ویزگوت
license
98
978
100
معنی کلمه ویزگوت
معنی واژه ویزگوت
visigoth
|
ویزگوت
معنی:
ویزیگوتها یا باختَرگُتها یا (به لاتین:Visigothi) (به فرانسوی: Wisigoths) یکی از دو شاخه اصلی گوتها -از ژرمنهای خاوری- بودند. شاخه دیگر اوستروگوتها (خاورگتها) بودند. اینان امپراتوری روم را در دوره کوچ آشفته ساختند. نامدارترین نیروهای ویزیگوت زیر فرمان آلاریک یکم در سال ۴۱۰ میلادی به رم تاختند. پس از فروپاشی روم غربی ویزیگوتها تا دو سده و نیم دیگر در اروپا نقش بزرگی را بازی کردند. آنها کمکم در آغاز سده پنجم پس از میلاد مسیح به شبهجزیره ایبری کوچیدند و پادشاهیهایی را در تولوز و تولدو برپا نمودند و نوادگانشان تا سده هشتم و بر چیده شدن بساطشان بدست مهاجمان عرب -موروئی بر آن سامان فرمان میراندند.
تاریخچه
این قوم ژرمن در سدهٔ چهار و پنج میلادی از آنسوی رودخانه راین به سمت جنوب فرانسه امروزی آمده و یک پادشاهی را در نواحی شهر «تولوز» تأسیس کردند که بعدها توسط «کلوویس» پادشاه فرانکها از این منطقه بیرون رانده شده و به سمت اسپانیا عقبنشینی کردند. با گذشت زمان، ویزیگوتها در این شبه جزیره یک پادشاهی اشرافی و فئودالی ایجاد میکنند. در حقیقت ویزیگوتها الگوی حکومت رومی را برای فرمانروایی برگزیده بودند. آنها از فرهنگ یا تمدن مشخصی برخوردار نبودند و قدرت آنها در سایه شمشیر و تاختوتاز سرداران و سربازان معنا مییافت. در روزگار ویزیگوتها، کشاورزان وابسته به زمین بودند و حق آزادی برای رفتن به جای دیگری را نداشتند.
در یک شب تابستانی در سال ۴۱۰ میلادی، ویزیگوتها به شهر رم حمله کردند و به مدت سه روز بربرهای گرسنه، خانههای ثرومندان را چپاول نمودند. در طول ۸۰۰ سال، این اولین باری بود که رم مورد مورد حمله قرار گرفته بود.
در سال ۵۸۷ میلادی «ریکارد» پادشاه ویزیگوت به مسیحیت گروید و پس از آن در توسعه این دین در میان مردم اسپانیا و در شهرها و روستاها کوشید. پادشاهان بعدی اسپانیا در ترویج مسیحیت تعصب زیادی از خود به خرج دادند. آنها با هر گونه آزادی دینی مخالف بودند و برای پیروان سایر ادیان کیفرهای سختی در نظر میگرفتند.
منابع
نویسندگان ویکیپدیای انگلیسی، Visigoths. (نسخه ۳ ژوئن ۲۰۰۷)
دایره المعارف تاریخ - ویلیام گاند - متن انگلیسی
آندلس یا تاریخ حکومت مسلمین در اروپا
تاریخ فتوحات مسلمانان در اروپا - شکیب ارسلان
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ ویزیگوتها موجود است.
ردههای صفحه: تاریخ ژرمنهاگتهامردم ژرمنی مردمان باستانی
قس عربی
القوط الغربیون (Visigoth) قبائل شکلت مع قبائل القوط الشرقیین فرعی قبائل القوط الرئیسیین. خلال حقبة الهجرات عملت قبائل القوط الشرقیة الغربیة -بالإضافة للعدید من القبائل الجرمانیة الأخرى- على محاربة الإمبراطوریة الرومانیة ومحاولة إسقاطها واجتیاح مناطق منها. بعد سقوط الإمبراطوریة الرومانیة الغربیة لعب القوط الغربیون دوراً مهماً فی أوروبا الغربیة لمدة تصل إلى قرنین ونصف.
محتویات
التاریخ القدیم
ظهر القوط الغربیون کشعب منفصل للمرة الأولى فی التاریخ عام 268 م. عندما غزوا أجزاء من الإمبراطوریة الرومانیة واقتحموا منطقة البلقان. امتد الاجتیاح لیصل إلى مقاطعتی بانونیا وإلیرکیوم الرومانیتین (هزم القوط الغربیون قرب الحدود الإیطالیة السلوفینیة فی صیف ذاک العام وکذلک فی معرکة نایسس فی سبتمبر 269 م). خلال السنوات الثلاث التالیة تراجع نفوذ القوط الغربیین إلى ما وراء نهر الدانوب بسبب سلسلة من الحملات التی قادها الأباطرة الرومان کلاودیوس الثانی وأوریلیان.
بالرغم من المحاولات المتکررة للقضاء على القوط الغربیین فقد حافظوا على سیطرتهم على مقاطعة داکیا الرومانیة. بسبب مکوث القوط فی داکیا فقد اعتنقوا المسیحیة الأریانیة التی تقول بأن المسیح لیس صورة من صور الرب فی ثالوث الأقداس وإنما مخلوق عادی کسائر البشر خلقه الله. کانت الأریانیة تخالف، بشکل کبیر، المعتقدات الأساسیة للمسیحیة الکاثولیکیة وأرثودکسیة اللتین کانتا منتشرتین فی الإمبراطوریة الرومانیة. ظل القوط الغربیون یدینون بالأریانیة حتى عام 589 م عندما أعلن الملک ریکارد الأول دخوله فی الکاثولیکیة أثناء فترة حکمه فی شبه جزیرة أیبیریا.
الحرب ضد روما
هجرات القوط الغربیون
بقی القوط فی داکیا حتى 376 م حین قدّم أحد زعمائهم ویدعى فرتیجیرن التماساً إلى الإمبراطور الرومانی فالنس للسماح لهم بالاستیطان على الضفة الجنوبیة من نهر الدانوب وهم طلبوا ذلک احتماء من قبائل الهون الذین کانوا یمنعون أحدا من عبور النهر بقوة السلاح. وافق فالینس على طلب القوط بل وساعدهم على عبور النهر. لم یقدم فالینس مساعدته دون مقابل، فقد طلب من القوط تزویده بالجنود لضمهم إلى جیش دولته.
وعد فالینس القوطیین بأراض زراعیة وحصص من المواد الغذائیة (حبوب) وتوفیر الحمایة لهم. سُمح للقوط بالانتقال والسکنى مجردین من ممتلکاتهم الشخصیة عدا أسلحتهم. عُدت هذه الخطوة من الأخطاء التاریخیة التی وقعت فیها الدولة الرومانیة (السماح بحمل السلاح).
فی العام التالی لاستیطان القوط عند الدانوب أصابتهم مجاعة کبیرة مهلکة وکانت روما قادرة على دعمهم بحصصهم الغذائیة وأراضیهم الزراعیة -التی وعدوا بها- إلا أنها لم تمنحهم شیئا من ذلک بل وعرضوا علیهم مقایضة أبنائهم بلحوم الکلاب.
أدت أوضاع القوط الغربیین وعلاقتهم بالدولة الرومانیة إلى احتدام الصراع بینهم حتى وقعت معرکة أدریانوبل فی 9 أغسطس 378 م والتی اعتمد فیها فالینس على تقدیراته الخاطئة بأن عدد وعدة جیش العدو ضعیفة وقلیلة وأنهم لا یزیدون عن 10 آلاف مقاتل، وبالإضافة لحر أغسطس أشعل القوط الغربیون النیران فی أرض المعرکة وعملوا على حصار الجیش الرومانی فی وسط میدانها. هلکت أغلب القوات الرومانیة ذاک الیوم وقتل أغلبهم وکان بینهم قائدهم فالینس.
عُین ثیودوسیوس الأول إمبراطورا للدولة الرومانیة. کان أول ما قام به ثیودوسیوس عقد صلح مع القوط الغربیین ممثلین فی قائدهم فریتیجیرن عام 379 م. بقی الطرفان متصالحین حتى موت ثیودوسیوس عام 395 م. فی ذلک العام عین القوط الغربیون ألاریک الأول کملک لهم بینما تولى أبناء ثیودوسیوس حکم الإمبراطوریة فتولى آرکادیوس حکم المناطق الشرقیة فیها وهونوریوس الغربیة منها. آرکادیوس إلى الامبراطوریه الرومانیه الشرقیة (مع عاصمة بلاده فی القسطنطینیه) وهونوریوس فی الامبراطوریه الغربیة (مع عاصمة بلاده فی میلانو).
خلال الـ15 سنة التی تلت موت ثیودوسیوس حدثت بعض المناوشات والصراعات بین القوط الغربیین والرومان وکانت حدة هذه الصراعات تزداد حدة سنة تلو أخرى. بعد قتل هونوریوس لجنراله ستیلیتشیو والقیام بمجزرة قتل فیها عائلات 30 ألف من جنود القوط الغربیین، أعلن ألاریک الحرب على الرومان وکان ذلک فی عام 408 م. توغل القوط فی إیطالیا حتى وصلوا روما وحاصروها ومن ثَم تمت مفاوضة هنوریوس الذی رفض شروط ألاریک. اتخذ ألاریک قراره بأن یقتحم مدینة روما وکان له ذلک فی 24 أغسطس 410 م. بالرغم من کون روما لیست عاصمة للإمبراطوریة الرومانیة إلا أن مجرد سقوطها أدى لصدمة عنیفة أدت لاهتزاز عرش الدولة العریقة. أثناء الاقتحام توفی ألاریک فخلفه زوج أخته أتولف الذی وافق على طلب هنورویوس بمغادرة إیطالیا مقابل أن یُعطى القوط أراضی أیبیریا وأکویتین.
استقرار القوط الغربیین فی غرب أوروبا
دولة القوط الغربیین فی أقصى اتساعها
بین عامی 407 م و409 م قام الفاندلیون -بمساعدة حلفائهم الألانیون وبعض القبائل الجرمانیة کالسوفی- قاموا باکتساح شبه الجزیرة الأیبیریة وجنوب فرنسا وهی أراض تابعة للإمبراطوریة الرومانیة. تحرک القوط الغربیون وفقا للاتفاق الذی حصل بینهم وبین الرومان واستطاعوا احتلال تلک البلاد واستوطنوها. کان مکوث القوط فی أکویتانیا نواة لمملکة القوط الغربیین التی امتدت لمسافات واسعة خلف جبال البرانس.
قام الملک إیورک -أحد أعظم ملوک القوط- بتوحید قبائل القوط الغربیین المتناحرة فیما بینها وثار على الحکم الرومانی حتى استطاع أن ینتزع منهم استقلالا کاملا لمملکته عام 475 م.
وصل أقصى اتساع لمملکة القوط الغربیین قبل خسارتهم فی معرکة فوییه فی عام 507 م حیث کانت تضم مملکتهم أراضی أیبیریا کاملة عدا بعض المناطق الشمالیة التی کانت تتبع الباسکیین والشمالیة الغربیة وکانت فیها مملکة سوفی. کذلک ضمت بلادهم ما یعرف الآن بأکویتانیا وجالیا ناربونسیس.
مملکة القوط الغربیین فی أیبیریا
بعد خسارة القوط فی معرکة فوییه من مملکة الفرنجة خسروا أراضیهم فی أکویتانیا وقتل فیها قائدهم ألاریک الثانی. انتقلت عاصمتهم من تولوز لبرشلونة ثم إلى طلیطلة.
بین عامی 511 و526 م حکم ثیودوریک العظیم الذی وحد القوط الغربیین فی أیبیریا والشرقیین المتواجدین فی إیطالیا تحت حکمه فی دولة واحدة. فی 544 خسرت مملکة القوط مدینة غرناطة وقسما کبیرا من أیبیریا وذلک بعد أن احتلتها قوات الإمبراطوریة البیزنطیة.
قام الملک لیوفیجیلد بغزو مملکة سوفی عام 584 وضمها لملکه کما استعاد جزءا مما استولى علیه البیزنطیین من شبه الجزیرة الأیبیریة. کان لیوفیجیلد آخر ملک أریانی حکم مملکة القوط الغربیین وتحولت البلاد بعد وفاته إلى الکاثولیکیة. قام الحکام المتتالین بعد لیوفیجیلد بطرد البیزنطیین من أیبیریا حتى أنهوا وجودهم فی البلاد عام 624 م.
سقطت مملکة القوط الغربیین عام 711 م بعدما قتل الملک لذریق (رودریجو) أثناء الفتح الأموی لبلاد الأندلس وتحدیدا فی معرکة وادی لکة. بعد هذه المعرکة بدأت مدن القوطیین تتهاوى مدینة تلو أخرى حتى سقطت مدن البلاد عام 718 وبالتالی انتهى الحکم القوطی فی أیبیریا. مکث بعض القوط فی الأندلس واستمر فی المعیشة هناک ودخل کثیر منهم فی الإسلام. هاجر القسم الآخر من القوط ممن لم یرض بالإسلام دینا له أو بالمعیشة تحت حکم المسلمین إلى مملکة الفرنجة. لعب القوطیین الغربیین أدوارا رئیسیة فی البلاد التی هاجروا إلیها وخاصة فی فترة حکم شارلمان.
ملوک القوط الغربیین
الملوک الأوائل
فریتیجیرن (369–380 م)
أثاناریک (369–381 م)
أسرة بالتی
ألاریک الأول (395–410 م)
أتولف (410–415 م)
سیجریک (415 م)
والیا (415–419 م)
ثیودوریک الأول (419–451 م)
ثوریسموند (451–453 م)
ثیودوریک الثانی (453–466 م)
إیوریک (466–484 م)
ألاریک الثانی (484–507 م)
جیسالیک (507–511 م)
ثیودوریک العظیم (511–526 م)
أمالاریک (526–531 م)
الملوک المتأخرون
ثیودیس (531–548 م)
ثیودیجیزل (548-549 م)
أجیلا (549–554 م)
أثاناجیلد (554–567 م)
لیوفا الأول (568–573 م)
لیوفیجیلد (568–586 م)
ریکارد الأول (586–601 م)
لیوفا الثانی (601–603 م)
ویتیریک (603–610 م)
جندیمار (610–612 م)
سیسیبور (612–621 م)
ریکارد الثانی (621 م)
سوینتیلا (621–631 م)
سیسناند (631–636 م)
تشنتیلا (636–640 م)
تولجا (640–641 م)
تشینداسوینث (641–649 م)
ریکیسوینث (649–672 م)
وامبا (672–680 م)
إیرویج (680–687 م)
إیرجیکا (687–701 م)
غیطشة (وتیزا) (701–710 م)
لذریق (رودریغو) (710–711 م)
شاهد أیضاً
القوط الشرقیون
القوط
تصنیف: شعوب جرمانیة
قس مصری
الڤیسیجوث او الجوث الغربیین (لاتینى: Visigothi, Wisigothi, Vesi, Visi, Wesi, او Wisi; انجلیزى: Visigoths; عربى: القوطیون الغربیون) هم واحد من الفرعین الرئیسیین للقبیله الجرمانیه بتاعة الـ جوث, القبیلة التانیه اسمها اوستروجوث. الڤییثجوث لعبوا دور کبیر فى وقوع الامبراطوریه الرومانیه الغربیه و شارکوا فى تاریخ اوروپا الغربیه لمده 250 سنه تقریبا. الڤیسیجوث ظهرت لأول مرة کشعب متمیز خلال القرن الرابع, بدایة ظهورهم کانت فى منطقة البلقان المکان اللى شارکو فى حروب کتیره مع روما. سنة 410 جیش الڤیسیجوث تحت حکم ألاریک دخل فى نهایة المطاف إیطالیا, و اشتهرو بسبب نهب روما سنة 410.
