیای معاصر و مدرن، فابلیتهای کارکردی عاملی مهم و درجه اول، در انگیزه و شکلگیری تحولات خوشنویسی بودهاست. اگر چه زیبایی بصری نیز بدون شک مورد نظر خطاطان قرار گرفته اما به ویژه امروز، صنعت چاپ و یک دستی و متحدالشکلی مکاتبات، این بعد عملکردی خطاطی را به حداقل رسانده و در کنار آن جنبههای دیگر خطاطی اهمیت یافتهاست. خوشنویسی در ایام گذشته و دنیای سنتی، پیوسته در تمام وجوه با نوعی تحول آرام و نوآوری در غالب رعایت قواعد سنتی همراه بودهاست، اما در فضای سنتی کذشته، بهدلیل عدم نیاز عامه مردم به طور مستمر و روزمره به خط و فقدان نیازهای تجاری و انتشاراتی و تبلیغاتی، اهداف خوشنویسی ترکیبی بودهاست از زیبایی بصری باآسانی، سرعت و سهولت نگارش و خوانایی اثر تا بتواند روند مراسالات و مکاتبات و امور دیوانی و تا حدودی نیز انتقال دانش و اطلاعات را سرعت و سهولت بخشد.
نوآوری، مهمترین خاستگاه تحولات خط در یکصدو پنجاه سال اخیر میباشد. امروزه خوشنویسان تلاش دارند هنری چنین منظم و منضبط و به دقت تعریف و پیش بینی شده را با شعله خلاقیتهایی پرتب و تاب و پرحرکت و متفاوت و متغیر بیامیزند بهطوریکه در عین نمایش و انتقال جهان متغیر و شیوههای گوناگون دورانهای متفاوت، اساس و بنیان آن نظام و انتظام همچنان دست نخورده بماند. شگفتی خوشنویسی ایرانی در ایجاد کار خلاقه با تیغه نازکی است که ساختار و استحکام فولادین آن غیر قابل شکستن مینماید و در عین حالی که هنرمند میتواند، تا حد دلخواه، آن را خم کند و بتاباند، اما همچنان حرمت و هراس آن را دارد که با خم شدن بیش از حد آن میتواند تیغه در هم بشکند و در بازی شکست بخورد. از همین رو درک و دریافت ماجراهای به ظاهر مستور و مبهم و نامرئی اما در باطن توفانی و تپنده و خلاقه خوشنویسی کار چندان سادهای نیست. تحمیل قالبها و چهارچوبههای به عاریت گرفته شده از جاها و دورانهای دیگر بر آن پاسخ مناسبی در پی نخواهد داشت و به خاطر یکنواختی ظاهری آن، چه زود و چه آسان میتوان آن را تنها در حد صنعت و مهارت فنی قابل توجه دورانی سپری شده بهشمار آورد، که چنان نیست.
خوشنویسی ایرانی با از دست رفتن مصرف اصلی آن یعنی کتابت از قرن سیزدهم هجری شکلی دیگر یافت. جنبههای خلاقه و روشهای شخصی و شیوه گرایانه آن نمود بیشتری پیدا کرد و با رواج «سیاهمشق»ها دوران تازهای فرا رسید که معنای متن و انتقال کتابت مفهوم و اهمیت اصلی خود را- که همیشه مهمترین وجه مقرر و اسباب اتصال خوشنویس و مخاطب بود - از دست داد و قرائت شدن یا نشدن یک قطعه خوشنویسی سیاهمشق چندان اهمیت و اجباری نیافت. از همین جا بود که خوشنویسی توانست در جست وجوی خلاقیت و خلوص تجریدی خود برآید و زمینه برای تجربههای جدیدی چون «نقاشیخط» معاصر ایران فراهم آید. جست وجویی که با فاصله گرفتن از «الزام ادبی» همیشگی خود به سوی افق تازه ضرباهنگهای تازه ترکیب شده و مفهوم به بیرون جهیده از قالبهای معین و مکرر قدیمی روانه شدهاست و همچنان حتا با حذف و تغییر بسیاری از قراردادهای الزام آورنده قدیمی، توانسته روح اصلی و همیشگی خود را زنده و تابناک نگاه دارد و حرفی تازه برای جهانی تازه داشته باشد.
تحولات فرهنگی ـ هنری و سیاسی ـ اجتماعی و فناوری که زمینه ساز نوآوری متفاوتی در خوشنویسی ایرانی شدهاند در ایران، طی دو حرکت در دورههای قاجار و پهلوی خطاطی و خوشنویسی را تحت تأثیر قرار دادهاند:
دوره اول تحولات در خوشنویسی ایرانی ـ دوران قاجار ـ (دوره نوآوری در جامعه سنتی)
جامعهٔ قاجاری جامعهای سنتی بود اما در این دوران از عهد عباس میرزا پسر فتحعلی شاه و پس از جنگهای ایران و روس و شکستهای ایران با جمع بندی از دلایل شکست و با حرکتی عبرت گیرانه توسط عباس میرزا تحولاتی در روند نوآوری انجام گرفت که حاصل آن نوسازی قشون ـ ورود صنعت چاپ و ورود برخی کارخانجات و تأسیس مدارس سبک جدید و فرستادن دانشجو به خارج از کشور برای کسب علم و هنر بودهاست. اما شاه بیت این نوآوری بعدها در ظهور و روزنامهها و نشریاتی تحقق یافت که به نحوی اطلاع رسانی و آگهیهای جدید را به عهده گرفتند. خط و خوشنویسی نیز در پرتو این تحولات وارد عرصه شد اما با ضرب آهنگی بسیار کند حرکت نمود تا بتواند نشریات تازه بر عرصه رسانده را بسنده نماید به عنوان نمونه نخستین نشریاتی که خوشنویسی جدیدی را میطلبیدند عبارت بودند از کاغذ اخبار در ۱۲۵۳ به سردبیری میرزا صالح شیرازی، وقایع اتفاقیه ۱۲۶۷ –۱۲۶۴ به سردبیری امیرکبیر، قانون ۱۲۹۵-۱۲۹۰ به سردبیری میرزا ملکم خان. به طور تفصیلی تر و جهت تشریح نوآوری و تأثیر آن بر خطاطی یکصد و پنجاه ساله آخر سرنوشت نخستین روزنامههای ایران قابل بررسی است.(به نوشتارهای مربوط به هر روزنامه مراجعه کنید)
دوره دوم تحولات در خوشنویسی ایرانی ـ دوران پهلوی - (دوره نوسازی)
در سراسر قرن چهارده شمسی تاریخ خط و خوشنویسی در ایران مواجه با سرعت و نوآوری شگفتی است تا بتواند نیازهای معاصر تجارت و تبلیغات و فناوری را پاسخگو باشد. از سوی دیگر در سراسر قرن بیستم مکاتب بینالمللی که پس از تولید در خاستگاه خود به سرعت جهانی میشدند، هنرمندان نوآور جهان به دو دسته تقسیم گردند: نخستین دسته هنرمندانی بودند که در هماهنگی کامل با سبکهای بینالمللی قرار گرفتند و دسته دوم از هنرمندانی تشکیل میشد که گرایشهای بومی و ملی را در فضایی جهانی جستجو میکردند. نقش این هنرمندان بر تولد خطاطی نوین از چنان اهمیتی برخوردار است که جایگزینی برای آن نمیتوان یافت. شاید بتوان گفت مکتب سقاخانه خاستگاه اصلی زیباشناسی و نوآوری معاصر، در خوشنویسی خط به ویژه در پیش از انقلاب اسلامی بودهاست.
دوره سوم تحولات در خوشنویسی ایرانی ـ دوران پس از انقلاب اسلامی - (دوره تجربههای متفاوت)
در دوران پس از انقلاب، خوشنویسی و به تبع آن نقاشیخط با اقبال زیادی از سوی هنرمندان و جوانان مواجه شد آنان سعی کردند در عرصههای مختلف اعم از شیوههای سنتی و یا تلاش برای ایجاد خلاقیتهای نوین آثار جدیدی خلق کنند. برخی کارهی در خور توجهی خلق کردند و گروه کتیری تجربههای نچندان موفقی ارائه کردند. روند تجربههای متفاوت و گستردهای در عرصه نقاشیخط هنوز ادامه دارد. از هنرمندان نقاشیخط در پس از انقلاب از جلیل رسولی، اسرافیل شیرچی و صداقت جباری میتوان نام برد.
نیازهای جامعه، در هر مقطع زمانی خود محل بررسی است. رقابتهای تجاری، تبلیغات، اعم از آگهیها و پوسترها و همچنین روزنامهها و کتب و سایر نشریات به هنرمندان فرصتی بخشیدند که با هوشیاری خاص خود اشکال هنری تازه را در روندی جدید به کار گیرند، نیازهای تبلیغاتی تجاری، سینماها، کتابها، روزنامهها و مسابقات، بیان جدید بصری را طلب میکردند. خط و خوشنویسی میتوانست این نیازها را برآورده نماید. این بار وظیفه بصری خط بر وظیفه مراسلاتی و مکاتباتی برتری یافت و به معنای دیگر در روند رقابت زیبایی و سودمندی (در زمینه مراسلات) زیبایی گوی سبقت را ربود. خطاطی، در روند تحولات جدید، وظیفه خود را خوانایی و سهولت نگارش و سرعت مراودات و مراسلات نمیداند کم یا بیش به فرمی زیبا تبدیل شدهاست که در درجه اول معنای خود را نه فقط القا نمیکند بلکه ادعایی نیز ندارد. در دورههای معاصر، در نقاشی ارایه فرم محض، نه تنها جرم نیست بلکه مطلوب نیز هست زیرا مخاطب مختار است که هر چه میخواهد ببیند و هر طور دوست دارد قرائت کند. اما در گرافیک، بهویژه در روند کاربردهای زندگی روزمره هنرمند ناچار است زیبایی را با سودمندی و گویایی ترکیب کند انبوه مخاطبان خود را که اغلب عامه مردمند، نه نخبگان، راضی نماید.
بنابراین، نقاشی به یاری خطاطی جدید آمد و نقاسیخط شکل گرفت. این تمهیدات جدید، عبارتاند از: ترکیب بندی، رنگ عناصر خیال و رمزهای تصویری که به حوزه و قلمرو مربوطه نزدیکند (مثلاً سینما یا تبلیغ قالی). اما همه شگردهای بالا، هنگام مفید میافتد که بینده و مخاطب با مشارکت فعال خود در فهم و خواندن خط جدید تلاش نماید…. و این یکی از مهمترین ویژگیهای تحول خوشنویسی در خط معاصر است.
شکلگیری نقاشیخط
شاید بتوان گفت مکتب سقاخانه خاستگاه اصلی زیباشناسی و نوآوری معاصر، در خوشنویسی بهویژه در پیش از انقلاب ایران (۱۳۵۷) بودهاست. از خصیصههای مشترک و فراگیر در آثار هنرمندان سقاخانه استفاده از خط فارسی است. خط فارسی که در طول سالیان متوالی شکل خاص خود را گرفته و با مضامین فرهنگ ملی همبسته شدهاست عنصری مناسب بود تا به عنوان یک شناسه هویتی در آثار نقاشی به کار گرفته شود. برای این دسته از هنرمندان، خط تنها یک عنصر بصری بود و به مفاهیم نهفته در پس کلمات چندان توجهی نداشتند. استفاده از خط را بطور مشترک در آثار اکثر هنرمندان گروه میتوان به تماشا نشست. پیشتازترین فرد از این گروه در استفاده از خط حسین زنده رودی بود: «او کارش را با بازی با خطاطی شروع کرد؛ نرم نرم و از سر جستجو. کارهای اولیه اش از سطحهای ساده هندسی ای شکل میگرفت که از نوشتهها و نقش و نگارها و رنگهای درخشان پوشیده میشدند. روشی که بعدها در کار فرامرز پیلارام ماندگار شد و او مدتها با همین سطوح ور میرفت و بسیار خوش خط تر از زنده رودی، جاهایی را از نوشته پر میکرد. اما زنده رودی همین جا نماند و پیش تر رفت. کم کم شکلهای محدود کننده هندسی را – که از طلسمهای جدول کشی شده میآمدند – رها کرد و به عنصر خطاطی روی آورد. خطاطی را اما نه در بعد خوشنویسانه اش که در حال و هوای کلی ترکیب بندی حروف منفرد و کلمات و جملات بی آنکه بخواهد معنا و مفهومی ادبی را در آن میان تعقیب کند، دنبال کرد و دورادور سرسپرده سیاه مشقهای قدیمی شد.»
