sharafuddin |

شرف الدین

معنی: شرف الدین . [ ش َ رَ فُدْ دی ] (اِخ ) انوشروان بن خالد فینی کاشانی ، مکنی به ابونصر،وزیر سلجوقیان ، متوفای 532 هَ . ق . وی اصلاً از مردم فین کاشان است و در جوانی از کاتبان دیوان ملکشاه بود. نسبت به مؤیدالملک بن خواجه نظام الملک علاقه و ارادت تام داشت و در ایام وزارت این خواجه در عصر برکیارق و تتش که منتهی به قتل و فتح مؤیدالملک و برکیارق گردید حضور داشت و پس از قتل مؤیدالملک (494 هَ . ق .) بقدری متألم گردید که به بصره رفت و در آنجا دور از غوغای امور ملکی به مطالعه ٔ ادب و مفاوضه با شعرا و ادبا مشغول بود و از آن جمله با فاضل معروف ابومحمد قاسم بن علی حریری آشنایی یافت و حریری مقامات مشهور خود را بنام انوشروان تألیف کرد. در سال 498هَ . ق . پس از مرگ برکیارق و جلوس محمد بجای او، سلطان جدید، انوشروان را که سه سال بود در بصره به انزوا می گذراند به خدمت خواست و خزانه ٔ خود را بدو سپرد. همین سلطان پس از قتل عزالملک مقام او، عارضی لشکررا، به شرف الدین واگذاشت . در وزارت نظام الملک دوم این وزیر برادر خود شمس الملک عثمان بن خواجه نظام الملک را بجای انوشروان بن خالد مستقلاً منصب عارضی داد. درزمان مرض موت محمد، انوشروان که در عهد خطیرالملک از کار افتاد، اندک زمانی عهده دار کفالت صدارت شد. وی چندی هم وزیر سلطان محمود و سلطان مسعود سلجوقی و مسترشد خلیفه ٔ عباسی بود. او از منشیان زبردست فارسی بود و کتابی شامل یادداشتهای زندگانی خود در ایامی که غالباً در دستگاه سلاجقه داخل ایران بوده نوشته بنام «نفثة المصدور فی فتور زمان الفتور» که از نمونه های خوب انشای فارسی است . متأسفانه اصل آن که مشحون به اشعار شاعران بزرگ قدیم فارسی بوده در دست نیست و تاریخ «سلاجقه ٔ عماد کاتب » ترجمه ٔ همین کتاب است به عربی با اضافاتی بسیار از عماد. (فرهنگ فارسی معین ).

... ادامه

330 | 0

نمایش تصویر

اطلاعات بیشتر واژه

آواشناسی:

منبع: لغت‌نامه دهخدا

معادل ابجد: 675

شمارگان هجا:

دیگر زبان ها

انگلیسی

sharafuddin

عربی

شرف الدين

تشریح نگارش (هوش مصنوعی)

«شرف‌الدین» یک اسم خاص عربی است که در زبان فارسی نیز استفاده می‌شود. در نوشتن و نگارش این کلمه، چند نکته قواعدی و نگارشی وجود دارد:

کاپیتال‌ سازی: در متون رسمی و کتاب‌ها، معمولاً نام‌ها به صورت حروف بزرگ آغاز می‌شوند، اما در زبان فارسی به‌خصوص زمانی که نام‌های عربی به کار می‌روند، ایجاد جزئیات به شکل کلمات و به صورت اصلی مهم‌تر است.
فصل‌گذاری: در نگارش عبارت «شرف‌الدین»، بین دو بخش (شرف و دین) از هم جدا می‌شوند و با یک خط تیره (ـ) به هم متصل می‌شوند. این نکته هنگام استفاده از کلمه در متن مهم است.
نکات ادبی: در متون ادبی یا دینی، ممکن است قیدهای اضافی یا عبارات توصیفی درباره شخصیت یا مفهوم نام نیز اضافه شود؛ برای مثال، «شرف‌الدین به معنی شرافت دین است.»
نحوه خواندن: حتماً باید دقت شود که این کلمه به شکل درست و روان خوانده شود. تلفظ صحیح و تاکید بر بخش‌های مختلف کلمه، در ادبیات و مباحث مذهبی مهم است.
کاربرد: این نام معمولاً به‌عنوان یک عنوان یا لقب برای شخصیت‌های مذهبی، علمی یا ادبی استفاده می‌شود.

با رعایت این نکات می‌توان این کلمه را به درستی و به صورت مناسب در متن‌های نگارشی به کار برد.

فرم ورود

آدرس بخش انتخاب شده

رویداد ها - امتیازات

زیر مجموعه ها

سوالات متداول