فیه فایلات فى تصانیف ویکیمیدیا کومونز عن:
فیسیجوث
تصانیف: شعوب قدیمه قبایل جرمانیةتاریخ اوروبا
قس ترکی استانبولی
Vizigotlar (Latince: Visigothi, Wisigothi, Vesi, Visi, Wesi veya Wisi) büyük bir Cermen kabilesi olan Gotların en büyük iki kolundan biridir. (Diğeri Ostrogotlar’dır.) MS 370 yılından itibaren Kavimler Göçü ile beraber hareket eden en önemli topluluklardandır. Batı Roma İmparatorluğunun çökmesinden sonra Batı Avrupa tarihinin şekillenmesinde önemli rol oynamıştır.
Vizigot krallığının II. Alarik döneminde hakimiyetindeki bölgeler
Konu başlıkları
Geçmişi
Kabile adının tam olarak nereden geldiği netleştirilememiştir. Weise kelimesinin "bilge" anlamına gelmesiyle bir ilişkisi olduğu tahmin edilmektedir. Benzer şekilde Ostrogotların adının da "mükemmel" anlamına gelen austr kelimesiyle bağı olabileceği düşünülmektedir. Tarihsel anlatımda kabileden ilk kez MS 270 yılında II. Claudius zamanında, daha sonra 291 yılında imparator Maximian için savaşmaya hazır bir kabile olarak söz edilmektedir. Barbar kabilelere savaş için Roma ile ittifak kuran bir kabile olarak tanımlanmaktadır. Vizigotlar için önceden “orman halkı” anlamına gelen Tervigi dendiğini biliyoruz. Benzer şekilde Ostrogotlar için de “steplerde yaşayanlar” anlamına gelen Grevtingi denmiştir. Yaşadıkları doğal çevreye bağlı olarak verilen bu adlar MS 5. yüzyıla kadar korunacak, sonra ise tarih kitaplarında bu iki kabileden Vizigotlar (Batı Gotları) ve Ostrogotlar (Doğu Gotları) diye bahsedilecektir. MS 6. yüzyılda ise tarihçi Cassiodorus, anlatımlarında Doğu Gotları ve Batı Gotları der. Aslına bakılırsa bu ayrım gerçek hayattaki gelişmelerle de paraleldi. O yıllarda Vizigotlar İber Yarımadasında bulunurken, Ostrogotlar İtalya bölgesinde yer almaktaydılar. Tarihçi Konstantin Veliky’e göre Vizigotların yazılı tarihi MS 256 yılında Tuna Nehri boyunca Balkan Yarımadasına gelişleri ve Roma İmparatorluğu topraklarını işgal etmeleriyle başlar. Sevillalı San İsidor, yaklaşık 15 yıl boyunca İlir Yarımadası ve Makedonya’da hüküm sürdüklerini anlatır. Eylül 268’de imparator II. Claudius ile bugünkü Sırbistan olan topraklarda çarpıştıklarını ve imparator Aurelius zamanında Trakya’da bulunduklarını ve 270 yılında Romalılar tarafından Dacia’ya yerleştirildiklerini aktarır. 322 yılında Roma imparatorluğu ile Vizigotların yaptıkları anlaşmaya göre kabileye Roma’nın müttefiki statüsü verilmiştir. Roma, bazı barbar kabilelerle bu tür anlaşmalar imzalamıştır. Anlaşma uyarınca kabileye yapılan yıllık belirli bir ödeme karşılığında kabile imparatorluk sınırlarını koruyacak ve imparatorluk ordusu için asker verecektir. Çeşitli kaynaklara göre o dönemde Roma bayrağı altında savaşan 40.000 Vizigot bulunmaktaydı. Bunun yanı sıra kabilenin önde gelen liderlerinden Ariarih ve Aorih de Roma ordusunda imparator I. Constantinus ile beraber savaşmaktaydı.
Vizigotların göç sırasında izledikleri yol
Got Savaşı 377-382
MS 376 yılında yaşanan Kavimler Göçü hareketini izleyen günlerde Fritigern liderliğindeki Vizigotlar imparator Valens’den Trakya’da yerleşebilmek için izin isterler. İmparator bu isteği olumlu karşılayacak ve aynı yıl Vizigotlar Silistre’ye yerleştirilirler. Ancak bir anda 80.000 kişinin iaşesini ve yerleşimini sağlamak kolay bir iş değildir. Romalı komutanların ve tüccarların araya girmesi yüzünden Vizigotlara ulaşması gereken gıda ve diğer malzemeler ancak büyük rüşvetler karşılığında ellerine geçmektedir. Böyle olunca da göçmen Vizigotlar çok büyük sıkıntılarla boğuşmak zorunda kalır. Romalı tarihçi Ammian Martsellin’e göre Vizigotlar açlıktan bedenlerini bir parça ekmek ve şarap için satmaktaydılar. Bu sırada Vizigotlar ve Romalılar arasında ilk huzursuzluklar ve çatışmalar başlar. İlk açık isyan 377 kış ayında yaşanacak ve maruz kaldıkları kötü muamelenin intikamını almak isteyen Vizigotlar Roma arazilerini yağmalamaya başlayacaklardır. Tarihçi Martsellin isyanı bütün açıklığıyla anlatır: “kimseyi ayırmaksızın bütün nefretlerini kustular; anneleri bebeklerden ayırıp öldürdüler, herkesi esir aldılar, erkekleri genç yaşlı ayırmadan öldürdüler.” Roma ordusu duruma hakim olmak üzere bölgeye gittiğinde gerçekleşen meydan savaşında 9 Ağustos 378 günü Adrianopolis (bugünkü Edirne) civarında Romalılar tarihlerindeki en ağır yenilgiyi alır. İmparator Valens ve önde gelen tüm askeri komutanlar öldürülür, ordudan geriye hiçbir önemli silahlı kuvvet kalmaz. Vizigotların bu zaferi Roma İmparatorluğunun çöküşündeki en etkili dönüm noktalarındandır. Kuzey sınırları istilaya açık hale gelmiş ve Roma Ordusunun yenilmezliği sona ermiştir. Romanın yenilmesinden sonra isyan büyüyerek devam edecek ve Fritigern’in ölümünden sonra başa gelen Vizigotların lideri Athanarik ile yeni Roma imparatoru II. Valentinianus 382 yılında savaşacak ancak taraflar yenişemeyince barış antlaşması imzalanacaktır. Buna göre 322 yılındaki antlaşmaya geri dönülecektir. Vizigotlar Roma sınırlarını korurken, kendilerine toprak verilecek ve yıllık ödeme yapılacaktır. İmparator II. Valentinianus zamanında Roma ordusunun önemli kademlerinde birçok Vizigot komutan bulunmaktadır.
I. Alarik dönemi
391-394 yılları arasında Vizigotlar liderleri olarak I. Alarik’i seçerler. Alarik tüm Vizigot kabilelerinin gücünü tek merkezde toplayan ilk kraldır. 394 yılında Vizigotlar Roma ile aralarındaki anlaşma uyarınca İmparator I. Theodosius’un ordusunda yer alarak çıkan ayaklanmayı bastırırlar ancak ordunun Vizigotların bulunduğu kısmı çok zaiyata uğrar. Alarik ve komutanları savaşta öne çıkacaklar ve Roma’ya isyan edip talana girişeceklerdir. Önce Konstantinopolise (bugünkü İstanbul) saldırmaya niyetlenen Vizigotlar bu şehrin çok iyi korunmasından ötürü Yunan Yarımadasına yönelirler. Attika’yı yakan Alarik ve ordusu, Mora Yarımadasının zengin şehirleri Korint, Sparta ve Argos’u yağmalayarak halklarını da esir eder. Atina’nın ise benzer kaderinin engellenmesi için çok büyük rüşvetler ödenecektir. 397 yılında Romalı komutan Stilicho Vizigotlarla karşıkarşıya gelecek ancak üstün durumdayken savaşmayacaktır.Daha sonra Alarik kuzeye yönelecek ve Epir’e girecektir. Artık Doğu ve Batı Roma olarak ayrılmış bulunan Roma imparatorluğunun doğudaki imparatoru Arcadius Vizigotların saldırısını engelleyebilmek için büyük bir fidye parası ödeyecektir. Ayrıca Alarik’e İlirya ordu komutanı ünvanını vermek zorunda kalacaktır.
İtalya seferi ve Roma’nın fethi
400 yılında Alarik İtalya’ya ilk seferini düzenler, ancak karşısında Stilicho ve ordusu vardır. 6 Nisan 402 günü bugünkü Piyemonte’de Vizigotlar ve Romalılar arasında yapılan savaşta taraflar yenişemez ve barış imzalanır. Buna göre Vizigotlar İlirya’ya çekilecektir. 408 yılında Stilicho’nun ölümüyle Vizigotlar tekrar saldırıya geçer ve Roma’yı kuşatır. Şehir kısa sürede gıda stoklarının tükenmesinden dolayı teslim olur, Alarik ise Roma’dan çok ağır bir fidye ve çok sayıda köle ister. Aralık 408’de Alarik istediği fidyeyi alınca bölgeden uzaklaşacaktır: 40.000 köle, 2.000 kg altın, 16.000 kg gümüş ve 1.400 kg karabiber. Fidyelerden sonra Alarik yeni imparator Honorius’dan yerleşmek için yeni araziler ister, bu isteği reddedilince de 24 Ağustos 410’da tekrar Roma üzerine yürür ve ordusuyla şehre girer. Acımasız askerlerine rağmen Vizigotlar şehri fazla tahrip etmezler, yakmaksızın yağmalarlar, kutsal yerlere dokunmazlar. Roma’yı yağmaladıktan sonra Alarik ve ordusu Romanın tahıl deposu olan Afrika’ya geçmek üzere Güney İtalya’ya doğru ilerler. Ancak onu ve ordusunu Afrikaya geçirmek üzere hazırlanan donanma Messina Boğazında fırtınadan batacaktır. Muzaffer Alarik Calabria’da ölecek ve Busento ırmağı yatağına gömülecektir. Tarihçi Jordanes, Alarik’in beklenmedik ölümünü ve gömülmesini ayrıntısıyla anlatır:
Alarikin ölümü
« “Alarik hiç beklenmedik bir şekilde aniden ölecek ve fani dünyadan ayrılacaktır. Onu çok seven Gotlar ardından yas tutacak ve mezarı için büyük bir işe girişeceklerdir. Busento ırmağının yatağı esir alınan köleler tarafından değiştirilecek, ırmak yatağına büyük bir mezar inşa edilecek ve Alarik, savaş alanında kazandığı ganimetlerden en değerlileriyle beraber gömülecektir. Sonra ise ırmak eski yatağından akıtılacak ve mezarın yerini söylememeleri için bu işte çalışan tüm köleler öldürülecektir.” »
(Jordanes)
Alarik’in bahis konusu mezarı arkeologlar tarafından aranacak ancak asla bulunamayacaktır.
Vizigotlar Akitanya’da
Alarik’in ölümünden sonra 410-415 yılları arasında Vizigotların başına Ataulf geçer. İtalya’da tutunamayan Vizigotlar güney Galya’ya çekilirler. Ataulf 1 Ocak 414 günü Romalı Galyalı Placidia ile evlenir. Placidia, imparator Honorius’un kız kardeşidir. Ataulf, Roma ile yürütülen barış görüşmeleri sırasında Barcelonada öldürülecektir. Ondan sonra Vizigotların başı Sigeric (415-418 arasında hüküm sürecektir) Akitanya’daki kral olacak ve imparator Honorius’nın emrine girip, İspanya Yarımadasını 407-409 yıllarında işgal eden Vandallar, Alanlar ve Süevlere karşı Roma’nın yanında savaşacaktır. 418 yılında Roma imparatoru Vizigotları müttefik seviyesine çıkaracak ve kabilelere Akitanya’da geniş araziler tahsis edecektir. İlk bağımsız Vizigot krallığının başkenti bugünkü Toulouse şehrinin olduğu kenttir. Bu dönemde artık Roma toprakları Cermen kabileleri tarafından kolonileştirilmektedir. 419-451 yılları arasında Vizigotların lideri olacak I. Teodorik, Alarik’in gayrimeşru çocuğudur. Teodorik, Toulouse krallığının sınırlarını genişletecektir. 422-427 yılları arasında Romalılarla sürekli çekişmeler yaşanacak ancak Hun komutan Attila ve ordusunun bölgeye gelmesiyle Vizigotlar ve Romalılar ittifak yapacaklardır. 20 Haziran 451 günü Hunlarla yaşanan Katalon Savaşında Romalılar, Vizigotlar ve Alanlar aynı saflarda savaşacaktır. Atila bu savaşta yenilir ancak muzaffer ordular da çok yıpranmıştır. Vizigotlar krallarını savaşta yitirmiştir. Onun yerine oğlu Torismond geçecektir. Teodorik’in ölümünü tarihçi Jordanes şöyle anlatır:
« “Savaş sırasında askerlerine moral vermek için atının üzerinde süratle gezen kral Teodorik atından düşecek ve kendi atının altında ezilerek can verecektir. İleri yaşında ölen kralın, Attila saflarında yer alan Ostrogot komutanlardan Andag’ın mızrağıyla öldüğü de iddia edilmektedir. Savaşın kargaşasında kralını arayan askerler onu ölü yığınlarının altından çıkartacaktır. Omuzlarda taşınan bedenini gören düşmanlar bile saygıyla eğilecektir önünde.” »
(Jordanes)
Vizigotlar İber yarımadasında
453 yılında Torismond ağabeyleri Frederihom ve sonradan tahta geçecek olan II. Teodorik (453-467) tarafından öldürülür. Yeni kral iktidarı sırasında Roma yanlısı bir siyaset izleyecektir. Ancak kardeşini öldürürerek başa geçen kral yine kardeşi Euric (467-485) tarafından öldürülecektir.
kral Euric(467-485)
Euric hükümdarlığında krallık oldukça büyüyecek ve güçlenecektir. Krallık güney ve orta Galya’yı kapsamakta ve neredeyse tüm İspanya’yı içermekteydi.(Sadece kuzeybatıda kısmı Süevlerin egemenliğindeydi) Böylelikle Vizigot krallığı Roma’nın yıkıntıları üzerinde kurulan en büyük barbar devlet olur. 475 yılında Euric Vizigotların ilk kapsamlı yazılı yasalarını oluşturacaktır. Sevilya’lı San İsidor’a göre önceden sadece geleneklere göre belirlenen kurallar yazıya geçirilmiştir. Sonra gelen hükümdarlar da bu yasaları geliştirecek ve 654 yılında ortaya çıkacak ilk barbar kanunlarıyla birleşecektir.