این برخورد با نوشتار را هنرمندان سقاخانه و از جمله زندهرودی از او را در نوشته بر طلسمها و زیارتگاهها برگرفته بودند، عدم توجه این دسته از هنرمندان به معانی کلمات برای برخی از منتقدان قابل پذیرش نبود. «در نمایشگاهی همین نوشتهها بودند که کفر جلال آل احمد را در آوردند تا آن مقاله تند و تیز را نوشت. آل احمدت پرت و پلاهایی را که زنده رودی برای پر کردن متن کارش نوشته بود زیادی جدی گرفت و برای او که نقاشی را از من تبعات ادبیات میشمرد و جای پایین تری برایش قائل بود هضم این نکته که زنده رودی ادبیات – یعنی کلام – را مجموعه درهم و برهمی فرض کند که فقط به درد پرکردن فضاهای خالی یک تابلو نقاشی میخورد آسان نبود.» البته گاهی نیز علاوه بر خاصیت بصری کلام، مفاهیم آنها نیز برای هنرمندان این گروه مورد توجه قرار میگرفت تا آثار ارزشمندی را پدید آورند از جمله میتوان به حجمهای «هیچ» پرویز تناولی اشاره نمود. ادامه همین نگاه تصویری به خطوط و تداوم تلاش گروه دیگری از هنرمندان سبب پیدایی «نقاشیخط» گردید. استفاده از نشانههای مذهبی و عناصر نهفته در فرهنگ شیعه که مشهورترین آنها نمادهای عاشورا بود نیز وجه مشترکی میان سقاخانهایها میباشد. حتی استفاده از زیباییشناسی این فرهنگ همچون استفاده از رنگهای سنتی قدیمی، چنانکه با دیدن بسیاری از کارهای آنها مخاطب به یاد، حسینیه، تکیه و عزاداریهای ماه محرم میافتاد. بکارگیری دستمایههایی چون پنجه، علم، ضریح، دخیل، پرچم و حتی طلسم، اسطرلاب، جام چهل کلید و... که هر کدام نشانگر مفاهیم تاریخی – فرهنگی بودند و ترکیب این نمادهای انتزاعی، جدای از فرم واقعی آنها، فضایی نوین را پدید میآورد.
هنرمندانی چون زنده رودی خط را در مرز جنبشی پیش بردند و پرویز تناولی خط را در مجسمههای «هیچ» یا نقاشی «هیچ» بر روی کاسه بشقابها، متحول نمود و به دنبال آنان فرامرز پیلارام آنچنان تغییر شکلهایی در حروف به وجود آورد که به کلی رابطه فرم و محتوی را از هم گسست و خط در آثار او به مجموعهای از حرکت حروف در بطن سطوح رنگی تبدیل گردید. رضا مافی نیاز با سیاه مشقهای خود این سنت شکنی را ادامه داد تا نوبت به محمد احصایی رسید که در آخرین تحولات هنری خود فقط به یک مجموعهای از حرکت حروف دست یافت و نام آن را بسم الله نهاد.
پس از آن نصرالله افجهای با خط، نقاشی کرد و بالاخره جلیل رسولی از خط و چسباندنیها به یکدیگر سعی نمود ضمن احترام به رابطه فرم و محتوی در خط، از طریق چسباندن ترمهها و نمدها و نظایر آن به تابلوی خط، غنای ملی و زیبایی سنتی ببخشد. همچنین هادی روشن ضمیر با استفاده از ورق طلا در آثار نقاشیخط سبکی نو در این رشته پدید آورد... پس از انقلاب هنرمندان زیادی در عرصه نوآوری با خط و یا نقاشیخط بخت خود را آزمودند و این روند ادامه داشتهاست تا آخرین دست آورد خط به نام مُعَلی توسط عجمی در سال ۱۳۷۸ شمسی پا به صحنه نهاد. این خط که به عنوان شیوهای جدید در خوشنویسی مورد اقبال قرار گرفته تلاش میکند رابطه فرم و محتوا را حفظ نماید. توسل به نام علی ابن ابی طالب الهام بخش هنرمند، در تحول حروف و ترکیب بندی بودهاست.
از آنجایی که هنرمندان نوین از دشواری خط و ناخوانایی آن واهمه نداشتهاند جسورانه و بی دریغ درروند ایجاد نوآوری از اقلام قدیم استفاده کردهاند. ظرفیت بالای نوآوری در کلیه خطوط و قلمهای مختلف خوشنویسی سنتی از خط کوفی و یا خط ثلث در قرن دوم و سوم گرفته و تا «معلی» در قرن پانزدهم هجری ادامه داشته و حتی گسترش یافتهاست برای هنرمندان فرصتی فراهم آورده که تمامی اقلام خط توجه نمایند. آنان نه تنها تعلیق و نستعلیق و شکسته، به عنوان خطوط کاملا ایرانی بلکه شکلهای قدیمتر و گمنامتر خط را نیز چون رقاع و محقق و ریحان و در شکلهای هندسی، کوفی را چون خط بنایی (معقلی) و حتی کوفی گیاهی را نیز به عنوان مواد خام آثار خود تلقی نمودند. نکته مهم اینست که طی استفاده از تکنیکهای ساده با قلمنی و مرکب گرفته تا قلممو و رنگ روغن و حتی امروزه کامپیوتر دیجیتال آرت، هیچ یک از اقلام خط سنتی با هنر مدرن در تضاد قرار نگرفتهاند و قابلیت بالای خطوط سنتی با همه قواعد محکمش فرصت همزیستی خط با فناوری و هنر معاصر را به بهترین وجهی ایجاد نمودهاست.
پانویس
↑ محمداحصایی خوشنویس و پیشگام هنر نقاشیخط، مجله کیهان فرهنگی، مرداد ۱۳۶۵ شماره ۲۹ ص ۴۸
↑ سپهری، مهرداد. حراج آثار هنرمندان معاصر ایرانی در لندن، وبگاه رادیوفردا
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
↑ آغداشلو، آیدین. از خوشیها و حسرتها ص ۱۰۳ و ۱۰۴
↑ آغداشلو، آیدین. از خوشیها و حسرتها ص ۱۰۶
↑ دبیری نژاد، رضا. مکتب سقاخانه در جهان نما، وبگاه کاخ نیاوران
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
جستارهای وابسته
تایپوگرافی
هند لترینگ
فونت فارسی
منابع
وبگاه «نگارخانه ایرانی» (وابسته به وبگاه ترنج نت) - در آن وبگاه آمدهاست: «توجه: کپی برداری از مطالب مندرج در این مقاله با ذکر منبع بلامانع است.»
آغداشلو، آیدین. از خوشیها و حسرتها، نشر آتیه، تهران، ۱۳۷۸ ص ۱۰۳ و ۱۰۴
دبیری نژاد، رضا. مکتب سقاخانه در جهان نما، وبگاه کاخ نیاوران
محمداحصایی خوشنویس و پیشگام هنر نقاشیخط، مجله کیهان فرهنگی، مرداد۱۳۶۵ شماره ۲۹
سپهری، مهرداد. حراج آثار هنرمندان معاصر ایرانی در لندن، وبگاه رادیو فردا
پیوند به بیرون
نمونه آثار قلم های فارسی برای تایپوگرافی
نمونه آثار نقاشیخط از هنرمند معاصر فهیمه محمدی
محمداحصایی خوشنویس و پیشگام هنر نقاشیخط
آثار برگزیده مسابقه تایپوگرافی مولانا (که برخی از آنها در واقع نقاشیخط است.)
ن • ب • و
خوشنویسی اسلامی
شیوهها
کوفی بنایی نسخ ثلث محقق ریحان توقیع دیوانی رقاع رقعه تعلیق نستعلیق شکستهنستعلیق مغربی خطوط تفننی غبار طغرا نقاشیخط خط معلی
خوشنویسان
ابن مقله ابن بواب یاقوت مستعصمی میرعماد حسنی میرزا احمد نیریزی درویش عبدالمجید طالقانی
میرعلی تبریزی میرعلی هروی سلطانعلی مشهدی بایسنقر میرزا علیرضا عباسی
میرزا غلامرضا اصفهانی میرزا محمدرضا کلهر عمادالکتاب
فهرست خوشنویسان ایرانی
مقالههای خوشنویسی اسلامی
خوشنویسی ایرانی
ردههای صفحه: واژگان تمبرشناسی تیپوگرافی نقاشی خوشنویسی اسلامی جنبشهای هنری ایران
از ویکی پدیا
قس
Tipografi (Etimoloji: Yunancada "typos" (form) ve "graphia" (yazmak) sözcüklerinden türemiş olan) typographia sözcüğünün Türkçe halidir. Kavram; forma uygun yazmak demektir.
Yazı tipi, punto büyüklüğü, satır uzunluğu, satır arası boşluk ve benzer etkenlerin kombinasyonları ile yapılır. Harf ve yazınsal-görsel iletişime ilişkin diğer elemanların hem görsel, fonksiyonel ve sanatsal düzenlemesi hem de bu elemanlarla oluşturulan bir tasarım dili, anlayışıdır. Reklam amaçlı her faaliyette; mesajı ikna edici kılan tipografi, vazgeçilmez bir unsur olarak öne çıkmıştır.
Tipografi dalında uzmanlaşmış bireylere Tipograf denir. Tipograflar; reklamcılık ve web tasarımı gibi görsel mesajların ağırlıklı olduğu iş kollarında görev yapmaktadırlar.
Kategori: Tipografi
قس انگلیسی
Typography (from the Greek words τύπος (typos) = form and γραφή (graphe) = writing) is the art and technique of arranging type in order to make language visible. The arrangement of type involves the selection of typefaces, point size, line length, leading (line spacing), adjusting the spaces between groups of letters (tracking) and adjusting the space between pairs of letters (kerning). Type design is a closely related craft, which some consider distinct and others a part of typography; most typographers do not design typefaces, and some type designers do not consider themselves typographers. In modern times, typography has been put into motion—in film, television and online broadcasts—to add emotion to mass communication.
Typography is performed by typesetters, compositors, typographers, graphic designers, art directors, comic book artists, graffiti artists, clerical workers, and anyone else who arranges type for a product. Until the Digital Age, typography was a specialized occupation. Digitization opened up typography to new generations of visual designers and lay users, and it has been said that "typography is now something everybody does."
Contents
1 History
2 Scope
3 Text typography
3.1 Color
4 Readability and legibility
4.1 Experimental typography
5 Display typography
5.1 Advertising
5.2 Inscriptional and architectural lettering
6 See also
6.1 Supporting organizations
7 Notes
8 References
9 External links
History
Main articles: History of Western typography, History of typography in East Asia, and Movable type
Typography traces its origins to the first punches and dies used to make seals and currency in ancient times. The typographical principle, that is the creation of a complete text by reusing identical characters, was first realized in the Phaistos Disc, an enigmatic Minoan print item from Crete, Greece, which dates between 1850 and 1600 BC. It has been put forward that Roman lead pipe inscriptions were created by movable type printing, but this view has been recently dismissed by the German typographer Herbert Brekle.
The essential criterion of type identity was met by medieval print artifacts such as the Latin Pruefening Abbey inscription of 1119 that was created by the same technique as the Phaistos disc. In the northern Italian town of Cividale, there is a Venetian silver retable from ca. 1200, which was printed with individual letter punches. The same printing technique can apparently be found in 10th to 12th century Byzantine staurotheca and lipsanotheca. Individual letter tiles where the words are formed by assembling single letter tiles in the desired order were reasonably widespread in medieval Northern Europe.
Modern movable type, along with the mechanical printing press, was invented in mid-15th century Europe by the German goldsmith Johannes Gutenberg. His type pieces from a lead-based alloy suited printing purposes so well that the alloy is still used today. Gutenberg developed specialized techniques for casting and combining cheap copies of letterpunches in the vast quantities required to print multiple copies of texts. This technical breakthrough was instrumental in starting the Printing Revolution.
Typography with movable type was separately invented in 11th-century China. Metal type was first invented in Korea during the Goryeo Dynasty around 1230. Both hand printing systems, however, were only sporadically used and discontinued after the introduction of Western lead type and the printing press.
Scope
In contemporary use, the practice and study of typography is very broad, covering all aspects of letter design and application. These include:
typesetting and type design
handwriting and calligraphy
graffiti
inscriptional and architectural lettering
poster design and other large scale lettering such as signage and billboards
business communications and promotional collateral
advertising
wordmarks and typographic logos (logotypes)
apparel (clothing)
labels on maps
vehicle instrument panels
kinetic typography in motion picture films and television
as a component of industrial design—type on household appliances, pens and wristwatches, for example
as a component in modern poetry (see, for example, the poetry of E. E. Cummings)
Since digitization, typography has spread to a wider ranger of applications, appearing on web pages, LCD mobile phone screens, and hand-held video games. The ubiquity of type has led typographers to coin the phrase "Type is everywhere".
Traditional typography follows four principles: repetition, contrast, proximity, and alignment.
