ثبوتی

کلمه «ثبوتی» به عنوان یک صفت در زبان فارسی به کار می‌رود. این کلمه در متن‌های علمی یا فلسفی بخصوص در بحث‌های مربوط به وجود و عدم وجود یا اثبات و عدم اثبات مورد استفاده قرار می‌گیرد. در ادامه، چند نکته درباره استفاده و نگارش آن آورده شده است:

1. نحوه‌ی نوشتار: کلمه «ثبوتی» باید با اعراب صحیح نوشته شود و در زبان فارسی به صورت «ثبوتی» در نظر گرفته می‌شود. این به معنای چیزی است که به شکلی است که می‌توان آن را اثبات کرد.

2. جنس و عدد: این کلمه به شکل صفت به کار می‌رود و می‌تواند با اسم‌های مذکر و مؤنث و در شکل مفرد و جمع ترکیب شود. مثلاً:

   • ثبوتی بودن یک نظریه (مفرد)
   • ثبوتی بودن نظریات (جمع)

3. موقعیت در جمله: معمولاً این کلمه قبل از اسم مورد نظر قرار می‌گیرد. به عنوان مثال:

   • «مدل ثبوتی در فلسفه»

4. سبک نگارشی: این کلمه باید در متون علمی و رسمی به کار برود و از به کار بردن آن در محاوره یا زبان روزمره خودداری شود.

5. هم‌خانواده‌ها: این کلمه با واژه‌هایی چون «ثبوت» و «ثبوت‌خواه» مرتبط است و در متون علمی و فلسفی ممکن است به این واژه‌ها اشاره شود.

با رعایت این نکات، می‌توانید از کلمه «ثبوتی» به درستی و به نحو مؤثر استفاده کنید.

البته! در زیر چند مثال برای کلمه "ثبوتی" در جملات مختلف آورده شده است:

1. شواهد ثبوتی این ادعا در اسناد تاریخی موجود هستند.
2. برای تأیید نتیجه‌گیری‌های خود، لازم است که مستندات ثبوتی کافی ارائه شود.
3. وی ادعا کرد که مدارک ثبوتی برای اثبات حرف‌هایش دارد.
4. در این پرونده، شاهدان ثبوتی به نفع متهم شهادت داده‌اند.
5. بررسی‌های صورت گرفته نشان می‌دهد که شواهد ثبوتی در آزمایش‌ها قابل اعتماد بودند.

اگر نیاز به جملات بیشتری دارید، خوشحال می‌شوم کمک کنم!