Akitanya’nın kaybı
Euric’den sonra başa geçen oğlu II. Alarik (485-507) yeni düşmanlarla karşı karşıyadır. Vizigotların komşusu olan Franklar, Loire nehri boyunca komşudurlar. 490 yılında II. Alarik, Frank kralı I. Clovis’e karşı Ostrogot kral Teodorik’in de yardımını alarak saldıracak ve savaş uzun süre küçük ölçekte olmakla beraber sürecektir. 502 yılında antlaşma imzalanacak ancak 507 yılında Franklar tarafından bozulacaktır. Vouillé bölgesinde çıkan savaşta Vizigotlar ağır bir yenilgi alacaklar, krallarını savaş alanında kaybedeceklerdir. Vizigotlar Akitanya’yı ebediyen kaybedecektir. Başa geçen Gesalec (507-511) krallığı yönetmekte başarılı olamayacak, birleşmiş Frank saldırılarına karşı savaşmak yerine Barcelona’ya kaçacak ve Gallia Narbonensisi kaybedecektir. Vizigotların yardımına Ostrogotlar yetişecek ve Frankları geri çekilmeye zorlayıp Vizigot ülkesinin istila edilmesini önleyecektir. Bundan sonra başarısız hükümdar Gesalec’i ülkeden kovan Ostrogot kral Büyük Teodorik, Vizigotları fiilen başsız bırakacaktır. Bu dönem 15 yıl sürecektir. (511-526) Vizigot hanedanı artık Ostrogot egemenliğine girer. Ostrogot hükümdarı Teodorik, çocuk yaştaki tahtın varisi Amalarik’i bahane ederek krallık üzerinde hakimiyet kuracaktır. Kovulan kralın torunu olarak başa geçen Amalarik, Franklarla ilişkileri iyileştirmeye çalışır, bunun için Frank kralı I. Clovis’in kızı Chrotilde ile evlenir. Evlendiği eşi Katolik olan Amalarik törenler sırasında bulunan Hıristiyanlık sembollerine küfredecek ve saygısızlık yapacaktır. Dini anlaşmazlıkları bahane eden Chrotilde’nin ağabeyi I. Childebert saldırmak için bahane bulmuş olur. 531 yılında Vizigotlar Gallia Narbonensis’de yenilgiye uğrar, kral Amalrik ise Barcelona’da öldürülür. Franklara karşı savaşlar devam eder. Vizigot krallığının merkezi ise bu dönemde Barcelona şehridir. Başa geçen Theudigisel’in 549 yılında ölmesiyle beraber başa geçen I. Agila 554 yılındaki ölümüne kadar hüküm sürecektir. Sevilla’da çıkan isyanı bastıracak, Bizans imparatoruyla ittifak yapacaktır. Onun ölümünden sonra Athanagild başa geçecek, Franklara karşı yardım istediği Bizans Ordusu yardıma gelmeyince Vizigotlar 567 yılında Cartagena’dan Malaga’ya kadar tüm sahillerini kaybedecektir.
Yeniden canlanma dönemi
Liuvigild(569-586)
Beş yıllık geçiş döneminden sonra Vizigotlar I. Liuva’yı kral seçerler. O da kardeşi Liuvigild’i komutan tayin eder, aslında bütün yetkilerini fiilen ona devretmiş olur. O dönemde krallığın içinde bulunduğu durum hiç iç açıcı değildir. Vizigotların düşmanları olan Franklar, Süevler ve Bizanslılar farklı yönlerden saldırmaktadır. Liuvigild’in yönetimi baştan beri çok kararlı ve disiplinliydi. Bizans ile müttefik bazı şehirleri fethetti, Kuzey İspanya’daki kabilelere boyun eğdirdi ve Süevler ile Basklara ait bölgelere saldırdı. Ancak 580 yılında Franklardan Katolik prenses Leander ile evlenen kralın oğlu Hermenegild de katolikliği benimseyerek ayaklanma çıkartacaktır. Leovigild oğlunun isyanını bastıracak ve 585 yılında idam edecektir.
Babasına karşı Hristiyanlık adına ayaklanan Hermenegild savaş sonunda öldürülünce Hristiyanlar tarafından azizlik mertebesine yükseltilmiştir.
Kralın iç siyasi uygulamaları da dış siyaseti gibi başarılıdır. Üzerinde kendi adı ve resmi olan altın para basan ilk Vizigot kralıdır. Ayrıca yeni yasalar yürürlüğe koymuşlardır. Örneğin Vizigotlar ile Romalılar arasında evliliği yasaklayan yasalar kaldırılmıştır. Kendisini ve hanedanını Romalıların devamı olarak görmekteydi. Zengin asiller sınıfının etkisini azaltıp kraliyet ailesinin ve monarşinin yetkilerini artırmıştır. 580 yılında Liuvigild krallığının başkentini Toledo’ya taşımıştır. Bu dönem Toledo krallığı dönemi olarak adlandırılmaktadır.
Çöküş
Son Hıristiyan Aryan Vizigot kralı Liuvigild, Süev krallığına 585 yılında son verecek ve 624 yılında Sunintila luzeydeki toprakların tamamını kazanacaktır. Vizigotlar 711 yılına kadar hüküm sürecek, bu yıl kral Roderik, Tarık bin Ziyad komutasındaki Emevilerle yapılan Guadalete Savaşında öldürülecektir. Bu savaş, İspanyanın müslümanların denetimi altına girmekte olduğunun bir habercisi olmuş, 718 yılında bütün yarımada Emevilerin hakimiyetine geçmiştir. Yenik Vizigotlar müslümanlık dinini kabul etmek veya Emevilerin boyunduruğu altında yaşamak istemedikleri için kuzeye kaçarak Frank Krallığına sığınacak ve bu krallığın gelişmesinde önemli rol oynayacaklardır.
Vizigotlarda iktidarın yapısı
İlk zamanlarda Vizigot önderlerinin tüm kabileyi yönetecek merkezi iktidarları yoktu. Kabile irili ufaklı birçok alt kola bölünmüş ve her kolun kendi önderi bulunurdu. Olağanüstü zamanlarda bir lider tüm kollara ait liderleri birleştirirdi. Bazı Vizigot önderleri ile kabileleri arasında feodal ilişkilerin ilk örnekleri görülmektedir. Vizigotların tarihi belgelerinde bulunan Euric yasalarına göre buccellarii olarak adlandırılan ve liderlerden ekilecek toprak ve silah alanlar olduğu gibi saiones denilen ve sadece kendilerine silah verilenler de bulunmaktaydı. 364 yılında sonra başa geçen Athanarik merkezi egemenliği gerçekleştiren ilk Vizigot lideridir. Athanarik’in Almanya’da uyguladığı yönetim tarzı ona hem diğer kabile liderlerinin üzerinde bir yer tanımakta hem de olası anlaşmazlıklar halinde ona hakemlik-yargıçlık imkânı tanıyordu. Buna rağmen Athanarik iktidarı tüm Vizigotları kapsamıyor ama büyük bir kısmını içine alıyordu. Onun iktidarını tanımayanlar ise diğer bir lider olan Fritigern’i lider olarak benimsemişti. İlk başta Vizigotlar kendi liderlerini seçerken daha sonra oluşan kraliyet ailesi yoluyla yetkilerin babadan oğula geçmesi usulü seçimin yerini aldı. Kral Teodorik’in hüküm sürmesinin ardından Vizigotlar liderlerini tekrar seçmeye başladılarsa da MS 7.yüzyılda kraliyet ailesi usulüne dönüldü. Güçlü yöneticilerin yönetimi altında Vizigotlar, kralın belirlediği politikayı büyük bir disiplinle uygulamakta ve tam itaat etmekteydiler.
Askeri yapı
Vizigot ordusunun askeri yapısı çok örgütlüdür. En küçük askeri birim 10 askerden oluşmakta ve bir sorumlusu bulunmaktaydı. 10 kişi 100 kişilik başka bir grubun parçası, o da 1000 kişilik en büyük birimin parçasıydı. En büyük birim millenarii olarak adlandırılmakta ve savaş alanında kral veya onun yetki verdiği kişi tarafından yönetilmekteydi. Bu atananlara dukam (günümüzdeki dük) denmekteydi.
Mimari
Vizigotlardan günümüze kalan Kuzey İspanya’da bazı kiliseler bulunmaktadır. Bunlardan en çok bilineni Palencia’da bulunan San Juan de Baños kilisesidir. Vizigot mimarisinin en göze çarpan özelliği bir kolondan diğerine giden kemerlerdir. Bu kolonlarda hayvan ve yiyecek figürleri de bulunur. Vizigot mimarisi Bizans mimarisini etkilemiştir. Vizigotlardan kalan bazı kiliseler şunlardır: Zaragoza’daki San Pedro de la Nave kilisesi, Orense’deki Santa Comba kilisesi, Burgos’daki Santa María de Quintanilla de las Viñas kilisesi.
Sanat eserleri
Bilinen en büyük Vizigot hazinesi 1858-61 yılları arasında Toledo’nın dışındaki Guarrazare’de bulunandır. Burası çok eski bir Vizigot mezarlığı olup ölüye armağan edilen dini semboller içerir. Altından haçlar ve değerli taşlardan figürler çıkartılmıştır. En önemli buluntu ise ikisinin üzerinde kralın isminin yazılı olduğı be adet kral tacıdır. Recceswinth (649-672)ve Suintila (621-631) isimli kralların adları taclarının üzerinde yazılıdır. (Suintila’nın tacı 1921 yılında çalışmıştır ve şimdi nerede olduğu bilinmemektedir.) Mezarlıkta bulunan tüm eserler altın, safir, inci gibi değerli maden ve taşlardan üretilmiştir. Rekkesvinta’nın tacında altın ve değerli taşlarla ECCESVINTUVS REX DEFERET (kral Rekkesvinta’nın hediyesidir) yazmaktadır.
kral Reccesvintanın tacı
Madriddeki Arkeoloji Müzesinde sergilenen bu eserler diğer metallerden objeleri de içermektedir, daha erken dönem eserlerde ise yoğunlukla bronz kullanıldığı görülmüştür. Sanat eserlerinde ise çeşitli hayvan görüntüleri ile dini simgeler resmedilmiştir.
Din
İlk başta Vizigotlar, diğer Cermen kabileleri gibi pagandı. 341 yılında Vizigot lideri Fritigern, Roma İmparatoru Valens ve Constantinople patriği Nicomedialı Evsevius’dan topraklarında bulunacak bir Hıristiyan dini görevli talep eder. Vizigotların İncili 332 yılında Constantinople’da Hıristiyanlığı kabul eden rahip Ulfila’nın İncilidir. Aynı zamanda bu sayede Got alfabesi oluşturularak yeni İncil bu dilde yazılmıştır. Vizigotların 589 itibarıyla çoğunlukla paganizm dininde kaldığı belirtilse de kral I. Rekkared zamanında toplu şekilde Hristiyanlığı benimsemişlerdir. Rahiplerin toplumda büyük imtiyaz ve haklara sahip olduğu bilinmektedir.
Vizigotlar hakındaki tarihi belgeler
Isidor Seville Tarih
John Biklarsky
Jordanes Gotların kökeni ve tarihi
Vizigotlar hakkında yazılan modern eserler
And. R.Korsunsky. Gothic Spain
V.V. Laurels. Bishop Ulfila and development of the gothic literature
Dietrich Klaude. History Visigoths
George Gissing. By the Ionian Sea
Vizigotlara ait tarihi eserlerin bulunduğu müzeler
British Museum
Metropolitan Müzesi
Cluny Müzesinde (Fransa) ve Madrid Arkeoloji Müzesinde (İspanya) Guarrazar Hazineleri sergilenmektedir.
Vizigot kralları
Athanarik (369–381)
Alavivus (c. 376)
Fritigern (c. 376–c. 380)
I. Alarik (395–410)
Athaulf (410–415)
Sigeric (415)
Wallia (415–419)
I. Theodorik I (419–451)
Thorismund (451–453)
II. Theodorik (453–466)
Euric (466–484)
II. Alarik (484–507)
Gesalec (507–511)
Fetret Devri(511–526)
Amalarik (526–531)
Theudis (531–548)
Theudigisel (548–549)
I. Agila (549–554)
Athanagild (554–568)
I. Liuva (568–572)
Liuvigild (569–586)
I. Rekkared (580–601)
II. Liuva (601–603)
Witteric (603–610)
Gundemar (610–612)
Sisebut (612–621)
II. Rekkared (621)
Suintila (621–631)
Sisenand (631–636)
Chintila (636–640)
Tulga (640–641)
Chindasuinth (641–653)
Rekkesvinta (649–672)
Wamba (672–680)
Erwig (680–687)
Ergica (687–702)
Wittiza (694–710)
Roderik (710–711)
II. Agila (711–714)
Ardo (714–721)
Kaynakça
Maddenin Rusça sayfası
Maddenin İngilizce sayfası
Wikimedia Commonsta
Vizigotlar ile ilgili çoklu ortam belgeleri bulunur.
Kategori: Vizigotlar
قس انگلیسی
The Visigoths (Latin: Visigothi, Wisigothi, Vesi, Visi, Wesi, or Wisi) were one of two main branches of the later Goths, the Ostrogoths being the other. These tribes were among the Germanic peoples who spread through the late Roman Empire during Late Antiquity or the Migration Period. The Visigoths emerged out of the Gothic groups who entered the Roman Empire in and after 376 and defeated the Romans at the Battle of Adrianople in 378. The Visigoths invaded Italy under Alaric I and famously sacked Rome in 410 AD, eventually settling in Spain and Portugal, where they founded a powerful Kingdom.
After numerous years of migration, which led the Visigoths to compare themselves to the Biblical Hebrew people wandering for 40 years in the Sinai Desert, the Visigoths settled in southern Gaul as foederati of the Romans in 418. For unknown reasons, they soon fell out with their hosts and established their own kingdom with its capital at Toulouse. Extending their authority into Hispania at the expense of the Vandals, their rule in Gaul was ended by the Franks under Clovis I at the Battle of Vouillé in 507. Thereafter the only territory north of the Pyrenees that the Visigoths held was Septimania, such that their kingdom became limited to Hispania. The province came to be dominated by the Visigothic small governing elite at the expense of the Byzantine province of Spania and the Suebic Kingdom of Galicia.
In or around 589, the Visigoths, under Reccared I, converted from Arianism to the Nicene faith, gradually adopting the culture of their Hispano-Roman subjects. Liber Iudiciorum (completed in 654) abolished the old tradition of having different laws for Romans and for Visigoths, so that legal distinctions were no longer made between Romani and Gothi, coalescing them into Hispani. The century that followed was dominated by the Councils of Toledo and the episcopacy. Historical sources for the 7th century are relatively sparse. In 711 or 712 the Visigoths, including their king and many of their leading men, were killed in the Battle of Guadalete by a force of invading Arabs and Berbers. The kingdom quickly collapsed in the aftermath. Gothic identity survived the fall of the kingdom, however, especially in Marca Hispanica and the Kingdom of Asturias, which was founded by the Visigothic nobleman Pelagius after his victory over the Moors at the Battle of Covadonga.