Text typography
A specimen of roman typefaces by William Caslon
In traditional typography, text is composed to create a readable, coherent, and visually satisfying whole that works invisibly, without the awareness of the reader. Even distribution of typeset material, with a minimum of distractions and anomalies, is aimed at producing clarity and transparency.
Choice of typeface(s) is the primary aspect of text typography—prose fiction, non-fiction, editorial, educational, religious, scientific, spiritual and commercial writing all have differing characteristics and requirements of appropriate typefaces and fonts. For historic material established text typefaces are frequently chosen according to a scheme of historical genre acquired by a long process of accretion, with considerable overlap between historical periods.
Contemporary books are more likely to be set with state-of-the-art seriffed "text romans" or "book romans" with design values echoing present-day design arts, which are closely based on traditional models such as those of Nicolas Jenson, Francesco Griffo (a punchcutter who created the model for Aldine typefaces), and Claude Garamond. With their more specialized requirements, newspapers and magazines rely on compact, tightly fitted seriffed text fonts specially designed for the task, which offer maximum flexibility, readability and efficient use of page space. Sans serif text fonts are often used for introductory paragraphs, incidental text and whole short articles. A current fashion is to pair sans-serif type for headings with a high-performance seriffed font of matching style for the text of an article.
Typography is modulated by orthography and linguistics, word structures, word frequencies, morphology, phonetic constructs and linguistic syntax. Typography is also subject to specific cultural conventions. For example, in French it is customary to insert a non-breaking space before a colon (:) or semicolon (;) in a sentence, while in English it is not.
Color
In typography, color is the overall density of the ink on the page, determined mainly by the typeface, but also by the word spacing, leading and depth of the margins. Text layout, tone or color of set matter, and the interplay of text with white space of the page and other graphic elements combine to impart a "feel" or "resonance" to the subject matter. With printed media typographers are also concerned with binding margins, paper selection and printing methods.
Readability and legibility
Not to be confused with Readability.
Legibility is primarily the concern of the typeface designer, to ensure that each individual character or glyph is unambiguous and distinguishable from all other characters in the font. Legibility is also in part the concern of the typographer to select a typeface with appropriate clarity of design for the intended use at the intended size. An example of a well-known design, Brush Script, contains a number of illegible letters since many of the characters can be easily misread especially if seen out of textual context.
Readability is primarily the concern of the typographer or information designer. It is the intended result of the complete process of presentation of textual material in order to communicate meaning as unambiguously as possible. A reader should be assisted in navigating around the information with ease, by optimal inter-letter, inter-word and particularly inter-line spacing, coupled with appropriate line length and position on the page, careful editorial “chunking” and choice of the text architecture of titles, folios, and reference links.
Text typeset in Iowan Old Style roman, italics and small caps, optimized at approximately 10 words per line, typeface sized at 14 points on 1.4 x leading, with 0.2 points extra tracking. Extract of an essay by Oscar Wilde The English Renaissance of Art ca. 1882.
One of the clearest distinctions between the two concepts was presented by Walter Tracy in his Letters of Credit. These … ‘two aspects of a type’ … are … ‘fundamental to its effectiveness. Because the common meaning of “legible” is “readable” there are those – even some professionally involved in typography – who think that the term “legibility” is all that is needed in any discussion on the effectiveness of types. But legibility and readability are separate, though connected aspects of type. Properly understood … the two terms can help to describe the character and function of type more precisely than legibility alone. … In typography we need to draw the definition … of legibility …to mean the quality of being decipherable and recognisable – so that we can say, for example, that the lowercase h in a particular old style italic is not legible in small sizes because its in-turned leg makes it look like the letter b; or a figure 3 in a classified advertisement is too similar to the 8. … In display sizes, legibility ceases to be a serious matter; a character that causes uncertainty at 8 point size is plain enough at 24 point.’
Note that the above applies to people with 20/20 vision at appropriate reading distance and under optimal lighting. The analogy of an opticians chart, testing for visual acuity and independent of meaning, is useful to indicate the scope of the concept of legibility.
‘In typography … if the columns of a newspaper or magazine or the pages of a book can be read for many minutes at a time without strain or difficulty, then we can say the type has good readability. The term describes the quality of visual comfort – an important requirement in the comprehension of long stretches of text but, paradoxically, not so important in such things as telephone directories or air-line time-tables, where the reader is not reading continuously but searching for a single item of information. The difference in the two aspects of visual effectiveness is illustrated by the familiar argument on the suitability of sans-serif types for text setting. The characters in a particular sans-serif face may be perfectly legible in themselves, but no one would think of setting a popular novel in it because its readability is low.’’
Legibility ‘refers to perception’ and readability ‘refers to comprehension’. Typographers aim to achieve excellence in both.
"The typeface chosen should be legible. That is, it should be read without effort. Sometimes legibility is simply a matter of type size. More often however, it is a matter of typeface design. In general typefaces that are true to the basic letterforms are more legible than typefaces that have been condensed, expanded, embellished, or abstracted.
"However, even a legible typeface can become unreadable through poor setting and placement, just as a less legible typeface can be made more readable through good design."
Studies of both legibility and readability have examined a wide range of factors including type size and type design. For example, comparing serif vs. sans-serif type, roman type vs. oblique type and italic type, line length, line spacing, color contrast, the design of right-hand edge (for example, justification, straight right hand edge) vs. ranged left, and whether text is hyphenated.
Legibility research has been published since the late nineteenth century. Although there are often commonalities and agreement on many topics, others often create poignant areas of conflict and variation of opinion. For example, no one has provided a conclusive answer as to which font, serifed or sans serif, provides the most legibility according to Alex Poole.
Other topics such as justified vs unjustified type, use of hyphens, and proper fonts for people with reading difficulties such as dyslexia, have continued to be subjects of debate. Websites such as hgredbes.com, ban comic sans, UK National Literacy Trust, and Mark Simsonson Studio have raised debating opinions on the above subjects and many more each presenting a thorough and well-organized position.
Legibility is usually measured through speed of reading, with comprehension scores used to check for effectiveness (that is, not a rushed or careless read). For example, Miles Tinker, who published numerous studies from the 1930s to the 1960s, used a speed of reading test that required participants to spot incongruous words as an effectiveness filter.
The Readability of Print Unit at the Royal College of Art under Professor Herbert Spencer with Brian Coe and Linda Reynolds did important work in this area and was one of the centres that revealed the importance of the saccadic rhythm of eye movement for readability—in particular, the ability to take in (i.e., recognise the meaning of groups of) around three words at once and the physiognomy of the eye, which means the eye tires if the line required more than 3 or 4 of these saccadic jumps. More than this is found to introduce strain and errors in reading (e.g. Doubling).
These days, legibility research tends to be limited to critical issues, or the testing of specific design solutions (for example, when new typefaces are developed). Examples of critical issues include typefaces (also called fonts) for people with visual impairment, and typefaces for highway signs, or for other conditions where legibility may make a key difference.
Much of the legibility research literature is somewhat atheoretical—various factors were tested individually or in combination (inevitably so, as the different factors are interdependent), but many tests were carried out in the absence of a model of reading or visual perception. Some typographers believe that the overall word shape (Bouma) is very important in readability, and that the theory of parallel letterwise recognition is either wrong, less important, or not the entire picture.
Studies distinguishing between Bouma recognition and parallel letterwise recognition with regard to how people actually recognize words when they read, have favored parallel letterwise recognition, which is widely accepted by cognitive psychologists.needed
Some commonly agreed findings of legibility research include:needed
Text set in lower case is more legible than text set all in upper case (capitals), presumably because lower case letter structures and word shapes are more distinctive.
Extenders (ascenders, descenders and other projecting parts) increase salience (prominence).
Regular upright type (roman type) is found to be more legible than italic type.
Contrast, without dazzling brightness, has also been found to be important, with black on yellow/cream being most effective.
Positive images (e.g. black on white) are easier to read than negative or reversed (e.g. white on black). However even this commonly accepted practice has some exceptions, for example in some cases of disability. (See UK National Literacy Trust for their findings in this area.)
The upper portions of letters play a stronger part than the lower portions in the recognition process.
Text typeset using LaTeX digital typesetting software
Readability can also be compromised by letter-spacing, word spacing, or leading that is too tight or too loose. It can be improved when generous vertical space separates lines of text, making it easier for the eye to distinguish one line from the next, or previous line. Poorly designed fonts and those that are too tightly or loosely fitted can also result in poor legibility.
Typography is an element of all printed material. Periodical publications, especially newspapers and magazines, use typographical elements to achieve an attractive, distinctive appearance, to aid readers in navigating the publication, and in some cases for dramatic effect. By formulating a style guide, a periodical standardizes on a relatively small collection of typefaces, each used for specific elements within the publication, and makes consistent use of type sizes, italic, boldface, large and small capital letters, colors, and other typographic features. Some publications, such as The Guardian and The Economist, go so far as to commission a type designer to create bespoke (custom tailored) typefaces for their exclusive use.
Different periodical publications design their publications, including their typography, to achieve a particular tone or style. For example, USA Today uses a bold, colorful, and comparatively modern style through their use of a variety of typefaces and colors; type sizes vary widely, and the newspapers name is placed on a colored background. In contrast, The New York Times uses a more traditional approach, with fewer colors, less typeface variation, and more columns.
Especially on the front page of newspapers and on magazine covers, headlines are often set in larger display typefaces to attract attention, and are placed near the masthead.
Experimental typography
Experimental typography is defined as the unconventional and more artistic approach to setting type. Francis Picabia was a Dada pioneer in the early 20th Century. David Carson is often associated with this movement, particularly for his work in Ray Gun magazine in the 1990s. His work caused an uproar in the design community due to his abandonment of standards in typesetting practices, layout, and design. Experimental typography places emphasis on communicating emotion, rather than on legibility.
Display typography
19th century John Wilkes Booth wanted poster printed with wood and metal types
Display typography is a potent element in graphic design, where there is less concern for readability and more potential for using type in an artistic manner. Type is combined with negative space, graphic elements and pictures, forming relationships and dialog between words and images.
Color and size of type elements are much more prevalent than in text typography. Most display typography exploits type at larger sizes, where the details of letter design are magnified. Color is used for its emotional effect in conveying the tone and nature of subject matter.
Display typography encompasses:
posters; book covers;
typographic logos and wordmarks; billboards;
packaging and labeling; on-product typography; calligraphy;
graffiti; inscriptional and architectural lettering;
poster design and other large scale lettering signage;
business communications and promotional collateral; advertising;
wordmarks and typographic logos (logotypes),
and kinetic typography in motion pictures and television; vending machine displays; online and computer screen displays.
The wanted poster for the assassins of Abraham Lincoln was printed with lead and woodcut type, and incorporates photography.
Advertising
Typography has long been a vital part of promotional material and advertising. Designers often use typography to set a theme and mood in an advertisement; for example using bold, large text to convey a particular message to the reader. Type is often used to draw attention to a particular advertisement, combined with efficient use of color, shapes and images. Today, typography in advertising often reflects a companys brand. Fonts used in advertisements convey different messages to the reader, classical fonts are for a strong personality, while more modern fonts are for a cleaner, neutral look. Bold fonts are used for making statements and attracting attention.
Inscriptional and architectural lettering
See also: Epigraphy
A print advertisement for the Encyclopædia Britannica from a 1913 issue of National Geographic
The history of inscriptional lettering is intimately tied to the history of writing, the evolution of letterforms and the craft of the hand. The widespread use of the computer and various etching and sandblasting techniques today has made the hand carved monument a rarity, and the number of letter-carvers left in the USA continues to dwindle.
For monumental lettering to be effective it must be considered carefully in its context. Proportions of letters need to be altered as their size and distance from the viewer increases. An expert letterer gains understanding of these nuances through much practice and observation of their craft. Letters drawn by hand and for a specific project have the possibility of being richly specific and profoundly beautiful in the hand of a master. Each can also take up to an hour to carve,needed so it is no wonder that the automated sandblasting process has become the industry standard.
To create a sandblasted letter, a rubber mat is laser cut from a computer file and glued to the stone. The sand then bites a coarse groove or channel into the exposed surface. Unfortunately, many of the computer applications that create these files and interface with the laser cutter do not have many typefaces available, and often have inferior versions of typefaces that are available.needed What can now be done in minutes, however, lacks the striking architecture and geometry of the chisel-cut letter that allows light to play across its distinct interior planes.needed
See also
List of type designers
Supporting organizations
ATypI (French: Association Typographique Internationale; International Typographic Association)
International Society of Typographic Designers
Emil Ruder
Society of Typographic Aficionados
The Typophiles
Type Directors Club
Typophile (Internet forum)
Notes
^ James E. Kloetzel, ed. (2010), Scott 2011 Classic Specialized Catalogue of Stamps & Cover 1840–1940 (17 ed.), Sidney, Ohio: Scott Publishing, p. 34A, ISBN 0-89487-455-1
^ Pipes, Alan. Production For Graphic Designers 2nd Edition, Page 40: Prentice Hall Inc 1997
^ John Berry, Being a Typographer
^ Vas Blagodarskiy, Kinetic Typography and Mass Communications
^ Jury, David (2004), About Face: Reviving the Rules of Typography, Switzerland: Rotovision SA, 63, ISBN 2-88046-798-5
^ Brekle 1997, pp. 60f.
^ Schwartz, Benjamin (1959), "The Phaistos disk", Journal of Near Eastern Studies 18 (2): 105–112 (107), doi:10.1086/371517
^ Diamond, Jared, "13: Necessitys Mother: The evolution of technology", Guns, Germs and Steel: The Fates of Human Society, ISBN 0-393-03891-2
^ Lanciani 1881, p. 416, Pace 1986, p. 78; Hodge 1992, pp. 310f.
^ Brekle 2010, p. 19
^ Brekle 2005, pp. 22–25; Brekle 1997, pp. 62f.; Lehmann-Haupt 1940, pp. 96f.; Hupp 1906, pp. 185f. (+ fig.)
^ Lipinsky 1986, pp. 78–80; Koch 1994, p. 213
^ Lipinsky 1986, p. 78; Koch 1994, p. 213
^ Brekle 1997, pp. 61f.; Lehmann-Haupt 1940, p. 97
^ McLuhan 1962; Eisenstein 1980; Febvre & Martin 1997; Man 2002
^ Encyclopædia Britannica 2006: "Printing", retrieved November 27, 2006
^ Chon Hye-bong 1993, p. 19
^ Eckersley, Richard (1994), "Color", Glossary of Typesetting Terms, Chicago guides to writing, editing and publishing, University of Chicago Press, p. 22, ISBN 978-0-226-18371-8, OCLC 316234150, "A page is said to have good color if forms an even mass of gray. Squint at the page, and you will see this."
^ Tracy 1986. 30–31
^ a b Tracy 1986.31
^ Craig, J. and Scala, IK. Designing with Type, the Essential Guide to Typography. 5th ed. p63. Watson Guptil. 2006.
^ Alexpoole.info
^ Legibility of Type, Linda Reynolds 1988 Baseline 10
References
ASTM International D7298 Standard Test Method of Comparative Legibility by Means of Polarizing Filter Instrumentation
Brekle, Herbert E. (1997), "Das typographische Prinzip. Versuch einer Begriffsklärung", Gutenberg-Jahrbuch 72: 58–63
Brekle, Herbert E. (2005), Die Prüfeninger Weihinschrift von 1119. Eine paläographisch-typographische Untersuchung (brief summary), Regensburg: Scriptorium Verlag für Kultur und Wissenschaft, ISBN 3-937527-06-0
Brekle, Herbert E. (2010), "Herstellungstechniken von Inschriften auf römischen Wasserleitungsrohren aus Blei", in Hanneforth, Thomas; Fanselow, Gisbert, Language and Logos. Festschrift for Peter Staudacher on his 70th birthday, Berlin: Akademie Verlag, pp. 1–20
Chon Hye-bong: "Typography in Korea", Koreana, Vol. 7, No. 2 (1993), pp. 10–19
Bringhurst, Robert (2002). The Elements of Typographic Style (version 2.5). Vancouver: Hartley & Marks. ISBN 0-88179-133-4. Often referred to simply as "Bringhurst", Elements is widely respected as the current authority on typographic style for Latin typography. (excerpts). Well-paired with Tschicholds The Form of the Book, below, from the same publisher.
Eisenstein, Elizabeth L. (1980), The Printing Press as an Agent of Change, Cambridge University Press, ISBN 0-521-29955-1
Febvre, Lucien; Martin, Henri-Jean (1997), The Coming of the Book: The Impact of Printing 1450–1800, London: Verso, ISBN 1-85984-108-2
Heller, Steven and Meggs, Philip B. Texts on Type: Critical Writings on Typography (c) 2001, Allworth Press, Allworth Communications, New York. ISBN 1-58115-082-2. A compilation of over fifty texts on the history, practice, and aesthetics of type design and typography.
Hodge, A. Trevor (1992), Roman Aqueducts & Water Supply, London: Duckworth, ISBN 0-7156-2194-7
Hupp, Otto (1906), "Die Prüfeninger Weiheinschrift von 1119", Studien aus Kunst und Geschichte, Festschrift für Friedrich Schneider, Freiburg i. Br.: Herder
Koch, Walter (1994), Literaturbericht zur mittelalterlichen und neuzeitlichen Epigraphik (1985–1991), Monumenta Germaniae Historica: Hilfsmittel, 14, München, p. 213, ISBN 978-3-88612-114-4
Lanciani, R.: "Topografia di Roma antica. I commentarii di Frontino intorno le acque e gli acquedotti. Silloge epigrafica aquaria", in: Memorie della Reale Accademia dei Lincei, Serie III, Volume IV, Classe di Scienze Morali, Rom 1881 (Reprint: Quasar publishing house, 1975), pp. 215–616
Lehmann-Haupt, Hellmut (1940), "Englische Holzstempelalphabete des XIII. Jahrhunderts", Gutenberg-Jahrbuch: 93–97
Lipinsky, Angelo (1986), "La pala argentea del Patriarca Pellegrino nella Collegiata di Cividale e le sue iscrizioni con caratteri mobili", Ateneo Veneto 24: 75–80
Man, John (2002), The Gutenberg Revolution: The Story of a Genius and an Invention that Changed the World, London: Headline Review, ISBN 978-0-7472-4504-9
McLuhan, Marshall (1962), The Gutenberg Galaxy: The Making of Typographic Man (1st ed.), University of Toronto Press, ISBN 978-0-8020-6041-9
Pace, Pietrantonio (1986), Gli acquedotti di Roma e il Aquaeductu di Frontino (2nd ed.), Rome: Art Studio S. Eligio
Tracy, Walter Letters of Credit 1986 Gordon Fraser
Tschichold, Jan (1991). The Form of the Book: Essays on the Morality of Good Design. Vancouver: Hartley & Marks. ISBN 978-0-88179-034-4. A comprehensive collection of essays on the typographic art. A more classic companion to Bringhust, above.
Lexique des règles typographiques en usage à lImprimerie nationale, French: Imprimerie nationale, 2002, ISBN 2-7433-0482-0, for French typography.
Swanson, Gunnar Graphic Design and Reading: explorations of an uneasy relationship (c) 2000, Allworth Press, Allworth Communications, New York. ISBN 1-58115-063-6. The Crystal Goblet, or Printing Should Be Invisible Beatrice Warde; Improving the Tool Hrant H. Papazian.
Alexander Lawson, Anatomy of a Typeface, first published in 1990, devotes entire chapters to the development and uses of individual or small groupings of typefaces. ISBN 978-0-87923-333-4
White, Alex W. (1999). Type in Use – Effective typography for electronic publishing (version 2.0). W.W. Norton & Company, Inc. New York. ISBN 0-393-73034-4 (pbk).
Martínez de Sousa, José, Manual de estilo de la lengua española, 3.ª ed., Gijón: Trea, 2007. For Spanish typography.
—, Ortografía y ortotipografía del español actual, 2.ª ed., Gijón: Trea, 2008. For Spanish typography.
Mestres, Josep M.; Costa, Joan; Oliva, Mireia; Fité, Ricard. Manual destil. La redacció i ledició de textos. 4a ed., rev. i ampl. Vic / Barcelona: Eumo / UB / UPF / Rosa Sensat, 2009. For Catalan typography.
Pujol, J. M., i Solà, Joan: Ortotipografia. Manual de lauthor, lautoeditor i el dissenyador gràfic, 2a ed., rev. Barcelona: Columna, 2000. For Catalan typography.
Gill, Eric (2000) , An Essay on Typography, David R Godine, pp. 188, ISBN 0-87923-950-6
External links
Wikimedia Commons has media related to: Typography
Look up typography in Wiktionary, the free dictionary.
AIGA typography articles – Articles and interviews relating to typography from AIGAs Voice section.
Decode Unicode – A wiki with all 98,884 Unicode characters, including full text search capability.
Luc Devroyes typography pageslink – Large list of typography and font resources
Type-Culture Academic Resource – Educational resources, including documentary videos about typography.
Typography and the Invisible Goblet in Graphic Design – Online essay.
Typography from Vancouver film school – A short 2-minute infographic video explaining what Typography is.
Examples of incunabula styles in McCune Collection
Baseline magazine – A magazine for people interested in type, typography, graphic design and art related themes.
I Love Typography.com – A typography- and font-centered blog.
NYC Type – Daily photographs taken of interesting typography around NYC.
Typedesk – An online journal of typography and graphic communication.
Symbols - Comprehensive list of typographical symbols
v t e
Typography terminology
v t e
Design
Categories: TypographyDesignCommunication designGraphic designGreek loanwordsPhilatelic terminology
قس آلمانی
Der Begriff Typografie oder Typographie (griechisch τυπογραφία typographía, von τύπος týpos ‚Schlag‘, ‚Abdruck‘, ‚Figur‘, ‚Typ‘ und -grafie) lässt sich auf mehrere Bereiche anwenden. Im engeren Sinne bezieht sich die Typografie auf die Kunst und das Handwerk des Druckens, bei dem mit beweglichen Lettern (Typen) die Texte zusammengesetzt werden, insbesondere in Hochdruckverfahren. In der Medientheorie steht Typografie für gedruckte Schrift in Abgrenzung zu Handschrift (Chirografie) und elektronischen sowie nicht literalen Texten. Meist bezeichnet Typografie heute jedoch den Gestaltungsprozess, der mittels Schrift, Bildern, Linien, Flächen und typografischem Raum auf Druckwerke und elektronische Medien angewendet wird, unabhängig von beweglichen Typen (Typografie für digitale Texte). Typografie umfasst nicht nur die Gestaltung eines Layouts und den Entwurf von Schriften. Vielmehr kann man den Begriff bis zur richtigen Auswahl des Papiers oder des Einbands ausweiten und sogar von typografischer Kalligrafie oder kalligrafischer Typografie sprechen.
Die gestalterischen Merkmale des Schriftsatzes einer Druckseite unterteilt man in Mikrotypografie und Makrotypografie. Die Kunst des Typografen besteht darin, diese Gestaltungsmerkmale in geeigneter Weise zu kombinieren.
Inhaltsverzeichnis
1 Mikrotypografie
2 Makrotypografie
3 Geschichte
4 Anwendung von Typografie
5 Maßeinheiten
6 Rechtsfragen
7 Siehe auch
8 Literatur
9 Weblinks
Mikrotypografie
line drawing
ریشههای خوشنویسی را میتوان در شیوههای تفننی خوشنویسی ایرانی مانند خط توأمان٬ خط متعاکس٬ خط مسلسل٬ طغرا و مانند آنها مشاهده کرد و جلوههای پر فروغی از نقاشیخط را در شیوه سنتی گلزار و یا در آثار هنرمندانی از دوره قاجار مانند ملکمحمد قزوینی و یا اسماعیل جلایر موجود است اما شاید بتوان گفت مکتب سقاخانه در نقاشی معاصر ایران خاستگاه اصلی زیباشناسی و نوآوری معاصر، در خوشنویسی و پیدایش نفاشیخط بوده است. در دوران پس از انقلاب، خوشنویسی با اقبال زیادی از سوی جوانان مواجه شد آنان در عرصههای مختلف اعم از شیوههای سنتی و یا تلاش برای ایجاد خلاقیتهای نوین با هم به رقابت پرداختند. در این عرصه روند نقاشیخط هم شاهد تجربههای متفاوت و گستردهای شد.
فرامرز پیلارام، رضا مافی، حسین زندهرودی، نصرالله افجهای و محمد احصایی در پیدایش و پیشبرد این هنر در ایران موثر بودهاند. رضا مافی در هنر نقاشیخط به حق پیشگام بود و در این زمینه به موفقیت بزرگی نائل آمد و برخی او را اولین هنرمند خوشنویسی میدانند که بر بوم نقاشی، خط نوشتهاست. او از نخستین کسانی بود که به هنر نقاشیخط روی آورد. او تحت تاثیر از مکتب سقاخانه اولین خطاطی بود که با رعایت اصول سنتی خط، آن را در نقاشی مدرن ایران مورد استفاده قرار داد.
برخی محمد احصایی را بنیانگذار نقاشیخط در ایران میدانند چرا که او از حروف به عنوان وسیلهای برای بیان استفاده کرد. او که خوشنویسی توانا بود و در کار نقاشیخط و ارائه و توسعه آن بیش از دیگران پایمردی کرد و تاکنون در عرصه داخلی و بینالمللی درخشیدهاست.