In Spain and Portugal, the Visigoths built several churches and left an increasing number of archaeological finds, but most notably a large number of Spanish, Portuguese given names and surnames. The Visigoths were the only people to found new cities in western Europe after the fall of the Roman Empire and before the rise of the Carolingians. Until the Late Middle Ages, the greatest Visigothic legacy, which is no longer in use, was their law code, the Liber iudiciorum, which formed most notably the basis for court procedure in most of Christian Iberia for centuries after their kingdoms demise.
Contents
Division of the Goths: Tervingi and Vesi
The first record of the Tervingi is from around that same date; the Greuthungi, Ostrogothi, and Vesi are all noted no earlier than 388. The first mention of the Tervingi occurs in a eulogy of the emperor Maximian (285–305), delivered in or shortly after 291 (perhaps at Trier on 20 April 292) and traditionally ascribed to Claudius Mamertinus, which says that the "Tervingi, another division of the Goths" (Tervingi pars alia Gothorum) joined with the Taifali to attack the Vandals and Gepidae. The term "Vandals" may have been erroneous for "Victohali", for around 360 the historian Eutropius reports that Dacia was currently (nunc) inhabited by Taifali, Victohali, and Tervingi.
According to the interpretation of Herwig Wolfram, the Notitia Dignitatum equates the Vesi with the Tervingi in a reference to the years 388–391. The Greuthungi are first named by Ammianus Marcellinus, writing no earlier than 392 and perhaps later than 395, and basing his account of the words of a Tervingian chieftain who is attested as early as 376. The Ostrogoths are first named in a document dated September 392 from Milan. Claudian mentions that they, together with the Gruthungi, inhabit Phrygia. According to Wolfram, the primary sources either use the terminology of Tervingi/Greuthungi or Vesi/Ostrogothi and never mix the pairs. All four names were used together on occasion, but the pairing was always preserved, as in Gruthungi, Austrogothi, Tervingi, Visi. That the Tervingi were the same people as the Vesi/Visigothi and the Greuthungi as the Ostrogothi is also supported by Jordanes. He identified the Visigothic kings from Alaric I to Alaric II as the heirs of the 4th-century Tervingian king Athanaric and the Ostrogothic kings from Theodoric the Great to Theodahad as the heirs of the Greuthungian king Ermanaric. This interpretation, the most common among scholars today, is not universal.
Herwig Wolfram concludes that the terms Tervingi and Greuthungi were geographical identifiers used by each tribe to describe the other. This terminology therefore dropped out of use after the Goths were displaced by the Hunnic invasions. In support of this, Wolfram cites Zosimus as referring to a group of "Scythians" north of the Danube who were called "Greutungi" by the barbarians north of the Ister. Wolfram concludes that this people were those Tervingi who had remained behind after the Hunnic conquest. On the other hand, he argues, the terms "Vesi" and "Ostrogothi" were used by the peoples to boastfully describe themselves.
The nomenclature of Greuthungi/Tervingi fell out of use shortly after 400. In general, the terminology of a divided Gothic people disappeared gradually after they entered the Roman Empire. The last indication that the Goths whose king reigned at Toulouse considered themselves Vesi is found in a panegyric on Avitus by Sidonius Apollinaris dated 1 January 456. The term "Visigoth", however, was an invention of the 6th century. Most recent scholars (notably Peter Heather) argue that Visigothic group identity emerged only within the Roman Empire. Roger Collins believes the Visigoths were a creation of the Gothic War of 376–382 and began as a collection of foederati (Wolframs "federate armies") under Alaric I in the eastern Balkans, composed of largely Tervingi with Greuthungian and other barbarian contingents. They were thus multiethnic and cannot lay claim to an exclusively Tervingian heritage. Collins points out that no contemporaries directly link the Tervingi and Vesi.
Cassiodorus, a Roman in the service of Theodoric the Great, invented the term "Visigothi" to match that of "Ostrogothi", which terms he thought of as signifying "western Goths" and "eastern Goths" respectively. The western–eastern division was a simplification (and a literary device) of 6th-century historians. Political realities were more complex. Further, Cassiodorus used the term "Goths" to refer only to the Ostrogoths, whom he served, and reserved the geographical term "Visigoths" for the Gallo-Spanish Goths. This usage, however, was adopted by the Visigoths themselves in their communications with the Byzantine Empire and was in use in the 7th century.
Other names for other Gothic divisions abounded. A "Germanic" Byzantine or Italian author referred to one of the two peoples as the Valagothi, meaning "Roman Goths", and in 469 the Visigoths were called the "Alaric Goths".
Etymology of Tervingi and Vesi/Visigothi
The name Tervingi may mean "forest people". This is supported by evidence that geographic descriptors were commonly used to distinguish people living north of the Black Sea both before and after Gothic settlement there, by evidence of forest-related names among the Tervingi, and by the lack of evidence for an earlier date for the name pair Tervingi–Greuthungi than the late 3rd century. That the name Tervingi has pre-Pontic, possibly Scandinavian, origins still has support today.
The Visigoths are called Wesi or Wisi by Trebellius Pollio, Claudian, and Sidonius Apollinaris. The word is Gothic for "good", implying the "good or worthy people", related to Gothic iusiza "better" and a reflex of Indo-European *wesu "good", akin to Welsh gwiw "excellent", Greek eus "good", Sanskrit vásu-ş "id.". Jordanes relates the tribes name to a river, though this is most likely a folk etymology or legend like his similar story about the Greuthung name. The name Visigothi is an invention of Cassiodorus, who combined Visi and Gothi under the misapprehension that it meant "west Goths".
History
Migrations of the main column of the Visigoths
War with Rome (376–382)
Main article: Gothic War (376–382)
The Goths remained in Dacia until 376, when one of their leaders, Fritigern, appealed to the Roman emperor Valens to be allowed to settle with his people on the south bank of the Danube. Here, they hoped to find refuge from the Huns. Valens permitted this, as he saw in them "a splendid recruiting ground for his army." However, a famine broke out and Rome was unwilling to supply them with either the food they were promised or the land; open revolt ensued leading to 6 years of plundering and destruction throughout the Balkans, the death of a Roman Emperor and the destruction of an entire Roman army.
The Battle of Adrianople in 378 was the decisive moment of the war. The Roman forces were slaughtered and the Emperor Valens was killed during the fighting. Adrianople shocked the Roman world and eventually forced the Romans to negotiate with and settle the tribe within the empires boundaries, a development with far reaching consequences for the eventual fall of Rome.
Reign of Alaric I
Alaric enters Athens in 395.
Main article: Alaric I
The new emperor, Theodosius I, made peace with the rebels, and this peace held essentially unbroken until Theodosius died in 395. In that year, the Visigoths most famous king, Alaric I, took the throne, while Theodosius was succeeded by his incapable sons: Arcadius in the east and Honorius in the west.
Over the next 15 years, an uneasy peace was broken by occasional conflicts between Alaric and the powerful Germanic generals who commanded the Roman armies in the east and west, wielding the real power of the empire. Finally, after the western general Stilicho was executed by Honorius in 408 and the Roman legions massacred the families of 30,000 barbarian soldiers serving in the Roman army, Alaric declared war. After two defeats in Northern Italy and a siege of Rome ended by a negotiated pay-off, Alaric was cheated by another Roman faction. He resolved to cut the city off by capturing its port. On August 24, 410, however, Alarics troops entered Rome through the Salarian Gate, to plunder its riches in the sack of Rome. While Rome was no longer the official capital of the Western Roman Empire (it had been moved to Ravenna for strategic reasons), its fall severely shook the empires foundations.
Visigothic kingdom
Main article: Visigothic Kingdom
Europe in 526
Greatest extent of the Visigothic kingdom of Toulouse in orange dark and light, c. 500
The Visigothic Kingdom was a Western European power in the 5th to 7th centuries, created in Gaul when the Romans lost their control of their empire. In response to the invasion of Roman Hispania of 409 by the Vandals, Alans and Suevi, Honorius, the emperor in the West, enlisted the aid of the Visigoths to regain control of the territory. In 418, Honorius rewarded his Visigothic federates by giving them land in Gallia Aquitania on which to settle. This was probably done under hospitalitas, the rules for billeting army soldiers. The settlement formed the nucleus of the future Visigothic kingdom that would eventually expand across the Pyrenees and onto the Iberian peninsula.
The Visigoths second great king, Euric, unified the various quarreling factions among the Visigoths and, in 475, forced the Roman government to grant them full independence. At his death, the Visigoths were the most powerful of the successor states to the Western Roman Empire.
The Visigoths also became the dominant power in the Iberian Peninsula, quickly crushing the Alans and forcing the Vandals into north Africa. By 500, the Visigothic Kingdom, centred at Toulouse, controlled Aquitania and Gallia Narbonensis and most of Hispania with the exception of the Suevic kingdom in the northwest and small areas controlled by the Basques and Cantabrians. However, in 507, the Franks under Clovis I defeated the Visigoths in the Vouillé and wrested control of Aquitaine. King Alaric II was killed in battle.
After Alarics death, Visigothic nobles spirited his heir, the child-king Amalaric, first to Narbonne, which was the last Gothic outpost in Gaul, and further across the Pyrenees into Hispania. The center of Visigothic rule shifted first to Barcelona, then inland and south to Toledo. From 511 to 526, the Visigoths were ruled by Theodoric the Great of the Ostrogoths as de jure regent for the young Amalaric.
In 554, Granada and southernmost Hispania Baetica were lost to representatives of the Byzantine Empire (to form the province of Spania) who had been invited in to help settle a Visigothic dynastic struggle, but who stayed on, as a hoped-for spearhead to a "Reconquest" of the far west envisaged by emperor Justinian I.
Visigothic Hispania and its regional divisions in 700, prior to the Muslim conquest.
The last Arian Visigothic king, Liuvigild, conquered the Suevic kingdom in 585 and most of the northern regions (Cantabria) in 574 and regained part of the southern areas lost to the Byzantines, which King Suintila reconquered completely in 624. The kingdom survived until 711, when King Roderic (Rodrigo) was killed while opposing an invasion from the south by the Umayyad Muslims in the Battle of Guadalete on July 19. This marked the beginning of the Muslim conquest of Hispania in which most of the peninsula came under Islamic rule by 718.
A Visigothic nobleman, Pelayo, is credited with beginning the Christian Reconquista of Iberia in 718, when he defeated the Umayyads in battle and established the Kingdom of Asturias in the northern part of the peninsula. Other Visigoths, refusing to adopt the Muslim faith or live under their rule, fled north to the kingdom of the Franks, and Visigoths played key roles in the empire of Charlemagne a few generations later.
During their long reign in Spain, the Visigoths were responsible for the only new cities founded in Western Europe between the 5th and 8th centuries. It is certain (through contemporary Spanish accounts) that they founded four: Reccopolis, Victoriacum, Luceo, and Olite. There is also a possible fifth city ascribed to them by a later Arabic source: Baiyara (perhaps modern Montoro). All of these cities were founded for military purposes and three of them in celebration of victory.
Culture
See also: Visigothic art and architecture and Visigothic script
Belt buckle. Gilt and silvered bronze and glass paste, Visigothic Aquitaine, 6th century. Found in 1868 in the Visigothic necropolis of Tressan, Hérault, Languedoc (Musée national du Moyen Âge)
Law
The Visigothic Code of Law (forum judicum), which had been part of aristocratic oral tradition, was set in writing in the early 7th century— and survives in two separate codices preserved at the Escorial. It goes into more detail than a modern constitution commonly does and reveals a great deal about Visigothic social structure.
One of the greatest contributions of the Visigoths to family law was their protection of the property rights of married women, which was continued by Spanish law and ultimately evolved into the community property system now in force in part of the United States.
Religion
Capital from the Visigothic church of San Pedro de la Nave.
Prior to the Middle Ages, the Visigoths, as well as other Germanic peoples, followed what is now referred to as Germanic paganism. While the Germanic peoples were slowly converted to Christianity by varying means, many elements of the pre-Christian culture and indigenous beliefs remained firmly in place after the conversion process, particularly in the more rural and distant regions.
The Visigoths, Ostrogoths, and Vandals were Christianized while they were still outside the bounds of the Roman Empire; however, they converted to Arianism rather than to orthodox Catholicism, and were soon regarded as heretics.
There was a religious gulf between the Visigoths, who had for a long time adhered to Arianism, and their Catholic subjects in Hispania. The Iberian Visigoths continued to be Arians until 589. For the role of Arianism in Visigothic kingship, see the entry for Liuvigild.
There were also deep sectarian splits among the Catholic population of the peninsula. The ascetic Priscillian of Avila was martyred by orthodox Catholic forces in 385, before the Visigothic period, and the persecution continued in subsequent generations as "Priscillianist" heretics were rooted out. At the very beginning of Leo Is pontificate, in the years 444–447, Turribius, bishop of Astorga in León, sent to Rome a memorandum warning that Priscillianism was by no means dead, reporting that it numbered even bishops among its supporters, and asking the aid of the Roman See. The distance was insurmountable in the 5th century. Nevertheless Leo intervened, by forwarding a set of propositions that each bishop was required to sign: all did. But if Priscillianist bishops hesitated to be barred from their sees, a passionately concerned segment of Christian communities in Iberia were disaffected from the more orthodox hierarchy and welcomed the tolerant Arian Visigoths. The Visigoths scorned to interfere among Catholics but were interested in decorum and public order.
The Arian Visigoths were generally intolerant of Judaismneeded and its adherents, a tradition that lingered in post-Visigothic Septimanianeeded, exemplified by the career of Ferreol, Bishop of Uzès (died 581)needed. Jewish communities had prospered here under the Roman empireneeded and to some extent under the later Christian Orthodox (Byzantine) ruleneeded, but under the Visigoth kings a Roman Catholic church-state policy of systematic anti-Semitism was pursuedneeded. A succession of royal ecclesiastical councils at Toledo, brushing aside Orthodox Christian policyneeded, either decreed the forcible baptism of the Jewsneeded or forbade circumcisionneeded, Jewish rites and observance of the Sabbath and festivalsneeded. Throughout the seventh century, Jews were floggedneeded, executedneeded, had their property confiscatedneeded, were subjected to ruinous taxesneeded, forbidden to tradeneeded and, at times, dragged to the baptismal fontneeded. Many were obliged to accept Christianityneeded but continued privately to observe the Jewish laws.
In 589, King Reccared converted his people to Catholicism. With the Catholicization of the Visigothic kings, the Catholic bishops increased in power, until, at the Fourth Council of Toledo in 633, they took upon themselves the nobles right to select a king from among the royal family. Visigothic persecution of Jews began after the conversion to Catholicism of the Visigothic king Reccared. In 633 the same synod of Catholic bishops that usurped the Visigothic nobles right to confirm the election of a king declared that all Jews must be baptised.
In the eighth through 11th centuries the muwallad clan of the Banū Qāsī claimed descent from the Visigothic Count Cassius.
Kings of the Visigoths
Terving kings
These kings and leaders, with the exception of Fritigern, and the possible exception of Alavivus, were pagans.
Athanaric (369–381)
Rothesteus, sub-king
Winguric, sub-king
Alavivus (c. 376), rebel against Valens
Fritigern (c. 376–c. 380), rebel against Athanaric and Valens
Balti dynasty
These kings were Arianist (followers of the theological teaching of Arius). They tended to succeed their fathers or close relatives on the throne and thus constitute a dynasty.
Alaric I (395–410)
Athaulf (41
visigoth
القوط الغربي
تاریخچه
این قوم ژرمن در سدهٔ چهار و پنج میلادی از آنسوی رودخانه راین به سمت جنوب فرانسه امروزی آمده و یک پادشاهی را در نواحی شهر «تولوز» تأسیس کردند که بعدها توسط «کلوویس» پادشاه فرانکها از این منطقه بیرون رانده شده و به سمت اسپانیا عقبنشینی کردند. با گذشت زمان، ویزیگوتها در این شبه جزیره یک پادشاهی اشرافی و فئودالی ایجاد میکنند. در حقیقت ویزیگوتها الگوی حکومت رومی را برای فرمانروایی برگزیده بودند. آنها از فرهنگ یا تمدن مشخصی برخوردار نبودند و قدرت آنها در سایه شمشیر و تاختوتاز سرداران و سربازان معنا مییافت. در روزگار ویزیگوتها، کشاورزان وابسته به زمین بودند و حق آزادی برای رفتن به جای دیگری را نداشتند.
در یک شب تابستانی در سال ۴۱۰ میلادی، ویزیگوتها به شهر رم حمله کردند و به مدت سه روز بربرهای گرسنه، خانههای ثرومندان را چپاول نمودند. در طول ۸۰۰ سال، این اولین باری بود که رم مورد مورد حمله قرار گرفته بود.
در سال ۵۸۷ میلادی «ریکارد» پادشاه ویزیگوت به مسیحیت گروید و پس از آن در توسعه این دین در میان مردم اسپانیا و در شهرها و روستاها کوشید. پادشاهان بعدی اسپانیا در ترویج مسیحیت تعصب زیادی از خود به خرج دادند. آنها با هر گونه آزادی دینی مخالف بودند و برای پیروان سایر ادیان کیفرهای سختی در نظر میگرفتند.
منابع
نویسندگان ویکیپدیای انگلیسی، Visigoths. (نسخه ۳ ژوئن ۲۰۰۷)
دایره المعارف تاریخ - ویلیام گاند - متن انگلیسی
آندلس یا تاریخ حکومت مسلمین در اروپا
تاریخ فتوحات مسلمانان در اروپا - شکیب ارسلان
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ ویزیگوتها موجود است.
ردههای صفحه: تاریخ ژرمنهاگتهامردم ژرمنی مردمان باستانی
قس عربی
القوط الغربیون (Visigoth) قبائل شکلت مع قبائل القوط الشرقیین فرعی قبائل القوط الرئیسیین. خلال حقبة الهجرات عملت قبائل القوط الشرقیة الغربیة -بالإضافة للعدید من القبائل الجرمانیة الأخرى- على محاربة الإمبراطوریة الرومانیة ومحاولة إسقاطها واجتیاح مناطق منها. بعد سقوط الإمبراطوریة الرومانیة الغربیة لعب القوط الغربیون دوراً مهماً فی أوروبا الغربیة لمدة تصل إلى قرنین ونصف.
محتویات
التاریخ القدیم
ظهر القوط الغربیون کشعب منفصل للمرة الأولى فی التاریخ عام 268 م. عندما غزوا أجزاء من الإمبراطوریة الرومانیة واقتحموا منطقة البلقان. امتد الاجتیاح لیصل إلى مقاطعتی بانونیا وإلیرکیوم الرومانیتین (هزم القوط الغربیون قرب الحدود الإیطالیة السلوفینیة فی صیف ذاک العام وکذلک فی معرکة نایسس فی سبتمبر 269 م). خلال السنوات الثلاث التالیة تراجع نفوذ القوط الغربیین إلى ما وراء نهر الدانوب بسبب سلسلة من الحملات التی قادها الأباطرة الرومان کلاودیوس الثانی وأوریلیان.
بالرغم من المحاولات المتکررة للقضاء على القوط الغربیین فقد حافظوا على سیطرتهم على مقاطعة داکیا الرومانیة. بسبب مکوث القوط فی داکیا فقد اعتنقوا المسیحیة الأریانیة التی تقول بأن المسیح لیس صورة من صور الرب فی ثالوث الأقداس وإنما مخلوق عادی کسائر البشر خلقه الله. کانت الأریانیة تخالف، بشکل کبیر، المعتقدات الأساسیة للمسیحیة الکاثولیکیة وأرثودکسیة اللتین کانتا منتشرتین فی الإمبراطوریة الرومانیة. ظل القوط الغربیون یدینون بالأریانیة حتى عام 589 م عندما أعلن الملک ریکارد الأول دخوله فی الکاثولیکیة أثناء فترة حکمه فی شبه جزیرة أیبیریا.
الحرب ضد روما
هجرات القوط الغربیون
بقی القوط فی داکیا حتى 376 م حین قدّم أحد زعمائهم ویدعى فرتیجیرن التماساً إلى الإمبراطور الرومانی فالنس للسماح لهم بالاستیطان على الضفة الجنوبیة من نهر الدانوب وهم طلبوا ذلک احتماء من قبائل الهون الذین کانوا یمنعون أحدا من عبور النهر بقوة السلاح. وافق فالینس على طلب القوط بل وساعدهم على عبور النهر. لم یقدم فالینس مساعدته دون مقابل، فقد طلب من القوط تزویده بالجنود لضمهم إلى جیش دولته.
وعد فالینس القوطیین بأراض زراعیة وحصص من المواد الغذائیة (حبوب) وتوفیر الحمایة لهم. سُمح للقوط بالانتقال والسکنى مجردین من ممتلکاتهم الشخصیة عدا أسلحتهم. عُدت هذه الخطوة من الأخطاء التاریخیة التی وقعت فیها الدولة الرومانیة (السماح بحمل السلاح).
فی العام التالی لاستیطان القوط عند الدانوب أصابتهم مجاعة کبیرة مهلکة وکانت روما قادرة على دعمهم بحصصهم الغذائیة وأراضیهم الزراعیة -التی وعدوا بها- إلا أنها لم تمنحهم شیئا من ذلک بل وعرضوا علیهم مقایضة أبنائهم بلحوم الکلاب.
أدت أوضاع القوط الغربیین وعلاقتهم بالدولة الرومانیة إلى احتدام الصراع بینهم حتى وقعت معرکة أدریانوبل فی 9 أغسطس 378 م والتی اعتمد فیها فالینس على تقدیراته الخاطئة بأن عدد وعدة جیش العدو ضعیفة وقلیلة وأنهم لا یزیدون عن 10 آلاف مقاتل، وبالإضافة لحر أغسطس أشعل القوط الغربیون النیران فی أرض المعرکة وعملوا على حصار الجیش الرومانی فی وسط میدانها. هلکت أغلب القوات الرومانیة ذاک الیوم وقتل أغلبهم وکان بینهم قائدهم فالینس.
عُین ثیودوسیوس الأول إمبراطورا للدولة الرومانیة. کان أول ما قام به ثیودوسیوس عقد صلح مع القوط الغربیین ممثلین فی قائدهم فریتیجیرن عام 379 م. بقی الطرفان متصالحین حتى موت ثیودوسیوس عام 395 م. فی ذلک العام عین القوط الغربیون ألاریک الأول کملک لهم بینما تولى أبناء ثیودوسیوس حکم الإمبراطوریة فتولى آرکادیوس حکم المناطق الشرقیة فیها وهونوریوس الغربیة منها. آرکادیوس إلى الامبراطوریه الرومانیه الشرقیة (مع عاصمة بلاده فی القسطنطینیه) وهونوریوس فی الامبراطوریه الغربیة (مع عاصمة بلاده فی میلانو).
خلال الـ15 سنة التی تلت موت ثیودوسیوس حدثت بعض المناوشات والصراعات بین القوط الغربیین والرومان وکانت حدة هذه الصراعات تزداد حدة سنة تلو أخرى. بعد قتل هونوریوس لجنراله ستیلیتشیو والقیام بمجزرة قتل فیها عائلات 30 ألف من جنود القوط الغربیین، أعلن ألاریک الحرب على الرومان وکان ذلک فی عام 408 م. توغل القوط فی إیطالیا حتى وصلوا روما وحاصروها ومن ثَم تمت مفاوضة هنوریوس الذی رفض شروط ألاریک. اتخذ ألاریک قراره بأن یقتحم مدینة روما وکان له ذلک فی 24 أغسطس 410 م. بالرغم من کون روما لیست عاصمة للإمبراطوریة الرومانیة إلا أن مجرد سقوطها أدى لصدمة عنیفة أدت لاهتزاز عرش الدولة العریقة. أثناء الاقتحام توفی ألاریک فخلفه زوج أخته أتولف الذی وافق على طلب هنورویوس بمغادرة إیطالیا مقابل أن یُعطى القوط أراضی أیبیریا وأکویتین.
استقرار القوط الغربیین فی غرب أوروبا
دولة القوط الغربیین فی أقصى اتساعها
بین عامی 407 م و409 م قام الفاندلیون -بمساعدة حلفائهم الألانیون وبعض القبائل الجرمانیة کالسوفی- قاموا باکتساح شبه الجزیرة الأیبیریة وجنوب فرنسا وهی أراض تابعة للإمبراطوریة الرومانیة. تحرک القوط الغربیون وفقا للاتفاق الذی حصل بینهم وبین الرومان واستطاعوا احتلال تلک البلاد واستوطنوها. کان مکوث القوط فی أکویتانیا نواة لمملکة القوط الغربیین التی امتدت لمسافات واسعة خلف جبال البرانس.
قام الملک إیورک -أحد أعظم ملوک القوط- بتوحید قبائل القوط الغربیین المتناحرة فیما بینها وثار على الحکم الرومانی حتى استطاع أن ینتزع منهم استقلالا کاملا لمملکته عام 475 م.
وصل أقصى اتساع لمملکة القوط الغربیین قبل خسارتهم فی معرکة فوییه فی عام 507 م حیث کانت تضم مملکتهم أراضی أیبیریا کاملة عدا بعض المناطق الشمالیة التی کانت تتبع الباسکیین والشمالیة الغربیة وکانت فیها مملکة سوفی. کذلک ضمت بلادهم ما یعرف الآن بأکویتانیا وجالیا ناربونسیس.
مملکة القوط الغربیین فی أیبیریا
بعد خسارة القوط فی معرکة فوییه من مملکة الفرنجة خسروا أراضیهم فی أکویتانیا وقتل فیها قائدهم ألاریک الثانی. انتقلت عاصمتهم من تولوز لبرشلونة ثم إلى طلیطلة.
بین عامی 511 و526 م حکم ثیودوریک العظیم الذی وحد القوط الغربیین فی أیبیریا والشرقیین المتواجدین فی إیطالیا تحت حکمه فی دولة واحدة. فی 544 خسرت مملکة القوط مدینة غرناطة وقسما کبیرا من أیبیریا وذلک بعد أن احتلتها قوات الإمبراطوریة البیزنطیة.
قام الملک لیوفیجیلد بغزو مملکة سوفی عام 584 وضمها لملکه کما استعاد جزءا مما استولى علیه البیزنطیین من شبه الجزیرة الأیبیریة. کان لیوفیجیلد آخر ملک أریانی حکم مملکة القوط الغربیین وتحولت البلاد بعد وفاته إلى الکاثولیکیة. قام الحکام المتتالین بعد لیوفیجیلد بطرد البیزنطیین من أیبیریا حتى أنهوا وجودهم فی البلاد عام 624 م.
سقطت مملکة القوط الغربیین عام 711 م بعدما قتل الملک لذریق (رودریجو) أثناء الفتح الأموی لبلاد الأندلس وتحدیدا فی معرکة وادی لکة. بعد هذه المعرکة بدأت مدن القوطیین تتهاوى مدینة تلو أخرى حتى سقطت مدن البلاد عام 718 وبالتالی انتهى الحکم القوطی فی أیبیریا. مکث بعض القوط فی الأندلس واستمر فی المعیشة هناک ودخل کثیر منهم فی الإسلام. هاجر القسم الآخر من القوط ممن لم یرض بالإسلام دینا له أو بالمعیشة تحت حکم المسلمین إلى مملکة الفرنجة. لعب القوطیین الغربیین أدوارا رئیسیة فی البلاد التی هاجروا إلیها وخاصة فی فترة حکم شارلمان.
ملوک القوط الغربیین
الملوک الأوائل
فریتیجیرن (369–380 م)
أثاناریک (369–381 م)
أسرة بالتی
ألاریک الأول (395–410 م)
أتولف (410–415 م)
سیجریک (415 م)
والیا (415–419 م)
ثیودوریک الأول (419–451 م)
ثوریسموند (451–453 م)
ثیودوریک الثانی (453–466 م)
إیوریک (466–484 م)
ألاریک الثانی (484–507 م)
جیسالیک (507–511 م)
ثیودوریک العظیم (511–526 م)
أمالاریک (526–531 م)
الملوک المتأخرون
ثیودیس (531–548 م)
ثیودیجیزل (548-549 م)
أجیلا (549–554 م)
أثاناجیلد (554–567 م)
لیوفا الأول (568–573 م)
لیوفیجیلد (568–586 م)
ریکارد الأول (586–601 م)
لیوفا الثانی (601–603 م)
ویتیریک (603–610 م)
جندیمار (610–612 م)
سیسیبور (612–621 م)
ریکارد الثانی (621 م)
سوینتیلا (621–631 م)
سیسناند (631–636 م)
تشنتیلا (636–640 م)
تولجا (640–641 م)
تشینداسوینث (641–649 م)
ریکیسوینث (649–672 م)
وامبا (672–680 م)
إیرویج (680–687 م)
إیرجیکا (687–701 م)
غیطشة (وتیزا) (701–710 م)
لذریق (رودریغو) (710–711 م)
شاهد أیضاً
القوط الشرقیون
القوط
تصنیف: شعوب جرمانیة
قس مصری
الڤیسیجوث او الجوث الغربیین (لاتینى: Visigothi, Wisigothi, Vesi, Visi, Wesi, او Wisi; انجلیزى: Visigoths; عربى: القوطیون الغربیون) هم واحد من الفرعین الرئیسیین للقبیله الجرمانیه بتاعة الـ جوث, القبیلة التانیه اسمها اوستروجوث. الڤییثجوث لعبوا دور کبیر فى وقوع الامبراطوریه الرومانیه الغربیه و شارکوا فى تاریخ اوروپا الغربیه لمده 250 سنه تقریبا. الڤیسیجوث ظهرت لأول مرة کشعب متمیز خلال القرن الرابع, بدایة ظهورهم کانت فى منطقة البلقان المکان اللى شارکو فى حروب کتیره مع روما. سنة 410 جیش الڤیسیجوث تحت حکم ألاریک دخل فى نهایة المطاف إیطالیا, و اشتهرو بسبب نهب روما سنة 410.