محتویات
خاستگاه
خاستگاه و شکلگیری نقاشیخط امروزی را از دو جنبه میتوان بررسی کرد روند تحولات در نقاشی معاصر ایران و همچنین روند تحولات در هنر خوشنویسی.
در هر دو بخش در روند خلاقیتهای نوآورانه، هنرمندان به چنان ابداعاتی در خط دست یافتند که میتوان آن را مجموعهای از سنت شکنیها، نام نهاد، شاید بتوان گفت مهمترین سنتشکنی در رابطه، فرم و محتوا صورت گرفت. در دنیای سنتی، خط وظیفه داشت که مفهوم را به آسان ترین، سهل ترین، سریعترین و خواناترین وجهی بیان نماید تا در نگاه اول فرم و محتوی و شکل و مفهوم یک جا به بیننده و خواننده القاء شود. اما اینک وظیفه مهم خط زیبایی و تبلیغ است. لهذا، هنرمندان در حالی که بدیع بودن و شگفتی را همراه زیبایی از اهداف مهم بصری تعیین نمودند با سه اقدام مهم عرصه نوآوری یعنی، تغییر شکل (دفرماسیون) در حروف اغراق در حروف (اگزجریشن) و ساده سازی (استیلزیشن) آن چنان تحولاتی در حروف ایجاد نمودند تا بتوانند زیبایی و قدرت ارایه و روح تبلیغ گرای آن را بالا ببرند. از این روی، خط در نگاه اول نه میتوانست و نه میخواست که در روند این تغییرات مفاهیم را همراه با شکل، یکجا القا نماید. در نقاشی، از این هم، پا فراتر نهاده شد و به تمامی رابطه مفهوم و شکل از هم گسیخته گردید و خط در کنار رنگ و سایر اشکال به جزیی از ترکیب بندی تبدیل گردید و تغییر شکل و تکرار حروف فقط به قصد زیبایی از اهداف مهم هنر خط تلقی گردید.
هم در نظام سنتی و هم در دنیای معاصر و مدرن، فابلیتهای کارکردی عاملی مهم و درجه اول، در انگیزه و شکلگیری تحولات خوشنویسی بودهاست. اگر چه زیبایی بصری نیز بدون شک مورد نظر خطاطان قرار گرفته اما به ویژه امروز، صنعت چاپ و یک دستی و متحدالشکلی مکاتبات، این بعد عملکردی خطاطی را به حداقل رسانده و در کنار آن جنبههای دیگر خطاطی اهمیت یافتهاست. خوشنویسی در ایام گذشته و دنیای سنتی، پیوسته در تمام وجوه با نوعی تحول آرام و نوآوری در غالب رعایت قواعد سنتی همراه بودهاست، اما در فضای سنتی کذشته، بهدلیل عدم نیاز عامه مردم به طور مستمر و روزمره به خط و فقدان نیازهای تجاری و انتشاراتی و تبلیغاتی، اهداف خوشنویسی ترکیبی بودهاست از زیبایی بصری باآسانی، سرعت و سهولت نگارش و خوانایی اثر تا بتواند روند مراسالات و مکاتبات و امور دیوانی و تا حدودی نیز انتقال دانش و اطلاعات را سرعت و سهولت بخشد.
نوآوری، مهمترین خاستگاه تحولات خط در یکصدو پنجاه سال اخیر میباشد. امروزه خوشنویسان تلاش دارند هنری چنین منظم و منضبط و به دقت تعریف و پیش بینی شده را با شعله خلاقیتهایی پرتب و تاب و پرحرکت و متفاوت و متغیر بیامیزند بهطوریکه در عین نمایش و انتقال جهان متغیر و شیوههای گوناگون دورانهای متفاوت، اساس و بنیان آن نظام و انتظام همچنان دست نخورده بماند. شگفتی خوشنویسی ایرانی در ایجاد کار خلاقه با تیغه نازکی است که ساختار و استحکام فولادین آن غیر قابل شکستن مینماید و در عین حالی که هنرمند میتواند، تا حد دلخواه، آن را خم کند و بتاباند، اما همچنان حرمت و هراس آن را دارد که با خم شدن بیش از حد آن میتواند تیغه در هم بشکند و در بازی شکست بخورد. از همین رو درک و دریافت ماجراهای به ظاهر مستور و مبهم و نامرئی اما در باطن توفانی و تپنده و خلاقه خوشنویسی کار چندان سادهای نیست. تحمیل قالبها و چهارچوبههای به عاریت گرفته شده از جاها و دورانهای دیگر بر آن پاسخ مناسبی در پی نخواهد داشت و به خاطر یکنواختی ظاهری آن، چه زود و چه آسان میتوان آن را تنها در حد صنعت و مهارت فنی قابل توجه دورانی سپری شده بهشمار آورد، که چنان نیست.
خوشنویسی ایرانی با از دست رفتن مصرف اصلی آن یعنی کتابت از قرن سیزدهم هجری شکلی دیگر یافت. جنبههای خلاقه و روشهای شخصی و شیوه گرایانه آن نمود بیشتری پیدا کرد و با رواج «سیاهمشق»ها دوران تازهای فرا رسید که معنای متن و انتقال کتابت مفهوم و اهمیت اصلی خود را- که همیشه مهمترین وجه مقرر و اسباب اتصال خوشنویس و مخاطب بود - از دست داد و قرائت شدن یا نشدن یک قطعه خوشنویسی سیاهمشق چندان اهمیت و اجباری نیافت. از همین جا بود که خوشنویسی توانست در جست وجوی خلاقیت و خلوص تجریدی خود برآید و زمینه برای تجربههای جدیدی چون «نقاشیخط» معاصر ایران فراهم آید. جست وجویی که با فاصله گرفتن از «الزام ادبی» همیشگی خود به سوی افق تازه ضرباهنگهای تازه ترکیب شده و مفهوم به بیرون جهیده از قالبهای معین و مکرر قدیمی روانه شدهاست و همچنان حتا با حذف و تغییر بسیاری از قراردادهای الزام آورنده قدیمی، توانسته روح اصلی و همیشگی خود را زنده و تابناک نگاه دارد و حرفی تازه برای جهانی تازه داشته باشد.
تحولات فرهنگی ـ هنری و سیاسی ـ اجتماعی و فناوری که زمینه ساز نوآوری متفاوتی در خوشنویسی ایرانی شدهاند در ایران، طی دو حرکت در دورههای قاجار و پهلوی خطاطی و خوشنویسی را تحت تأثیر قرار دادهاند:
دوره اول تحولات در خوشنویسی ایرانی ـ دوران قاجار ـ (دوره نوآوری در جامعه سنتی)
جامعهٔ قاجاری جامعهای سنتی بود اما در این دوران از عهد عباس میرزا پسر فتحعلی شاه و پس از جنگهای ایران و روس و شکستهای ایران با جمع بندی از دلایل شکست و با حرکتی عبرت گیرانه توسط عباس میرزا تحولاتی در روند نوآوری انجام گرفت که حاصل آن نوسازی قشون ـ ورود صنعت چاپ و ورود برخی کارخانجات و تأسیس مدارس سبک جدید و فرستادن دانشجو به خارج از کشور برای کسب علم و هنر بودهاست. اما شاه بیت این نوآوری بعدها در ظهور و روزنامهها و نشریاتی تحقق یافت که به نحوی اطلاع رسانی و آگهیهای جدید را به عهده گرفتند. خط و خوشنویسی نیز در پرتو این تحولات وارد عرصه شد اما با ضرب آهنگی بسیار کند حرکت نمود تا بتواند نشریات تازه بر عرصه رسانده را بسنده نماید به عنوان نمونه نخستین نشریاتی که خوشنویسی جدیدی را میطلبیدند عبارت بودند از کاغذ اخبار در ۱۲۵۳ به سردبیری میرزا صالح شیرازی، وقایع اتفاقیه ۱۲۶۷ –۱۲۶۴ به سردبیری امیرکبیر، قانون ۱۲۹۵-۱۲۹۰ به سردبیری میرزا ملکم خان. به طور تفصیلی تر و جهت تشریح نوآوری و تأثیر آن بر خطاطی یکصد و پنجاه ساله آخر سرنوشت نخستین روزنامههای ایران قابل بررسی است.(به نوشتارهای مربوط به هر روزنامه مراجعه کنید)
دوره دوم تحولات در خوشنویسی ایرانی ـ دوران پهلوی - (دوره نوسازی)
در سراسر قرن چهارده شمسی تاریخ خط و خوشنویسی در ایران مواجه با سرعت و نوآوری شگفتی است تا بتواند نیازهای معاصر تجارت و تبلیغات و فناوری را پاسخگو باشد. از سوی دیگر در سراسر قرن بیستم مکاتب بینالمللی که پس از تولید در خاستگاه خود به سرعت جهانی میشدند، هنرمندان نوآور جهان به دو دسته تقسیم گردند: نخستین دسته هنرمندانی بودند که در هماهنگی کامل با سبکهای بینالمللی قرار گرفتند و دسته دوم از هنرمندانی تشکیل میشد که گرایشهای بومی و ملی را در فضایی جهانی جستجو میکردند. نقش این هنرمندان بر تولد خطاطی نوین از چنان اهمیتی برخوردار است که جایگزینی برای آن نمیتوان یافت. شاید بتوان گفت مکتب سقاخانه خاستگاه اصلی زیباشناسی و نوآوری معاصر، در خوشنویسی خط به ویژه در پیش از انقلاب اسلامی بودهاست.
دوره سوم تحولات در خوشنویسی ایرانی ـ دوران پس از انقلاب اسلامی - (دوره تجربههای متفاوت)
در دوران پس از انقلاب، خوشنویسی و به تبع آن نقاشیخط با اقبال زیادی از سوی هنرمندان و جوانان مواجه شد آنان سعی کردند در عرصههای مختلف اعم از شیوههای سنتی و یا تلاش برای ایجاد خلاقیتهای نوین آثار جدیدی خلق کنند. برخی کارهی در خور توجهی خلق کردند و گروه کتیری تجربههای نچندان موفقی ارائه کردند. روند تجربههای متفاوت و گستردهای در عرصه نقاشیخط هنوز ادامه دارد. از هنرمندان نقاشیخط در پس از انقلاب از جلیل رسولی، اسرافیل شیرچی و صداقت جباری میتوان نام برد.
نیازهای جامعه، در هر مقطع زمانی خود محل بررسی است. رقابتهای تجاری، تبلیغات، اعم از آگهیها و پوسترها و همچنین روزنامهها و کتب و سایر نشریات به هنرمندان فرصتی بخشیدند که با هوشیاری خاص خود اشکال هنری تازه را در روندی جدید به کار گیرند، نیازهای تبلیغاتی تجاری، سینماها، کتابها، روزنامهها و مسابقات، بیان جدید بصری را طلب میکردند. خط و خوشنویسی میتوانست این نیازها را برآورده نماید. این بار وظیفه بصری خط بر وظیفه مراسلاتی و مکاتباتی برتری یافت و به معنای دیگر در روند رقابت زیبایی و سودمندی (در زمینه مراسلات) زیبایی گوی سبقت را ربود. خطاطی، در روند تحولات جدید، وظیفه خود را خوانایی و سهولت نگارش و سرعت مراودات و مراسلات نمیداند کم یا بیش به فرمی زیبا تبدیل شدهاست که در درجه اول معنای خود را نه فقط القا نمیکند بلکه ادعایی نیز ندارد. در دورههای معاصر، در نقاشی ارایه فرم محض، نه تنها جرم نیست بلکه مطلوب نیز هست زیرا مخاطب مختار است که هر چه میخواهد ببیند و هر طور دوست دارد قرائت کند. اما در گرافیک، بهویژه در روند کاربردهای زندگی روزمره هنرمند ناچار است زیبایی را با سودمندی و گویایی ترکیب کند انبوه مخاطبان خود را که اغلب عامه مردمند، نه نخبگان، راضی نماید.
بنابراین، نقاشی به یاری خطاطی جدید آمد و نقاسیخط شکل گرفت. این تمهیدات جدید، عبارتاند از: ترکیب بندی، رنگ عناصر خیال و رمزهای تصویری که به حوزه و قلمرو مربوطه نزدیکند (مثلاً سینما یا تبلیغ قالی). اما همه شگردهای بالا، هنگام مفید میافتد که بینده و مخاطب با مشارکت فعال خود در فهم و خواندن خط جدید تلاش نماید…. و این یکی از مهمترین ویژگیهای تحول خوشنویسی در خط معاصر است.
شکلگیری نقاشیخط
شاید بتوان گفت مکتب سقاخانه خاستگاه اصلی زیباشناسی و نوآوری معاصر، در خوشنویسی بهویژه در پیش از انقلاب ایران (۱۳۵۷) بودهاست. از خصیصههای مشترک و فراگیر در آثار هنرمندان سقاخانه استفاده از خط فارسی است. خط فارسی که در طول سالیان متوالی شکل خاص خود را گرفته و با مضامین فرهنگ ملی همبسته شدهاست عنصری مناسب بود تا به عنوان یک شناسه هویتی در آثار نقاشی به کار گرفته شود. برای این دسته از هنرمندان، خط تنها یک عنصر بصری بود و به مفاهیم نهفته در پس کلمات چندان توجهی نداشتند. استفاده از خط را بطور مشترک در آثار اکثر هنرمندان گروه میتوان به تماشا نشست. پیشتازترین فرد از این گروه در استفاده از خط حسین زنده رودی بود: «او کارش را با بازی با خطاطی شروع کرد؛ نرم نرم و از سر جستجو. کارهای اولیه اش از سطحهای ساده هندسی ای شکل میگرفت که از نوشتهها و نقش و نگارها و رنگهای درخشان پوشیده میشدند. روشی که بعدها در کار فرامرز پیلارام ماندگار شد و او مدتها با همین سطوح ور میرفت و بسیار خوش خط تر از زنده رودی، جاهایی را از نوشته پر میکرد. اما زنده رودی همین جا نماند و پیش تر رفت. کم کم شکلهای محدود کننده هندسی را – که از طلسمهای جدول کشی شده میآمدند – رها کرد و به عنصر خطاطی روی آورد. خطاطی را اما نه در بعد خوشنویسانه اش که در حال و هوای کلی ترکیب بندی حروف منفرد و کلمات و جملات بی آنکه بخواهد معنا و مفهومی ادبی را در آن میان تعقیب کند، دنبال کرد و دورادور سرسپرده سیاه مشقهای قدیمی شد.»
این برخورد با نوشتار را هنرمندان سقاخانه و از جمله زندهرودی از او را در نوشته بر طلسمها و زیارتگاهها برگرفته بودند، عدم توجه این دسته از هنرمندان به معانی کلمات برای برخی از منتقدان قابل پذیرش نبود. «در نمایشگاهی همین نوشتهها بودند که کفر جلال آل احمد را در آوردند تا آن مقاله تند و تیز را نوشت. آل احمدت پرت و پلاهایی را که زنده رودی برای پر کردن متن کارش نوشته بود زیادی جدی گرفت و برای او که نقاشی را از من تبعات ادبیات میشمرد و جای پایین تری برایش قائل بود هضم این نکته که زنده رودی ادبیات – یعنی کلام – را مجموعه درهم و برهمی فرض کند که فقط به درد پرکردن فضاهای خالی یک تابلو نقاشی میخورد آسان نبود.» البته گاهی نیز علاوه بر خاصیت بصری کلام، مفاهیم آنها نیز برای هنرمندان این گروه مورد توجه قرار میگرفت تا آثار ارزشمندی را پدید آورند از جمله میتوان به حجمهای «هیچ» پرویز تناولی اشاره نمود. ادامه همین نگاه تصویری به خطوط و تداوم تلاش گروه دیگری از هنرمندان سبب پیدایی «نقاشیخط» گردید. استفاده از نشانههای مذهبی و عناصر نهفته در فرهنگ شیعه که مشهورترین آنها نمادهای عاشورا بود نیز وجه مشترکی میان سقاخانهایها میباشد. حتی استفاده از زیباییشناسی این فرهنگ همچون استفاده از رنگهای سنتی قدیمی، چنانکه با دیدن بسیاری از کارهای آنها مخاطب به یاد، حسینیه، تکیه و عزاداریهای ماه محرم میافتاد. بکارگیری دستمایههایی چون پنجه، علم، ضریح، دخیل، پرچم و حتی طلسم، اسطرلاب، جام چهل کلید و... که هر کدام نشانگر مفاهیم تاریخی – فرهنگی بودند و ترکیب این نمادهای انتزاعی، جدای از فرم واقعی آنها، فضایی نوین را پدید میآورد.
هنرمندانی چون زنده رودی خط را در مرز جنبشی پیش بردند و پرویز تناولی خط را در مجسمههای «هیچ» یا نقاشی «هیچ» بر روی کاسه بشقابها، متحول نمود و به دنبال آنان فرامرز پیلارام آنچنان تغییر شکلهایی در حروف به وجود آورد که به کلی رابطه فرم و محتوی را از هم گسست و خط در آثار او به مجموعهای از حرکت حروف در بطن سطوح رنگی تبدیل گردید. رضا مافی نیاز با سیاه مشقهای خود این سنت شکنی را ادامه داد تا نوبت به محمد احصایی رسید که در آخرین تحولات هنری خود فقط به یک مجموعهای از حرکت حروف دست یافت و نام آن را بسم الله نهاد.
پس از آن نصرالله افجهای با خط، نقاشی کرد و بالاخره جلیل رسولی از خط و چسباندنیها به یکدیگر سعی نمود ضمن احترام به رابطه فرم و محتوی در خط، از طریق چسباندن ترمهها و نمدها و نظایر آن به تابلوی خط، غنای ملی و زیبایی سنتی ببخشد. همچنین هادی روشن ضمیر با استفاده از ورق طلا در آثار نقاشیخط سبکی نو در این رشته پدید آورد... پس از انقلاب هنرمندان زیادی در عرصه نوآوری با خط و یا نقاشیخط بخت خود را آزمودند و این روند ادامه داشتهاست تا آخرین دست آورد خط به نام مُعَلی توسط عجمی در سال ۱۳۷۸ شمسی پا به صحنه نهاد. این خط که به عنوان شیوهای جدید در خوشنویسی مورد اقبال قرار گرفته تلاش میکند رابطه فرم و محتوا را حفظ نماید. توسل به نام علی ابن ابی طالب الهام بخش هنرمند، در تحول حروف و ترکیب بندی بودهاست.
از آنجایی که هنرمندان نوین از دشواری خط و ناخوانایی آن واهمه نداشتهاند جسورانه و بی دریغ درروند ایجاد نوآوری از اقلام قدیم استفاده کردهاند. ظرفیت بالای نوآوری در کلیه خطوط و قلمهای مختلف خوشنویسی سنتی از خط کوفی و یا خط ثلث در قرن دوم و سوم گرفته و تا «معلی» در قرن پانزدهم هجری ادامه داشته و حتی گسترش یافتهاست برای هنرمندان فرصتی فراهم آورده که تمامی اقلام خط توجه نمایند. آنان نه تنها تعلیق و نستعلیق و شکسته، به عنوان خطوط کاملا ایرانی بلکه شکلهای قدیمتر و گمنامتر خط را نیز چون رقاع و محقق و ریحان و در شکلهای هندسی، کوفی را چون خط بنایی (معقلی) و حتی کوفی گیاهی را نیز به عنوان مواد خام آثار خود تلقی نمودند. نکته مهم اینست که طی استفاده از تکنیکهای ساده با قلمنی و مرکب گرفته تا قلممو و رنگ روغن و حتی امروزه کامپیوتر دیجیتال آرت، هیچ یک از اقلام خط سنتی با هنر مدرن در تضاد قرار نگرفتهاند و قابلیت بالای خطوط سنتی با همه قواعد محکمش فرصت همزیستی خط با فناوری و هنر معاصر را به بهترین وجهی ایجاد نمودهاست.
پانویس
↑ محمداحصایی خوشنویس و پیشگام هنر نقاشیخط، مجله کیهان فرهنگی، مرداد ۱۳۶۵ شماره ۲۹ ص ۴۸
↑ سپهری، مهرداد. حراج آثار هنرمندان معاصر ایرانی در لندن، وبگاه رادیوفردا
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
↑ آغداشلو، آیدین. از خوشیها و حسرتها ص ۱۰۳ و ۱۰۴
↑ آغداشلو، آیدین. از خوشیها و حسرتها ص ۱۰۶
↑ دبیری نژاد، رضا. مکتب سقاخانه در جهان نما، وبگاه کاخ نیاوران
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
↑ وبگاه نگارخانه ایرانی
جستارهای وابسته
تایپوگرافی
هند لترینگ
فونت فارسی
منابع
وبگاه «نگارخانه ایرانی» (وابسته به وبگاه ترنج نت) - در آن وبگاه آمدهاست: «توجه: کپی برداری از مطالب مندرج در این مقاله با ذکر منبع بلامانع است.»
آغداشلو، آیدین. از خوشیها و حسرتها، نشر آتیه، تهران، ۱۳۷۸ ص ۱۰۳ و ۱۰۴
دبیری نژاد، رضا. مکتب سقاخانه در جهان نما، وبگاه کاخ نیاوران
محمداحصایی خوشنویس و پیشگام هنر نقاشیخط، مجله کیهان فرهنگی، مرداد۱۳۶۵ شماره ۲۹
سپهری، مهرداد. حراج آثار هنرمندان معاصر ایرانی در لندن، وبگاه رادیو فردا
پیوند به بیرون
نمونه آثار قلم های فارسی برای تایپوگرافی
نمونه آثار نقاشیخط از هنرمند معاصر فهیمه محمدی
محمداحصایی خوشنویس و پیشگام هنر نقاشیخط
آثار برگزیده مسابقه تایپوگرافی مولانا (که برخی از آنها در واقع نقاشیخط است.)
ن • ب • و
خوشنویسی اسلامی
شیوهها
کوفی بنایی نسخ ثلث محقق ریحان توقیع دیوانی رقاع رقعه تعلیق نستعلیق شکستهنستعلیق مغربی خطوط تفننی غبار طغرا نقاشیخط خط معلی
خوشنویسان
ابن مقله ابن بواب یاقوت مستعصمی میرعماد حسنی میرزا احمد نیریزی درویش عبدالمجید طالقانی
میرعلی تبریزی میرعلی هروی سلطانعلی مشهدی بایسنقر میرزا علیرضا عباسی
میرزا غلامرضا اصفهانی میرزا محمدرضا کلهر عمادالکتاب
فهرست خوشنویسان ایرانی
مقالههای خوشنویسی اسلامی
خوشنویسی ایرانی
ردههای صفحه: واژگان تمبرشناسی تیپوگرافی نقاشی خوشنویسی اسلامی جنبشهای هنری ایران
از ویکی پدیا
قس
Tipografi (Etimoloji: Yunancada "typos" (form) ve "graphia" (yazmak) sözcüklerinden türemiş olan) typographia sözcüğünün Türkçe halidir. Kavram; forma uygun yazmak demektir.
Yazı tipi, punto büyüklüğü, satır uzunluğu, satır arası boşluk ve benzer etkenlerin kombinasyonları ile yapılır. Harf ve yazınsal-görsel iletişime ilişkin diğer elemanların hem görsel, fonksiyonel ve sanatsal düzenlemesi hem de bu elemanlarla oluşturulan bir tasarım dili, anlayışıdır. Reklam amaçlı her faaliyette; mesajı ikna edici kılan tipografi, vazgeçilmez bir unsur olarak öne çıkmıştır.
Tipografi dalında uzmanlaşmış bireylere Tipograf denir. Tipograflar; reklamcılık ve web tasarımı gibi görsel mesajların ağırlıklı olduğu iş kollarında görev yapmaktadırlar.
Kategori: Tipografi
قس انگلیسی
Typography (from the Greek words τύπος (typos) = form and γραφή (graphe) = writing) is the art and technique of arranging type in order to make language visible. The arrangement of type involves the selection of typefaces, point size, line length, leading (line spacing), adjusting the spaces between groups of letters (tracking) and adjusting the space between pairs of letters (kerning). Type design is a closely related craft, which some consider distinct and others a part of typography; most typographers do not design typefaces, and some type designers do not consider themselves typographers. In modern times, typography has been put into motion—in film, television and online broadcasts—to add emotion to mass communication.
Typography is performed by typesetters, compositors, typographers, graphic designers, art directors, comic book artists, graffiti artists, clerical workers, and anyone else who arranges type for a product. Until the Digital Age, typography was a specialized occupation. Digitization opened up typography to new generations of visual designers and lay users, and it has been said that "typography is now something everybody does."
Contents
1 History
2 Scope
3 Text typography
3.1 Color
4 Readability and legibility
4.1 Experimental typography
5 Display typography
5.1 Advertising
5.2 Inscriptional and architectural lettering
6 See also
6.1 Supporting organizations
7 Notes
8 References
9 External links
History
Main articles: History of Western typography, History of typography in East Asia, and Movable type
Typography traces its origins to the first punches and dies used to make seals and currency in ancient times. The typographical principle, that is the creation of a complete text by reusing identical characters, was first realized in the Phaistos Disc, an enigmatic Minoan print item from Crete, Greece, which dates between 1850 and 1600 BC. It has been put forward that Roman lead pipe inscriptions were created by movable type printing, but this view has been recently dismissed by the German typographer Herbert Brekle.