فیه فایلات فى تصانیف ویکیمیدیا کومونز عن:
فیسیجوث
تصانیف: شعوب قدیمه قبایل جرمانیةتاریخ اوروبا
قس ترکی استانبولی
Vizigotlar (Latince: Visigothi, Wisigothi, Vesi, Visi, Wesi veya Wisi) büyük bir Cermen kabilesi olan Gotların en büyük iki kolundan biridir. (Diğeri Ostrogotlar’dır.) MS 370 yılından itibaren Kavimler Göçü ile beraber hareket eden en önemli topluluklardandır. Batı Roma İmparatorluğunun çökmesinden sonra Batı Avrupa tarihinin şekillenmesinde önemli rol oynamıştır.
Vizigot krallığının II. Alarik döneminde hakimiyetindeki bölgeler
Konu başlıkları
Geçmişi
Kabile adının tam olarak nereden geldiği netleştirilememiştir. Weise kelimesinin "bilge" anlamına gelmesiyle bir ilişkisi olduğu tahmin edilmektedir. Benzer şekilde Ostrogotların adının da "mükemmel" anlamına gelen austr kelimesiyle bağı olabileceği düşünülmektedir. Tarihsel anlatımda kabileden ilk kez MS 270 yılında II. Claudius zamanında, daha sonra 291 yılında imparator Maximian için savaşmaya hazır bir kabile olarak söz edilmektedir. Barbar kabilelere savaş için Roma ile ittifak kuran bir kabile olarak tanımlanmaktadır. Vizigotlar için önceden “orman halkı” anlamına gelen Tervigi dendiğini biliyoruz. Benzer şekilde Ostrogotlar için de “steplerde yaşayanlar” anlamına gelen Grevtingi denmiştir. Yaşadıkları doğal çevreye bağlı olarak verilen bu adlar MS 5. yüzyıla kadar korunacak, sonra ise tarih kitaplarında bu iki kabileden Vizigotlar (Batı Gotları) ve Ostrogotlar (Doğu Gotları) diye bahsedilecektir. MS 6. yüzyılda ise tarihçi Cassiodorus, anlatımlarında Doğu Gotları ve Batı Gotları der. Aslına bakılırsa bu ayrım gerçek hayattaki gelişmelerle de paraleldi. O yıllarda Vizigotlar İber Yarımadasında bulunurken, Ostrogotlar İtalya bölgesinde yer almaktaydılar. Tarihçi Konstantin Veliky’e göre Vizigotların yazılı tarihi MS 256 yılında Tuna Nehri boyunca Balkan Yarımadasına gelişleri ve Roma İmparatorluğu topraklarını işgal etmeleriyle başlar. Sevillalı San İsidor, yaklaşık 15 yıl boyunca İlir Yarımadası ve Makedonya’da hüküm sürdüklerini anlatır. Eylül 268’de imparator II. Claudius ile bugünkü Sırbistan olan topraklarda çarpıştıklarını ve imparator Aurelius zamanında Trakya’da bulunduklarını ve 270 yılında Romalılar tarafından Dacia’ya yerleştirildiklerini aktarır. 322 yılında Roma imparatorluğu ile Vizigotların yaptıkları anlaşmaya göre kabileye Roma’nın müttefiki statüsü verilmiştir. Roma, bazı barbar kabilelerle bu tür anlaşmalar imzalamıştır. Anlaşma uyarınca kabileye yapılan yıllık belirli bir ödeme karşılığında kabile imparatorluk sınırlarını koruyacak ve imparatorluk ordusu için asker verecektir. Çeşitli kaynaklara göre o dönemde Roma bayrağı altında savaşan 40.000 Vizigot bulunmaktaydı. Bunun yanı sıra kabilenin önde gelen liderlerinden Ariarih ve Aorih de Roma ordusunda imparator I. Constantinus ile beraber savaşmaktaydı.
Vizigotların göç sırasında izledikleri yol
Got Savaşı 377-382
MS 376 yılında yaşanan Kavimler Göçü hareketini izleyen günlerde Fritigern liderliğindeki Vizigotlar imparator Valens’den Trakya’da yerleşebilmek için izin isterler. İmparator bu isteği olumlu karşılayacak ve aynı yıl Vizigotlar Silistre’ye yerleştirilirler. Ancak bir anda 80.000 kişinin iaşesini ve yerleşimini sağlamak kolay bir iş değildir. Romalı komutanların ve tüccarların araya girmesi yüzünden Vizigotlara ulaşması gereken gıda ve diğer malzemeler ancak büyük rüşvetler karşılığında ellerine geçmektedir. Böyle olunca da göçmen Vizigotlar çok büyük sıkıntılarla boğuşmak zorunda kalır. Romalı tarihçi Ammian Martsellin’e göre Vizigotlar açlıktan bedenlerini bir parça ekmek ve şarap için satmaktaydılar. Bu sırada Vizigotlar ve Romalılar arasında ilk huzursuzluklar ve çatışmalar başlar. İlk açık isyan 377 kış ayında yaşanacak ve maruz kaldıkları kötü muamelenin intikamını almak isteyen Vizigotlar Roma arazilerini yağmalamaya başlayacaklardır. Tarihçi Martsellin isyanı bütün açıklığıyla anlatır: “kimseyi ayırmaksızın bütün nefretlerini kustular; anneleri bebeklerden ayırıp öldürdüler, herkesi esir aldılar, erkekleri genç yaşlı ayırmadan öldürdüler.” Roma ordusu duruma hakim olmak üzere bölgeye gittiğinde gerçekleşen meydan savaşında 9 Ağustos 378 günü Adrianopolis (bugünkü Edirne) civarında Romalılar tarihlerindeki en ağır yenilgiyi alır. İmparator Valens ve önde gelen tüm askeri komutanlar öldürülür, ordudan geriye hiçbir önemli silahlı kuvvet kalmaz. Vizigotların bu zaferi Roma İmparatorluğunun çöküşündeki en etkili dönüm noktalarındandır. Kuzey sınırları istilaya açık hale gelmiş ve Roma Ordusunun yenilmezliği sona ermiştir. Romanın yenilmesinden sonra isyan büyüyerek devam edecek ve Fritigern’in ölümünden sonra başa gelen Vizigotların lideri Athanarik ile yeni Roma imparatoru II. Valentinianus 382 yılında savaşacak ancak taraflar yenişemeyince barış antlaşması imzalanacaktır. Buna göre 322 yılındaki antlaşmaya geri dönülecektir. Vizigotlar Roma sınırlarını korurken, kendilerine toprak verilecek ve yıllık ödeme yapılacaktır. İmparator II. Valentinianus zamanında Roma ordusunun önemli kademlerinde birçok Vizigot komutan bulunmaktadır.
I. Alarik dönemi
391-394 yılları arasında Vizigotlar liderleri olarak I. Alarik’i seçerler. Alarik tüm Vizigot kabilelerinin gücünü tek merkezde toplayan ilk kraldır. 394 yılında Vizigotlar Roma ile aralarındaki anlaşma uyarınca İmparator I. Theodosius’un ordusunda yer alarak çıkan ayaklanmayı bastırırlar ancak ordunun Vizigotların bulunduğu kısmı çok zaiyata uğrar. Alarik ve komutanları savaşta öne çıkacaklar ve Roma’ya isyan edip talana girişeceklerdir. Önce Konstantinopolise (bugünkü İstanbul) saldırmaya niyetlenen Vizigotlar bu şehrin çok iyi korunmasından ötürü Yunan Yarımadasına yönelirler. Attika’yı yakan Alarik ve ordusu, Mora Yarımadasının zengin şehirleri Korint, Sparta ve Argos’u yağmalayarak halklarını da esir eder. Atina’nın ise benzer kaderinin engellenmesi için çok büyük rüşvetler ödenecektir. 397 yılında Romalı komutan Stilicho Vizigotlarla karşıkarşıya gelecek ancak üstün durumdayken savaşmayacaktır.Daha sonra Alarik kuzeye yönelecek ve Epir’e girecektir. Artık Doğu ve Batı Roma olarak ayrılmış bulunan Roma imparatorluğunun doğudaki imparatoru Arcadius Vizigotların saldırısını engelleyebilmek için büyük bir fidye parası ödeyecektir. Ayrıca Alarik’e İlirya ordu komutanı ünvanını vermek zorunda kalacaktır.
İtalya seferi ve Roma’nın fethi
400 yılında Alarik İtalya’ya ilk seferini düzenler, ancak karşısında Stilicho ve ordusu vardır. 6 Nisan 402 günü bugünkü Piyemonte’de Vizigotlar ve Romalılar arasında yapılan savaşta taraflar yenişemez ve barış imzalanır. Buna göre Vizigotlar İlirya’ya çekilecektir. 408 yılında Stilicho’nun ölümüyle Vizigotlar tekrar saldırıya geçer ve Roma’yı kuşatır. Şehir kısa sürede gıda stoklarının tükenmesinden dolayı teslim olur, Alarik ise Roma’dan çok ağır bir fidye ve çok sayıda köle ister. Aralık 408’de Alarik istediği fidyeyi alınca bölgeden uzaklaşacaktır: 40.000 köle, 2.000 kg altın, 16.000 kg gümüş ve 1.400 kg karabiber. Fidyelerden sonra Alarik yeni imparator Honorius’dan yerleşmek için yeni araziler ister, bu isteği reddedilince de 24 Ağustos 410’da tekrar Roma üzerine yürür ve ordusuyla şehre girer. Acımasız askerlerine rağmen Vizigotlar şehri fazla tahrip etmezler, yakmaksızın yağmalarlar, kutsal yerlere dokunmazlar. Roma’yı yağmaladıktan sonra Alarik ve ordusu Romanın tahıl deposu olan Afrika’ya geçmek üzere Güney İtalya’ya doğru ilerler. Ancak onu ve ordusunu Afrikaya geçirmek üzere hazırlanan donanma Messina Boğazında fırtınadan batacaktır. Muzaffer Alarik Calabria’da ölecek ve Busento ırmağı yatağına gömülecektir. Tarihçi Jordanes, Alarik’in beklenmedik ölümünü ve gömülmesini ayrıntısıyla anlatır:
Alarikin ölümü
« “Alarik hiç beklenmedik bir şekilde aniden ölecek ve fani dünyadan ayrılacaktır. Onu çok seven Gotlar ardından yas tutacak ve mezarı için büyük bir işe girişeceklerdir. Busento ırmağının yatağı esir alınan köleler tarafından değiştirilecek, ırmak yatağına büyük bir mezar inşa edilecek ve Alarik, savaş alanında kazandığı ganimetlerden en değerlileriyle beraber gömülecektir. Sonra ise ırmak eski yatağından akıtılacak ve mezarın yerini söylememeleri için bu işte çalışan tüm köleler öldürülecektir.” »
(Jordanes)
Alarik’in bahis konusu mezarı arkeologlar tarafından aranacak ancak asla bulunamayacaktır.
Vizigotlar Akitanya’da
Alarik’in ölümünden sonra 410-415 yılları arasında Vizigotların başına Ataulf geçer. İtalya’da tutunamayan Vizigotlar güney Galya’ya çekilirler. Ataulf 1 Ocak 414 günü Romalı Galyalı Placidia ile evlenir. Placidia, imparator Honorius’un kız kardeşidir. Ataulf, Roma ile yürütülen barış görüşmeleri sırasında Barcelonada öldürülecektir. Ondan sonra Vizigotların başı Sigeric (415-418 arasında hüküm sürecektir) Akitanya’daki kral olacak ve imparator Honorius’nın emrine girip, İspanya Yarımadasını 407-409 yıllarında işgal eden Vandallar, Alanlar ve Süevlere karşı Roma’nın yanında savaşacaktır. 418 yılında Roma imparatoru Vizigotları müttefik seviyesine çıkaracak ve kabilelere Akitanya’da geniş araziler tahsis edecektir. İlk bağımsız Vizigot krallığının başkenti bugünkü Toulouse şehrinin olduğu kenttir. Bu dönemde artık Roma toprakları Cermen kabileleri tarafından kolonileştirilmektedir. 419-451 yılları arasında Vizigotların lideri olacak I. Teodorik, Alarik’in gayrimeşru çocuğudur. Teodorik, Toulouse krallığının sınırlarını genişletecektir. 422-427 yılları arasında Romalılarla sürekli çekişmeler yaşanacak ancak Hun komutan Attila ve ordusunun bölgeye gelmesiyle Vizigotlar ve Romalılar ittifak yapacaklardır. 20 Haziran 451 günü Hunlarla yaşanan Katalon Savaşında Romalılar, Vizigotlar ve Alanlar aynı saflarda savaşacaktır. Atila bu savaşta yenilir ancak muzaffer ordular da çok yıpranmıştır. Vizigotlar krallarını savaşta yitirmiştir. Onun yerine oğlu Torismond geçecektir. Teodorik’in ölümünü tarihçi Jordanes şöyle anlatır:
« “Savaş sırasında askerlerine moral vermek için atının üzerinde süratle gezen kral Teodorik atından düşecek ve kendi atının altında ezilerek can verecektir. İleri yaşında ölen kralın, Attila saflarında yer alan Ostrogot komutanlardan Andag’ın mızrağıyla öldüğü de iddia edilmektedir. Savaşın kargaşasında kralını arayan askerler onu ölü yığınlarının altından çıkartacaktır. Omuzlarda taşınan bedenini gören düşmanlar bile saygıyla eğilecektir önünde.” »
(Jordanes)
Vizigotlar İber yarımadasında
453 yılında Torismond ağabeyleri Frederihom ve sonradan tahta geçecek olan II. Teodorik (453-467) tarafından öldürülür. Yeni kral iktidarı sırasında Roma yanlısı bir siyaset izleyecektir. Ancak kardeşini öldürürerek başa geçen kral yine kardeşi Euric (467-485) tarafından öldürülecektir.
kral Euric(467-485)
Euric hükümdarlığında krallık oldukça büyüyecek ve güçlenecektir. Krallık güney ve orta Galya’yı kapsamakta ve neredeyse tüm İspanya’yı içermekteydi.(Sadece kuzeybatıda kısmı Süevlerin egemenliğindeydi) Böylelikle Vizigot krallığı Roma’nın yıkıntıları üzerinde kurulan en büyük barbar devlet olur. 475 yılında Euric Vizigotların ilk kapsamlı yazılı yasalarını oluşturacaktır. Sevilya’lı San İsidor’a göre önceden sadece geleneklere göre belirlenen kurallar yazıya geçirilmiştir. Sonra gelen hükümdarlar da bu yasaları geliştirecek ve 654 yılında ortaya çıkacak ilk barbar kanunlarıyla birleşecektir.