The essential criterion of type identity was met by medieval print artifacts such as the Latin Pruefening Abbey inscription of 1119 that was created by the same technique as the Phaistos disc. In the northern Italian town of Cividale, there is a Venetian silver retable from ca. 1200, which was printed with individual letter punches. The same printing technique can apparently be found in 10th to 12th century Byzantine staurotheca and lipsanotheca. Individual letter tiles where the words are formed by assembling single letter tiles in the desired order were reasonably widespread in medieval Northern Europe.
Modern movable type, along with the mechanical printing press, was invented in mid-15th century Europe by the German goldsmith Johannes Gutenberg. His type pieces from a lead-based alloy suited printing purposes so well that the alloy is still used today. Gutenberg developed specialized techniques for casting and combining cheap copies of letterpunches in the vast quantities required to print multiple copies of texts. This technical breakthrough was instrumental in starting the Printing Revolution.
Typography with movable type was separately invented in 11th-century China. Metal type was first invented in Korea during the Goryeo Dynasty around 1230. Both hand printing systems, however, were only sporadically used and discontinued after the introduction of Western lead type and the printing press.
Scope
In contemporary use, the practice and study of typography is very broad, covering all aspects of letter design and application. These include:
typesetting and type design
handwriting and calligraphy
graffiti
inscriptional and architectural lettering
poster design and other large scale lettering such as signage and billboards
business communications and promotional collateral
advertising
wordmarks and typographic logos (logotypes)
apparel (clothing)
labels on maps
vehicle instrument panels
kinetic typography in motion picture films and television
as a component of industrial design—type on household appliances, pens and wristwatches, for example
as a component in modern poetry (see, for example, the poetry of E. E. Cummings)
Since digitization, typography has spread to a wider ranger of applications, appearing on web pages, LCD mobile phone screens, and hand-held video games. The ubiquity of type has led typographers to coin the phrase "Type is everywhere".
Traditional typography follows four principles: repetition, contrast, proximity, and alignment.
Text typography
A specimen of roman typefaces by William Caslon
In traditional typography, text is composed to create a readable, coherent, and visually satisfying whole that works invisibly, without the awareness of the reader. Even distribution of typeset material, with a minimum of distractions and anomalies, is aimed at producing clarity and transparency.
Choice of typeface(s) is the primary aspect of text typography—prose fiction, non-fiction, editorial, educational, religious, scientific, spiritual and commercial writing all have differing characteristics and requirements of appropriate typefaces and fonts. For historic material established text typefaces are frequently chosen according to a scheme of historical genre acquired by a long process of accretion, with considerable overlap between historical periods.
Contemporary books are more likely to be set with state-of-the-art seriffed "text romans" or "book romans" with design values echoing present-day design arts, which are closely based on traditional models such as those of Nicolas Jenson, Francesco Griffo (a punchcutter who created the model for Aldine typefaces), and Claude Garamond. With their more specialized requirements, newspapers and magazines rely on compact, tightly fitted seriffed text fonts specially designed for the task, which offer maximum flexibility, readability and efficient use of page space. Sans serif text fonts are often used for introductory paragraphs, incidental text and whole short articles. A current fashion is to pair sans-serif type for headings with a high-performance seriffed font of matching style for the text of an article.
Typography is modulated by orthography and linguistics, word structures, word frequencies, morphology, phonetic constructs and linguistic syntax. Typography is also subject to specific cultural conventions. For example, in French it is customary to insert a non-breaking space before a colon (:) or semicolon (;) in a sentence, while in English it is not.
Color
In typography, color is the overall density of the ink on the page, determined mainly by the typeface, but also by the word spacing, leading and depth of the margins. Text layout, tone or color of set matter, and the interplay of text with white space of the page and other graphic elements combine to impart a "feel" or "resonance" to the subject matter. With printed media typographers are also concerned with binding margins, paper selection and printing methods.
Readability and legibility
Not to be confused with Readability.
Legibility is primarily the concern of the typeface designer, to ensure that each individual character or glyph is unambiguous and distinguishable from all other characters in the font. Legibility is also in part the concern of the typographer to select a typeface with appropriate clarity of design for the intended use at the intended size. An example of a well-known design, Brush Script, contains a number of illegible letters since many of the characters can be easily misread especially if seen out of textual context.
Readability is primarily the concern of the typographer or information designer. It is the intended result of the complete process of presentation of textual material in order to communicate meaning as unambiguously as possible. A reader should be assisted in navigating around the information with ease, by optimal inter-letter, inter-word and particularly inter-line spacing, coupled with appropriate line length and position on the page, careful editorial “chunking” and choice of the text architecture of titles, folios, and reference links.
Text typeset in Iowan Old Style roman, italics and small caps, optimized at approximately 10 words per line, typeface sized at 14 points on 1.4 x leading, with 0.2 points extra tracking. Extract of an essay by Oscar Wilde The English Renaissance of Art ca. 1882.
One of the clearest distinctions between the two concepts was presented by Walter Tracy in his Letters of Credit. These … ‘two aspects of a type’ … are … ‘fundamental to its effectiveness. Because the common meaning of “legible” is “readable” there are those – even some professionally involved in typography – who think that the term “legibility” is all that is needed in any discussion on the effectiveness of types. But legibility and readability are separate, though connected aspects of type. Properly understood … the two terms can help to describe the character and function of type more precisely than legibility alone. … In typography we need to draw the definition … of legibility …to mean the quality of being decipherable and recognisable – so that we can say, for example, that the lowercase h in a particular old style italic is not legible in small sizes because its in-turned leg makes it look like the letter b; or a figure 3 in a classified advertisement is too similar to the 8. … In display sizes, legibility ceases to be a serious matter; a character that causes uncertainty at 8 point size is plain enough at 24 point.’
Note that the above applies to people with 20/20 vision at appropriate reading distance and under optimal lighting. The analogy of an opticians chart, testing for visual acuity and independent of meaning, is useful to indicate the scope of the concept of legibility.
‘In typography … if the columns of a newspaper or magazine or the pages of a book can be read for many minutes at a time without strain or difficulty, then we can say the type has good readability. The term describes the quality of visual comfort – an important requirement in the comprehension of long stretches of text but, paradoxically, not so important in such things as telephone directories or air-line time-tables, where the reader is not reading continuously but searching for a single item of information. The difference in the two aspects of visual effectiveness is illustrated by the familiar argument on the suitability of sans-serif types for text setting. The characters in a particular sans-serif face may be perfectly legible in themselves, but no one would think of setting a popular novel in it because its readability is low.’’
Legibility ‘refers to perception’ and readability ‘refers to comprehension’. Typographers aim to achieve excellence in both.
"The typeface chosen should be legible. That is, it should be read without effort. Sometimes legibility is simply a matter of type size. More often however, it is a matter of typeface design. In general typefaces that are true to the basic letterforms are more legible than typefaces that have been condensed, expanded, embellished, or abstracted.
"However, even a legible typeface can become unreadable through poor setting and placement, just as a less legible typeface can be made more readable through good design."
Studies of both legibility and readability have examined a wide range of factors including type size and type design. For example, comparing serif vs. sans-serif type, roman type vs. oblique type and italic type, line length, line spacing, color contrast, the design of right-hand edge (for example, justification, straight right hand edge) vs. ranged left, and whether text is hyphenated.
Legibility research has been published since the late nineteenth century. Although there are often commonalities and agreement on many topics, others often create poignant areas of conflict and variation of opinion. For example, no one has provided a conclusive answer as to which font, serifed or sans serif, provides the most legibility according to Alex Poole.
Other topics such as justified vs unjustified type, use of hyphens, and proper fonts for people with reading difficulties such as dyslexia, have continued to be subjects of debate. Websites such as hgredbes.com, ban comic sans, UK National Literacy Trust, and Mark Simsonson Studio have raised debating opinions on the above subjects and many more each presenting a thorough and well-organized position.
Legibility is usually measured through speed of reading, with comprehension scores used to check for effectiveness (that is, not a rushed or careless read). For example, Miles Tinker, who published numerous studies from the 1930s to the 1960s, used a speed of reading test that required participants to spot incongruous words as an effectiveness filter.
The Readability of Print Unit at the Royal College of Art under Professor Herbert Spencer with Brian Coe and Linda Reynolds did important work in this area and was one of the centres that revealed the importance of the saccadic rhythm of eye movement for readability—in particular, the ability to take in (i.e., recognise the meaning of groups of) around three words at once and the physiognomy of the eye, which means the eye tires if the line required more than 3 or 4 of these saccadic jumps. More than this is found to introduce strain and errors in reading (e.g. Doubling).
These days, legibility research tends to be limited to critical issues, or the testing of specific design solutions (for example, when new typefaces are developed). Examples of critical issues include typefaces (also called fonts) for people with visual impairment, and typefaces for highway signs, or for other conditions where legibility may make a key difference.
Much of the legibility research literature is somewhat atheoretical—various factors were tested individually or in combination (inevitably so, as the different factors are interdependent), but many tests were carried out in the absence of a model of reading or visual perception. Some typographers believe that the overall word shape (Bouma) is very important in readability, and that the theory of parallel letterwise recognition is either wrong, less important, or not the entire picture.
Studies distinguishing between Bouma recognition and parallel letterwise recognition with regard to how people actually recognize words when they read, have favored parallel letterwise recognition, which is widely accepted by cognitive psychologists.needed
Some commonly agreed findings of legibility research include:needed
Text set in lower case is more legible than text set all in upper case (capitals), presumably because lower case letter structures and word shapes are more distinctive.
Extenders (ascenders, descenders and other projecting parts) increase salience (prominence).
Regular upright type (roman type) is found to be more legible than italic type.
Contrast, without dazzling brightness, has also been found to be important, with black on yellow/cream being most effective.
Positive images (e.g. black on white) are easier to read than negative or reversed (e.g. white on black). However even this commonly accepted practice has some exceptions, for example in some cases of disability. (See UK National Literacy Trust for their findings in this area.)
The upper portions of letters play a stronger part than the lower portions in the recognition process.
Text typeset using LaTeX digital typesetting software
Readability can also be compromised by letter-spacing, word spacing, or leading that is too tight or too loose. It can be improved when generous vertical space separates lines of text, making it easier for the eye to distinguish one line from the next, or previous line. Poorly designed fonts and those that are too tightly or loosely fitted can also result in poor legibility.
Typography is an element of all printed material. Periodical publications, especially newspapers and magazines, use typographical elements to achieve an attractive, distinctive appearance, to aid readers in navigating the publication, and in some cases for dramatic effect. By formulating a style guide, a periodical standardizes on a relatively small collection of typefaces, each used for specific elements within the publication, and makes consistent use of type sizes, italic, boldface, large and small capital letters, colors, and other typographic features. Some publications, such as The Guardian and The Economist, go so far as to commission a type designer to create bespoke (custom tailored) typefaces for their exclusive use.
Different periodical publications design their publications, including their typography, to achieve a particular tone or style. For example, USA Today uses a bold, colorful, and comparatively modern style through their use of a variety of typefaces and colors; type sizes vary widely, and the newspapers name is placed on a colored background. In contrast, The New York Times uses a more traditional approach, with fewer colors, less typeface variation, and more columns.
Especially on the front page of newspapers and on magazine covers, headlines are often set in larger display typefaces to attract attention, and are placed near the masthead.
Experimental typography
Experimental typography is defined as the unconventional and more artistic approach to setting type. Francis Picabia was a Dada pioneer in the early 20th Century. David Carson is often associated with this movement, particularly for his work in Ray Gun magazine in the 1990s. His work caused an uproar in the design community due to his abandonment of standards in typesetting practices, layout, and design. Experimental typography places emphasis on communicating emotion, rather than on legibility.
Display typography
19th century John Wilkes Booth wanted poster printed with wood and metal types
Display typography is a potent element in graphic design, where there is less concern for readability and more potential for using type in an artistic manner. Type is combined with negative space, graphic elements and pictures, forming relationships and dialog between words and images.
Color and size of type elements are much more prevalent than in text typography. Most display typography exploits type at larger sizes, where the details of letter design are magnified. Color is used for its emotional effect in conveying the tone and nature of subject matter.
Display typography encompasses:
posters; book covers;
typographic logos and wordmarks; billboards;
packaging and labeling; on-product typography; calligraphy;
graffiti; inscriptional and architectural lettering;
poster design and other large scale lettering signage;
business communications and promotional collateral; advertising;
wordmarks and typographic logos (logotypes),
and kinetic typography in motion pictures and television; vending machine displays; online and computer screen displays.
The wanted poster for the assassins of Abraham Lincoln was printed with lead and woodcut type, and incorporates photography.
Advertising
Typography has long been a vital part of promotional material and advertising. Designers often use typography to set a theme and mood in an advertisement; for example using bold, large text to convey a particular message to the reader. Type is often used to draw attention to a particular advertisement, combined with efficient use of color, shapes and images. Today, typography in advertising often reflects a companys brand. Fonts used in advertisements convey different messages to the reader, classical fonts are for a strong personality, while more modern fonts are for a cleaner, neutral look. Bold fonts are used for making statements and attracting attention.