Akitanya’nın kaybı
Euric’den sonra başa geçen oğlu II. Alarik (485-507) yeni düşmanlarla karşı karşıyadır. Vizigotların komşusu olan Franklar, Loire nehri boyunca komşudurlar. 490 yılında II. Alarik, Frank kralı I. Clovis’e karşı Ostrogot kral Teodorik’in de yardımını alarak saldıracak ve savaş uzun süre küçük ölçekte olmakla beraber sürecektir. 502 yılında antlaşma imzalanacak ancak 507 yılında Franklar tarafından bozulacaktır. Vouillé bölgesinde çıkan savaşta Vizigotlar ağır bir yenilgi alacaklar, krallarını savaş alanında kaybedeceklerdir. Vizigotlar Akitanya’yı ebediyen kaybedecektir. Başa geçen Gesalec (507-511) krallığı yönetmekte başarılı olamayacak, birleşmiş Frank saldırılarına karşı savaşmak yerine Barcelona’ya kaçacak ve Gallia Narbonensisi kaybedecektir. Vizigotların yardımına Ostrogotlar yetişecek ve Frankları geri çekilmeye zorlayıp Vizigot ülkesinin istila edilmesini önleyecektir. Bundan sonra başarısız hükümdar Gesalec’i ülkeden kovan Ostrogot kral Büyük Teodorik, Vizigotları fiilen başsız bırakacaktır. Bu dönem 15 yıl sürecektir. (511-526) Vizigot hanedanı artık Ostrogot egemenliğine girer. Ostrogot hükümdarı Teodorik, çocuk yaştaki tahtın varisi Amalarik’i bahane ederek krallık üzerinde hakimiyet kuracaktır. Kovulan kralın torunu olarak başa geçen Amalarik, Franklarla ilişkileri iyileştirmeye çalışır, bunun için Frank kralı I. Clovis’in kızı Chrotilde ile evlenir. Evlendiği eşi Katolik olan Amalarik törenler sırasında bulunan Hıristiyanlık sembollerine küfredecek ve saygısızlık yapacaktır. Dini anlaşmazlıkları bahane eden Chrotilde’nin ağabeyi I. Childebert saldırmak için bahane bulmuş olur. 531 yılında Vizigotlar Gallia Narbonensis’de yenilgiye uğrar, kral Amalrik ise Barcelona’da öldürülür. Franklara karşı savaşlar devam eder. Vizigot krallığının merkezi ise bu dönemde Barcelona şehridir. Başa geçen Theudigisel’in 549 yılında ölmesiyle beraber başa geçen I. Agila 554 yılındaki ölümüne kadar hüküm sürecektir. Sevilla’da çıkan isyanı bastıracak, Bizans imparatoruyla ittifak yapacaktır. Onun ölümünden sonra Athanagild başa geçecek, Franklara karşı yardım istediği Bizans Ordusu yardıma gelmeyince Vizigotlar 567 yılında Cartagena’dan Malaga’ya kadar tüm sahillerini kaybedecektir.
Yeniden canlanma dönemi
Liuvigild(569-586)
Beş yıllık geçiş döneminden sonra Vizigotlar I. Liuva’yı kral seçerler. O da kardeşi Liuvigild’i komutan tayin eder, aslında bütün yetkilerini fiilen ona devretmiş olur. O dönemde krallığın içinde bulunduğu durum hiç iç açıcı değildir. Vizigotların düşmanları olan Franklar, Süevler ve Bizanslılar farklı yönlerden saldırmaktadır. Liuvigild’in yönetimi baştan beri çok kararlı ve disiplinliydi. Bizans ile müttefik bazı şehirleri fethetti, Kuzey İspanya’daki kabilelere boyun eğdirdi ve Süevler ile Basklara ait bölgelere saldırdı. Ancak 580 yılında Franklardan Katolik prenses Leander ile evlenen kralın oğlu Hermenegild de katolikliği benimseyerek ayaklanma çıkartacaktır. Leovigild oğlunun isyanını bastıracak ve 585 yılında idam edecektir.
Babasına karşı Hristiyanlık adına ayaklanan Hermenegild savaş sonunda öldürülünce Hristiyanlar tarafından azizlik mertebesine yükseltilmiştir.
Kralın iç siyasi uygulamaları da dış siyaseti gibi başarılıdır. Üzerinde kendi adı ve resmi olan altın para basan ilk Vizigot kralıdır. Ayrıca yeni yasalar yürürlüğe koymuşlardır. Örneğin Vizigotlar ile Romalılar arasında evliliği yasaklayan yasalar kaldırılmıştır. Kendisini ve hanedanını Romalıların devamı olarak görmekteydi. Zengin asiller sınıfının etkisini azaltıp kraliyet ailesinin ve monarşinin yetkilerini artırmıştır. 580 yılında Liuvigild krallığının başkentini Toledo’ya taşımıştır. Bu dönem Toledo krallığı dönemi olarak adlandırılmaktadır.
Çöküş
Son Hıristiyan Aryan Vizigot kralı Liuvigild, Süev krallığına 585 yılında son verecek ve 624 yılında Sunintila luzeydeki toprakların tamamını kazanacaktır. Vizigotlar 711 yılına kadar hüküm sürecek, bu yıl kral Roderik, Tarık bin Ziyad komutasındaki Emevilerle yapılan Guadalete Savaşında öldürülecektir. Bu savaş, İspanyanın müslümanların denetimi altına girmekte olduğunun bir habercisi olmuş, 718 yılında bütün yarımada Emevilerin hakimiyetine geçmiştir. Yenik Vizigotlar müslümanlık dinini kabul etmek veya Emevilerin boyunduruğu altında yaşamak istemedikleri için kuzeye kaçarak Frank Krallığına sığınacak ve bu krallığın gelişmesinde önemli rol oynayacaklardır.
Vizigotlarda iktidarın yapısı
İlk zamanlarda Vizigot önderlerinin tüm kabileyi yönetecek merkezi iktidarları yoktu. Kabile irili ufaklı birçok alt kola bölünmüş ve her kolun kendi önderi bulunurdu. Olağanüstü zamanlarda bir lider tüm kollara ait liderleri birleştirirdi. Bazı Vizigot önderleri ile kabileleri arasında feodal ilişkilerin ilk örnekleri görülmektedir. Vizigotların tarihi belgelerinde bulunan Euric yasalarına göre buccellarii olarak adlandırılan ve liderlerden ekilecek toprak ve silah alanlar olduğu gibi saiones denilen ve sadece kendilerine silah verilenler de bulunmaktaydı. 364 yılında sonra başa geçen Athanarik merkezi egemenliği gerçekleştiren ilk Vizigot lideridir. Athanarik’in Almanya’da uyguladığı yönetim tarzı ona hem diğer kabile liderlerinin üzerinde bir yer tanımakta hem de olası anlaşmazlıklar halinde ona hakemlik-yargıçlık imkânı tanıyordu. Buna rağmen Athanarik iktidarı tüm Vizigotları kapsamıyor ama büyük bir kısmını içine alıyordu. Onun iktidarını tanımayanlar ise diğer bir lider olan Fritigern’i lider olarak benimsemişti. İlk başta Vizigotlar kendi liderlerini seçerken daha sonra oluşan kraliyet ailesi yoluyla yetkilerin babadan oğula geçmesi usulü seçimin yerini aldı. Kral Teodorik’in hüküm sürmesinin ardından Vizigotlar liderlerini tekrar seçmeye başladılarsa da MS 7.yüzyılda kraliyet ailesi usulüne dönüldü. Güçlü yöneticilerin yönetimi altında Vizigotlar, kralın belirlediği politikayı büyük bir disiplinle uygulamakta ve tam itaat etmekteydiler.
Askeri yapı
Vizigot ordusunun askeri yapısı çok örgütlüdür. En küçük askeri birim 10 askerden oluşmakta ve bir sorumlusu bulunmaktaydı. 10 kişi 100 kişilik başka bir grubun parçası, o da 1000 kişilik en büyük birimin parçasıydı. En büyük birim millenarii olarak adlandırılmakta ve savaş alanında kral veya onun yetki verdiği kişi tarafından yönetilmekteydi. Bu atananlara dukam (günümüzdeki dük) denmekteydi.
Mimari
Vizigotlardan günümüze kalan Kuzey İspanya’da bazı kiliseler bulunmaktadır. Bunlardan en çok bilineni Palencia’da bulunan San Juan de Baños kilisesidir. Vizigot mimarisinin en göze çarpan özelliği bir kolondan diğerine giden kemerlerdir. Bu kolonlarda hayvan ve yiyecek figürleri de bulunur. Vizigot mimarisi Bizans mimarisini etkilemiştir. Vizigotlardan kalan bazı kiliseler şunlardır: Zaragoza’daki San Pedro de la Nave kilisesi, Orense’deki Santa Comba kilisesi, Burgos’daki Santa María de Quintanilla de las Viñas kilisesi.
Sanat eserleri
Bilinen en büyük Vizigot hazinesi 1858-61 yılları arasında Toledo’nın dışındaki Guarrazare’de bulunandır. Burası çok eski bir Vizigot mezarlığı olup ölüye armağan edilen dini semboller içerir. Altından haçlar ve değerli taşlardan figürler çıkartılmıştır. En önemli buluntu ise ikisinin üzerinde kralın isminin yazılı olduğı be adet kral tacıdır. Recceswinth (649-672)ve Suintila (621-631) isimli kralların adları taclarının üzerinde yazılıdır. (Suintila’nın tacı 1921 yılında çalışmıştır ve şimdi nerede olduğu bilinmemektedir.) Mezarlıkta bulunan tüm eserler altın, safir, inci gibi değerli maden ve taşlardan üretilmiştir. Rekkesvinta’nın tacında altın ve değerli taşlarla ECCESVINTUVS REX DEFERET (kral Rekkesvinta’nın hediyesidir) yazmaktadır.
kral Reccesvintanın tacı
Madriddeki Arkeoloji Müzesinde sergilenen bu eserler diğer metallerden objeleri de içermektedir, daha erken dönem eserlerde ise yoğunlukla bronz kullanıldığı görülmüştür. Sanat eserlerinde ise çeşitli hayvan görüntüleri ile dini simgeler resmedilmiştir.
Din
İlk başta Vizigotlar, diğer Cermen kabileleri gibi pagandı. 341 yılında Vizigot lideri Fritigern, Roma İmparatoru Valens ve Constantinople patriği Nicomedialı Evsevius’dan topraklarında bulunacak bir Hıristiyan dini görevli talep eder. Vizigotların İncili 332 yılında Constantinople’da Hıristiyanlığı kabul eden rahip Ulfila’nın İncilidir. Aynı zamanda bu sayede Got alfabesi oluşturularak yeni İncil bu dilde yazılmıştır. Vizigotların 589 itibarıyla çoğunlukla paganizm dininde kaldığı belirtilse de kral I. Rekkared zamanında toplu şekilde Hristiyanlığı benimsemişlerdir. Rahiplerin toplumda büyük imtiyaz ve haklara sahip olduğu bilinmektedir.
Vizigotlar hakındaki tarihi belgeler
Isidor Seville Tarih
John Biklarsky
Jordanes Gotların kökeni ve tarihi
Vizigotlar hakkında yazılan modern eserler
And. R.Korsunsky. Gothic Spain
V.V. Laurels. Bishop Ulfila and development of the gothic literature
Dietrich Klaude. History Visigoths
George Gissing. By the Ionian Sea
Vizigotlara ait tarihi eserlerin bulunduğu müzeler
British Museum
Metropolitan Müzesi
Cluny Müzesinde (Fransa) ve Madrid Arkeoloji Müzesinde (İspanya) Guarrazar Hazineleri sergilenmektedir.
Vizigot kralları
Athanarik (369–381)
Alavivus (c. 376)
Fritigern (c. 376–c. 380)
I. Alarik (395–410)
Athaulf (410–415)
Sigeric (415)
Wallia (415–419)
I. Theodorik I (419–451)
Thorismund (451–453)
II. Theodorik (453–466)
Euric (466–484)
II. Alarik (484–507)
Gesalec (507–511)
Fetret Devri(511–526)
Amalarik (526–531)
Theudis (531–548)
Theudigisel (548–549)
I. Agila (549–554)
Athanagild (554–568)
I. Liuva (568–572)
Liuvigild (569–586)
I. Rekkared (580–601)
II. Liuva (601–603)
Witteric (603–610)
Gundemar (610–612)
Sisebut (612–621)
II. Rekkared (621)
Suintila (621–631)
Sisenand (631–636)
Chintila (636–640)
Tulga (640–641)
Chindasuinth (641–653)
Rekkesvinta (649–672)
Wamba (672–680)
Erwig (680–687)
Ergica (687–702)
Wittiza (694–710)
Roderik (710–711)
II. Agila (711–714)
Ardo (714–721)
Kaynakça
Maddenin Rusça sayfası
Maddenin İngilizce sayfası
Wikimedia Commonsta
Vizigotlar ile ilgili çoklu ortam belgeleri bulunur.
Kategori: Vizigotlar
قس انگلیسی
The Visigoths (Latin: Visigothi, Wisigothi, Vesi, Visi, Wesi, or Wisi) were one of two main branches of the later Goths, the Ostrogoths being the other. These tribes were among the Germanic peoples who spread through the late Roman Empire during Late Antiquity or the Migration Period. The Visigoths emerged out of the Gothic groups who entered the Roman Empire in and after 376 and defeated the Romans at the Battle of Adrianople in 378. The Visigoths invaded Italy under Alaric I and famously sacked Rome in 410 AD, eventually settling in Spain and Portugal, where they founded a powerful Kingdom.
After numerous years of migration, which led the Visigoths to compare themselves to the Biblical Hebrew people wandering for 40 years in the Sinai Desert, the Visigoths settled in southern Gaul as foederati of the Romans in 418. For unknown reasons, they soon fell out with their hosts and established their own kingdom with its capital at Toulouse. Extending their authority into Hispania at the expense of the Vandals, their rule in Gaul was ended by the Franks under Clovis I at the Battle of Vouillé in 507. Thereafter the only territory north of the Pyrenees that the Visigoths held was Septimania, such that their kingdom became limited to Hispania. The province came to be dominated by the Visigothic small governing elite at the expense of the Byzantine province of Spania and the Suebic Kingdom of Galicia.
In or around 589, the Visigoths, under Reccared I, converted from Arianism to the Nicene faith, gradually adopting the culture of their Hispano-Roman subjects. Liber Iudiciorum (completed in 654) abolished the old tradition of having different laws for Romans and for Visigoths, so that legal distinctions were no longer made between Romani and Gothi, coalescing them into Hispani. The century that followed was dominated by the Councils of Toledo and the episcopacy. Historical sources for the 7th century are relatively sparse. In 711 or 712 the Visigoths, including their king and many of their leading men, were killed in the Battle of Guadalete by a force of invading Arabs and Berbers. The kingdom quickly collapsed in the aftermath. Gothic identity survived the fall of the kingdom, however, especially in Marca Hispanica and the Kingdom of Asturias, which was founded by the Visigothic nobleman Pelagius after his victory over the Moors at the Battle of Covadonga.
In Spain and Portugal, the Visigoths built several churches and left an increasing number of archaeological finds, but most notably a large number of Spanish, Portuguese given names and surnames. The Visigoths were the only people to found new cities in western Europe after the fall of the Roman Empire and before the rise of the Carolingians. Until the Late Middle Ages, the greatest Visigothic legacy, which is no longer in use, was their law code, the Liber iudiciorum, which formed most notably the basis for court procedure in most of Christian Iberia for centuries after their kingdoms demise.
Contents
Division of the Goths: Tervingi and Vesi
The first record of the Tervingi is from around that same date; the Greuthungi, Ostrogothi, and Vesi are all noted no earlier than 388. The first mention of the Tervingi occurs in a eulogy of the emperor Maximian (285–305), delivered in or shortly after 291 (perhaps at Trier on 20 April 292) and traditionally ascribed to Claudius Mamertinus, which says that the "Tervingi, another division of the Goths" (Tervingi pars alia Gothorum) joined with the Taifali to attack the Vandals and Gepidae. The term "Vandals" may have been erroneous for "Victohali", for around 360 the historian Eutropius reports that Dacia was currently (nunc) inhabited by Taifali, Victohali, and Tervingi.
According to the interpretation of Herwig Wolfram, the Notitia Dignitatum equates the Vesi with the Tervingi in a reference to the years 388–391. The Greuthungi are first named by Ammianus Marcellinus, writing no earlier than 392 and perhaps later than 395, and basing his account of the words of a Tervingian chieftain who is attested as early as 376. The Ostrogoths are first named in a document dated September 392 from Milan. Claudian mentions that they, together with the Gruthungi, inhabit Phrygia. According to Wolfram, the primary sources either use the terminology of Tervingi/Greuthungi or Vesi/Ostrogothi and never mix the pairs. All four names were used together on occasion, but the pairing was always preserved, as in Gruthungi, Austrogothi, Tervingi, Visi. That the Tervingi were the same people as the Vesi/Visigothi and the Greuthungi as the Ostrogothi is also supported by Jordanes. He identified the Visigothic kings from Alaric I to Alaric II as the heirs of the 4th-century Tervingian king Athanaric and the Ostrogothic kings from Theodoric the Great to Theodahad as the heirs of the Greuthungian king Ermanaric. This interpretation, the most common among scholars today, is not universal.
Herwig Wolfram concludes that the terms Tervingi and Greuthungi were geographical identifiers used by each tribe to describe the other. This terminology therefore dropped out of use after the Goths were displaced by the Hunnic invasions. In support of this, Wolfram cites Zosimus as referring to a group of "Scythians" north of the Danube who were called "Greutungi" by the barbarians north of the Ister. Wolfram concludes that this people were those Tervingi who had remained behind after the Hunnic conquest. On the other hand, he argues, the terms "Vesi" and "Ostrogothi" were used by the peoples to boastfully describe themselves.
The nomenclature of Greuthungi/Tervingi fell out of use shortly after 400. In general, the terminology of a divided Gothic people disappeared gradually after they entered the Roman Empire. The last indication that the Goths whose king reigned at Toulouse considered themselves Vesi is found in a panegyric on Avitus by Sidonius Apollinaris dated 1 January 456. The term "Visigoth", however, was an invention of the 6th century. Most recent scholars (notably Peter Heather) argue that Visigothic group identity emerged only within the Roman Empire. Roger Collins believes the Visigoths were a creation of the Gothic War of 376–382 and began as a collection of foederati (Wolframs "federate armies") under Alaric I in the eastern Balkans, composed of largely Tervingi with Greuthungian and other barbarian contingents. They were thus multiethnic and cannot lay claim to an exclusively Tervingian heritage. Collins points out that no contemporaries directly link the Tervingi and Vesi.
Cassiodorus, a Roman in the service of Theodoric the Great, invented the term "Visigothi" to match that of "Ostrogothi", which terms he thought of as signifying "western Goths" and "eastern Goths" respectively. The western–eastern division was a simplification (and a literary device) of 6th-century historians. Political realities were more complex. Further, Cassiodorus used the term "Goths" to refer only to the Ostrogoths, whom he served, and reserved the geographical term "Visigoths" for the Gallo-Spanish Goths. This usage, however, was adopted by the Visigoths themselves in their communications with the Byzantine Empire and was in use in the 7th century.
Other names for other Gothic divisions abounded. A "Germanic" Byzantine or Italian author referred to one of the two peoples as the Valagothi, meaning "Roman Goths", and in 469 the Visigoths were called the "Alaric Goths".
Etymology of Tervingi and Vesi/Visigothi
The name Tervingi may mean "forest people". This is supported by evidence that geographic descriptors were commonly used to distinguish people living north of the Black Sea both before and after Gothic settlement there, by evidence of forest-related names among the Tervingi, and by the lack of evidence for an earlier date for the name pair Tervingi–Greuthungi than the late 3rd century. That the name Tervingi has pre-Pontic, possibly Scandinavian, origins still has support today.
The Visigoths are called Wesi or Wisi by Trebellius Pollio, Claudian, and Sidonius Apollinaris. The word is Gothic for "good", implying the "good or worthy people", related to Gothic iusiza "better" and a reflex of Indo-European *wesu "good", akin to Welsh gwiw "excellent", Greek eus "good", Sanskrit vásu-ş "id.". Jordanes relates the tribes name to a river, though this is most likely a folk etymology or legend like his similar story about the Greuthung name. The name Visigothi is an invention of Cassiodorus, who combined Visi and Gothi under the misapprehension that it meant "west Goths".
History
Migrations of the main column of the Visigoths
War with Rome (376–382)
Main article: Gothic War (376–382)
The Goths remained in Dacia until 376, when one of their leaders, Fritigern, appealed to the Roman emperor Valens to be allowed to settle with his people on the south bank of the Danube. Here, they hoped to find refuge from the Huns. Valens permitted this, as he saw in them "a splendid recruiting ground for his army." However, a famine broke out and Rome was unwilling to supply them with either the food they were promised or the land; open revolt ensued leading to 6 years of plundering and destruction throughout the Balkans, the death of a Roman Emperor and the destruction of an entire Roman army.
The Battle of Adrianople in 378 was the decisive moment of the war. The Roman forces were slaughtered and the Emperor Valens was killed during the fighting. Adrianople shocked the Roman world and eventually forced the Romans to negotiate with and settle the tribe within the empires boundaries, a development with far reaching consequences for the eventual fall of Rome.
Reign of Alaric I
Alaric enters Athens in 395.
Main article: Alaric I
The new emperor, Theodosius I, made peace with the rebels, and this peace held essentially unbroken until Theodosius died in 395. In that year, the Visigoths most famous king, Alaric I, took the throne, while Theodosius was succeeded by his incapable sons: Arcadius in the east and Honorius in the west.
Over the next 15 years, an uneasy peace was broken by occasional conflicts between Alaric and the powerful Germanic generals who commanded the Roman armies in the east and west, wielding the real power of the empire. Finally, after the western general Stilicho was executed by Honorius in 408 and the Roman legions massacred the families of 30,000 barbarian soldiers serving in the Roman army, Alaric declared war. After two defeats in Northern Italy and a siege of Rome ended by a negotiated pay-off, Alaric was cheated by another Roman faction. He resolved to cut the city off by capturing its port. On August 24, 410, however, Alarics troops entered Rome through the Salarian Gate, to plunder its riches in the sack of Rome. While Rome was no longer the official capital of the Western Roman Empire (it had been moved to Ravenna for strategic reasons), its fall severely shook the empires foundations.
Visigothic kingdom
Main article: Visigothic Kingdom
Europe in 526
Greatest extent of the Visigothic kingdom of Toulouse in orange dark and light, c. 500
The Visigothic Kingdom was a Western European power in the 5th to 7th centuries, created in Gaul when the Romans lost their control of their empire. In response to the invasion of Roman Hispania of 409 by the Vandals, Alans and Suevi, Honorius, the emperor in the West, enlisted the aid of the Visigoths to regain control of the territory. In 418, Honorius rewarded his Visigothic federates by giving them land in Gallia Aquitania on which to settle. This was probably done under hospitalitas, the rules for billeting army soldiers. The settlement formed the nucleus of the future Visigothic kingdom that would eventually expand across the Pyrenees and onto the Iberian peninsula.
The Visigoths second great king, Euric, unified the various quarreling factions among the Visigoths and, in 475, forced the Roman government to grant them full independence. At his death, the Visigoths were the most powerful of the successor states to the Western Roman Empire.
The Visigoths also became the dominant power in the Iberian Peninsula, quickly crushing the Alans and forcing the Vandals into north Africa. By 500, the Visigothic Kingdom, centred at Toulouse, controlled Aquitania and Gallia Narbonensis and most of Hispania with the exception of the Suevic kingdom in the northwest and small areas controlled by the Basques and Cantabrians. However, in 507, the Franks under Clovis I defeated the Visigoths in the Vouillé and wrested control of Aquitaine. King Alaric II was killed in battle.
After Alarics death, Visigothic nobles spirited his heir, the child-king Amalaric, first to Narbonne, which was the last Gothic outpost in Gaul, and further across the Pyrenees into Hispania. The center of Visigothic rule shifted first to Barcelona, then inland and south to Toledo. From 511 to 526, the Visigoths were ruled by Theodoric the Great of the Ostrogoths as de jure regent for the young Amalaric.
In 554, Granada and southernmost Hispania Baetica were lost to representatives of the Byzantine Empire (to form the province of Spania) who had been invited in to help settle a Visigothic dynastic struggle, but who stayed on, as a hoped-for spearhead to a "Reconquest" of the far west envisaged by emperor Justinian I.
Visigothic Hispania and its regional divisions in 700, prior to the Muslim conquest.
The last Arian Visigothic king, Liuvigild, conquered the Suevic kingdom in 585 and most of the northern regions (Cantabria) in 574 and regained part of the southern areas lost to the Byzantines, which King Suintila reconquered completely in 624. The kingdom survived until 711, when King Roderic (Rodrigo) was killed while opposing an invasion from the south by the Umayyad Muslims in the Battle of Guadalete on July 19. This marked the beginning of the Muslim conquest of Hispania in which most of the peninsula came under Islamic rule by 718.
A Visigothic nobleman, Pelayo, is credited with beginning the Christian Reconquista of Iberia in 718, when he defeated the Umayyads in battle and established the Kingdom of Asturias in the northern part of the peninsula. Other Visigoths, refusing to adopt the Muslim faith or live under their rule, fled north to the kingdom of the Franks, and Visigoths played key roles in the empire of Charlemagne a few generations later.
During their long reign in Spain, the Visigoths were responsible for the only new cities founded in Western Europe between the 5th and 8th centuries. It is certain (through contemporary Spanish accounts) that they founded four: Reccopolis, Victoriacum, Luceo, and Olite. There is also a possible fifth city ascribed to them by a later Arabic source: Baiyara (perhaps modern Montoro). All of these cities were founded for military purposes and three of them in celebration of victory.
Culture
See also: Visigothic art and architecture and Visigothic script
Belt buckle. Gilt and silvered bronze and glass paste, Visigothic Aquitaine, 6th century. Found in 1868 in the Visigothic necropolis of Tressan, Hérault, Languedoc (Musée national du Moyen Âge)
Law
The Visigothic Code of Law (forum judicum), which had been part of aristocratic oral tradition, was set in writing in the early 7th century— and survives in two separate codices preserved at the Escorial. It goes into more detail than a modern constitution commonly does and reveals a great deal about Visigothic social structure.
One of the greatest contributions of the Visigoths to family law was their protection of the property rights of married women, which was continued by Spanish law and ultimately evolved into the community property system now in force in part of the United States.
Religion
Capital from the Visigothic church of San Pedro de la Nave.
Prior to the Middle Ages, the Visigoths, as well as other Germanic peoples, followed what is now referred to as Germanic paganism. While the Germanic peoples were slowly converted to Christianity by varying means, many elements of the pre-Christian culture and indigenous beliefs remained firmly in place after the conversion process, particularly in the more rural and distant regions.
The Visigoths, Ostrogoths, and Vandals were Christianized while they were still outside the bounds of the Roman Empire; however, they converted to Arianism rather than to orthodox Catholicism, and were soon regarded as heretics.
There was a religious gulf between the Visigoths, who had for a long time adhered to Arianism, and their Catholic subjects in Hispania. The Iberian Visigoths continued to be Arians until 589. For the role of Arianism in Visigothic kingship, see the entry for Liuvigild.
There were also deep sectarian splits among the Catholic population of the peninsula. The ascetic Priscillian of Avila was martyred by orthodox Catholic forces in 385, before the Visigothic period, and the persecution continued in subsequent generations as "Priscillianist" heretics were rooted out. At the very beginning of Leo Is pontificate, in the years 444–447, Turribius, bishop of Astorga in León, sent to Rome a memorandum warning that Priscillianism was by no means dead, reporting that it numbered even bishops among its supporters, and asking the aid of the Roman See. The distance was insurmountable in the 5th century. Nevertheless Leo intervened, by forwarding a set of propositions that each bishop was required to sign: all did. But if Priscillianist bishops hesitated to be barred from their sees, a passionately concerned segment of Christian communities in Iberia were disaffected from the more orthodox hierarchy and welcomed the tolerant Arian Visigoths. The Visigoths scorned to interfere among Catholics but were interested in decorum and public order.
The Arian Visigoths were generally intolerant of Judaismneeded and its adherents, a tradition that lingered in post-Visigothic Septimanianeeded, exemplified by the career of Ferreol, Bishop of Uzès (died 581)needed. Jewish communities had prospered here under the Roman empireneeded and to some extent under the later Christian Orthodox (Byzantine) ruleneeded, but under the Visigoth kings a Roman Catholic church-state policy of systematic anti-Semitism was pursuedneeded. A succession of royal ecclesiastical councils at Toledo, brushing aside Orthodox Christian policyneeded, either decreed the forcible baptism of the Jewsneeded or forbade circumcisionneeded, Jewish rites and observance of the Sabbath and festivalsneeded. Throughout the seventh century, Jews were floggedneeded, executedneeded, had their property confiscatedneeded, were subjected to ruinous taxesneeded, forbidden to tradeneeded and, at times, dragged to the baptismal fontneeded. Many were obliged to accept Christianityneeded but continued privately to observe the Jewish laws.
In 589, King Reccared converted his people to Catholicism. With the Catholicization of the Visigothic kings, the Catholic bishops increased in power, until, at the Fourth Council of Toledo in 633, they took upon themselves the nobles right to select a king from among the royal family. Visigothic persecution of Jews began after the conversion to Catholicism of the Visigothic king Reccared. In 633 the same synod of Catholic bishops that usurped the Visigothic nobles right to confirm the election of a king declared that all Jews must be baptised.
In the eighth through 11th centuries the muwallad clan of the Banū Qāsī claimed descent from the Visigothic Count Cassius.
Kings of the Visigoths
Terving kings
These kings and leaders, with the exception of Fritigern, and the possible exception of Alavivus, were pagans.
Athanaric (369–381)
Rothesteus, sub-king
Winguric, sub-king
Alavivus (c. 376), rebel against Valens
Fritigern (c. 376–c. 380), rebel against Athanaric and Valens
Balti dynasty
These kings were Arianist (followers of the theological teaching of Arius). They tended to succeed their fathers or close relatives on the throne and thus constitute a dynasty.
Alaric I (395–410)
Athaulf (41
visigoth
القوط الغربي
نمایش تصویر
اطلاعات بیشتر واژه
آواشناسی:
منبع:
واژهنامه آزاد
معادل ابجد:
449
شمارگان هجا:
دیگر زبان ها
انگلیسی
visigoth
عربی
القوط الغربي