Inscriptional and architectural lettering
See also: Epigraphy
A print advertisement for the Encyclopædia Britannica from a 1913 issue of National Geographic
The history of inscriptional lettering is intimately tied to the history of writing, the evolution of letterforms and the craft of the hand. The widespread use of the computer and various etching and sandblasting techniques today has made the hand carved monument a rarity, and the number of letter-carvers left in the USA continues to dwindle.
For monumental lettering to be effective it must be considered carefully in its context. Proportions of letters need to be altered as their size and distance from the viewer increases. An expert letterer gains understanding of these nuances through much practice and observation of their craft. Letters drawn by hand and for a specific project have the possibility of being richly specific and profoundly beautiful in the hand of a master. Each can also take up to an hour to carve,needed so it is no wonder that the automated sandblasting process has become the industry standard.
To create a sandblasted letter, a rubber mat is laser cut from a computer file and glued to the stone. The sand then bites a coarse groove or channel into the exposed surface. Unfortunately, many of the computer applications that create these files and interface with the laser cutter do not have many typefaces available, and often have inferior versions of typefaces that are available.needed What can now be done in minutes, however, lacks the striking architecture and geometry of the chisel-cut letter that allows light to play across its distinct interior planes.needed
See also
List of type designers
Supporting organizations
ATypI (French: Association Typographique Internationale; International Typographic Association)
International Society of Typographic Designers
Emil Ruder
Society of Typographic Aficionados
The Typophiles
Type Directors Club
Typophile (Internet forum)
Notes
^ James E. Kloetzel, ed. (2010), Scott 2011 Classic Specialized Catalogue of Stamps & Cover 1840–1940 (17 ed.), Sidney, Ohio: Scott Publishing, p. 34A, ISBN 0-89487-455-1
^ Pipes, Alan. Production For Graphic Designers 2nd Edition, Page 40: Prentice Hall Inc 1997
^ John Berry, Being a Typographer
^ Vas Blagodarskiy, Kinetic Typography and Mass Communications
^ Jury, David (2004), About Face: Reviving the Rules of Typography, Switzerland: Rotovision SA, 63, ISBN 2-88046-798-5
^ Brekle 1997, pp. 60f.
^ Schwartz, Benjamin (1959), "The Phaistos disk", Journal of Near Eastern Studies 18 (2): 105–112 (107), doi:10.1086/371517
^ Diamond, Jared, "13: Necessitys Mother: The evolution of technology", Guns, Germs and Steel: The Fates of Human Society, ISBN 0-393-03891-2
^ Lanciani 1881, p. 416, Pace 1986, p. 78; Hodge 1992, pp. 310f.
^ Brekle 2010, p. 19
^ Brekle 2005, pp. 22–25; Brekle 1997, pp. 62f.; Lehmann-Haupt 1940, pp. 96f.; Hupp 1906, pp. 185f. (+ fig.)
^ Lipinsky 1986, pp. 78–80; Koch 1994, p. 213
^ Lipinsky 1986, p. 78; Koch 1994, p. 213
^ Brekle 1997, pp. 61f.; Lehmann-Haupt 1940, p. 97
^ McLuhan 1962; Eisenstein 1980; Febvre & Martin 1997; Man 2002
^ Encyclopædia Britannica 2006: "Printing", retrieved November 27, 2006
^ Chon Hye-bong 1993, p. 19
^ Eckersley, Richard (1994), "Color", Glossary of Typesetting Terms, Chicago guides to writing, editing and publishing, University of Chicago Press, p. 22, ISBN 978-0-226-18371-8, OCLC 316234150, "A page is said to have good color if forms an even mass of gray. Squint at the page, and you will see this."
^ Tracy 1986. 30–31
^ a b Tracy 1986.31
^ Craig, J. and Scala, IK. Designing with Type, the Essential Guide to Typography. 5th ed. p63. Watson Guptil. 2006.
^ Alexpoole.info
^ Legibility of Type, Linda Reynolds 1988 Baseline 10
References
ASTM International D7298 Standard Test Method of Comparative Legibility by Means of Polarizing Filter Instrumentation
Brekle, Herbert E. (1997), "Das typographische Prinzip. Versuch einer Begriffsklärung", Gutenberg-Jahrbuch 72: 58–63
Brekle, Herbert E. (2005), Die Prüfeninger Weihinschrift von 1119. Eine paläographisch-typographische Untersuchung (brief summary), Regensburg: Scriptorium Verlag für Kultur und Wissenschaft, ISBN 3-937527-06-0
Brekle, Herbert E. (2010), "Herstellungstechniken von Inschriften auf römischen Wasserleitungsrohren aus Blei", in Hanneforth, Thomas; Fanselow, Gisbert, Language and Logos. Festschrift for Peter Staudacher on his 70th birthday, Berlin: Akademie Verlag, pp. 1–20
Chon Hye-bong: "Typography in Korea", Koreana, Vol. 7, No. 2 (1993), pp. 10–19
Bringhurst, Robert (2002). The Elements of Typographic Style (version 2.5). Vancouver: Hartley & Marks. ISBN 0-88179-133-4. Often referred to simply as "Bringhurst", Elements is widely respected as the current authority on typographic style for Latin typography. (excerpts). Well-paired with Tschicholds The Form of the Book, below, from the same publisher.
Eisenstein, Elizabeth L. (1980), The Printing Press as an Agent of Change, Cambridge University Press, ISBN 0-521-29955-1
Febvre, Lucien; Martin, Henri-Jean (1997), The Coming of the Book: The Impact of Printing 1450–1800, London: Verso, ISBN 1-85984-108-2
Heller, Steven and Meggs, Philip B. Texts on Type: Critical Writings on Typography (c) 2001, Allworth Press, Allworth Communications, New York. ISBN 1-58115-082-2. A compilation of over fifty texts on the history, practice, and aesthetics of type design and typography.
Hodge, A. Trevor (1992), Roman Aqueducts & Water Supply, London: Duckworth, ISBN 0-7156-2194-7
Hupp, Otto (1906), "Die Prüfeninger Weiheinschrift von 1119", Studien aus Kunst und Geschichte, Festschrift für Friedrich Schneider, Freiburg i. Br.: Herder
Koch, Walter (1994), Literaturbericht zur mittelalterlichen und neuzeitlichen Epigraphik (1985–1991), Monumenta Germaniae Historica: Hilfsmittel, 14, München, p. 213, ISBN 978-3-88612-114-4
Lanciani, R.: "Topografia di Roma antica. I commentarii di Frontino intorno le acque e gli acquedotti. Silloge epigrafica aquaria", in: Memorie della Reale Accademia dei Lincei, Serie III, Volume IV, Classe di Scienze Morali, Rom 1881 (Reprint: Quasar publishing house, 1975), pp. 215–616
Lehmann-Haupt, Hellmut (1940), "Englische Holzstempelalphabete des XIII. Jahrhunderts", Gutenberg-Jahrbuch: 93–97
Lipinsky, Angelo (1986), "La pala argentea del Patriarca Pellegrino nella Collegiata di Cividale e le sue iscrizioni con caratteri mobili", Ateneo Veneto 24: 75–80
Man, John (2002), The Gutenberg Revolution: The Story of a Genius and an Invention that Changed the World, London: Headline Review, ISBN 978-0-7472-4504-9
McLuhan, Marshall (1962), The Gutenberg Galaxy: The Making of Typographic Man (1st ed.), University of Toronto Press, ISBN 978-0-8020-6041-9
Pace, Pietrantonio (1986), Gli acquedotti di Roma e il Aquaeductu di Frontino (2nd ed.), Rome: Art Studio S. Eligio
Tracy, Walter Letters of Credit 1986 Gordon Fraser
Tschichold, Jan (1991). The Form of the Book: Essays on the Morality of Good Design. Vancouver: Hartley & Marks. ISBN 978-0-88179-034-4. A comprehensive collection of essays on the typographic art. A more classic companion to Bringhust, above.
Lexique des règles typographiques en usage à lImprimerie nationale, French: Imprimerie nationale, 2002, ISBN 2-7433-0482-0, for French typography.
Swanson, Gunnar Graphic Design and Reading: explorations of an uneasy relationship (c) 2000, Allworth Press, Allworth Communications, New York. ISBN 1-58115-063-6. The Crystal Goblet, or Printing Should Be Invisible Beatrice Warde; Improving the Tool Hrant H. Papazian.
Alexander Lawson, Anatomy of a Typeface, first published in 1990, devotes entire chapters to the development and uses of individual or small groupings of typefaces. ISBN 978-0-87923-333-4
White, Alex W. (1999). Type in Use – Effective typography for electronic publishing (version 2.0). W.W. Norton & Company, Inc. New York. ISBN 0-393-73034-4 (pbk).
Martínez de Sousa, José, Manual de estilo de la lengua española, 3.ª ed., Gijón: Trea, 2007. For Spanish typography.
—, Ortografía y ortotipografía del español actual, 2.ª ed., Gijón: Trea, 2008. For Spanish typography.
Mestres, Josep M.; Costa, Joan; Oliva, Mireia; Fité, Ricard. Manual destil. La redacció i ledició de textos. 4a ed., rev. i ampl. Vic / Barcelona: Eumo / UB / UPF / Rosa Sensat, 2009. For Catalan typography.
Pujol, J. M., i Solà, Joan: Ortotipografia. Manual de lauthor, lautoeditor i el dissenyador gràfic, 2a ed., rev. Barcelona: Columna, 2000. For Catalan typography.
Gill, Eric (2000) , An Essay on Typography, David R Godine, pp. 188, ISBN 0-87923-950-6
External links
Wikimedia Commons has media related to: Typography
Look up typography in Wiktionary, the free dictionary.
AIGA typography articles – Articles and interviews relating to typography from AIGAs Voice section.
Decode Unicode – A wiki with all 98,884 Unicode characters, including full text search capability.
Luc Devroyes typography pageslink – Large list of typography and font resources
Type-Culture Academic Resource – Educational resources, including documentary videos about typography.
Typography and the Invisible Goblet in Graphic Design – Online essay.
Typography from Vancouver film school – A short 2-minute infographic video explaining what Typography is.
Examples of incunabula styles in McCune Collection
Baseline magazine – A magazine for people interested in type, typography, graphic design and art related themes.
I Love Typography.com – A typography- and font-centered blog.
NYC Type – Daily photographs taken of interesting typography around NYC.
Typedesk – An online journal of typography and graphic communication.
Symbols - Comprehensive list of typographical symbols
v t e
Typography terminology
v t e
Design
Categories: TypographyDesignCommunication designGraphic designGreek loanwordsPhilatelic terminology
قس آلمانی
Der Begriff Typografie oder Typographie (griechisch τυπογραφία typographía, von τύπος týpos ‚Schlag‘, ‚Abdruck‘, ‚Figur‘, ‚Typ‘ und -grafie) lässt sich auf mehrere Bereiche anwenden. Im engeren Sinne bezieht sich die Typografie auf die Kunst und das Handwerk des Druckens, bei dem mit beweglichen Lettern (Typen) die Texte zusammengesetzt werden, insbesondere in Hochdruckverfahren. In der Medientheorie steht Typografie für gedruckte Schrift in Abgrenzung zu Handschrift (Chirografie) und elektronischen sowie nicht literalen Texten. Meist bezeichnet Typografie heute jedoch den Gestaltungsprozess, der mittels Schrift, Bildern, Linien, Flächen und typografischem Raum auf Druckwerke und elektronische Medien angewendet wird, unabhängig von beweglichen Typen (Typografie für digitale Texte). Typografie umfasst nicht nur die Gestaltung eines Layouts und den Entwurf von Schriften. Vielmehr kann man den Begriff bis zur richtigen Auswahl des Papiers oder des Einbands ausweiten und sogar von typografischer Kalligrafie oder kalligrafischer Typografie sprechen.
Die gestalterischen Merkmale des Schriftsatzes einer Druckseite unterteilt man in Mikrotypografie und Makrotypografie. Die Kunst des Typografen besteht darin, diese Gestaltungsmerkmale in geeigneter Weise zu kombinieren.
Inhaltsverzeichnis
1 Mikrotypografie
2 Makrotypografie
3 Geschichte
4 Anwendung von Typografie
5 Maßeinheiten
6 Rechtsfragen
7 Siehe auch
8 Literatur
9 Weblinks
Mikrotypografie
line drawing
نمایش تصویر
اطلاعات بیشتر واژه
آواشناسی:
منبع:
واژهنامه آزاد
معادل ابجد:
1070
شمارگان هجا:
دیگر زبان ها
انگلیسی
line drawing