نام آور

کلمه "نام‌آور" به معنای فردی است که به دلیل توانایی‌ها، کارها یا دستاوردهایش مشهور و شناخته‌شده است. در نوشتن این کلمه و استفاده از آن در جملات، چند نکته نگارشی و قواعدی وجود دارد:

1. نقطه‌گذاری: "نام‌آور" به صورت جدا و با خط‌ تیره نوشته می‌شود، به گونه‌ای که قسمت اول و دوم کلمه با یک خط تیره از هم جدا شوند.

2. آوای کلمه: این کلمه از دو بخش "نام" و "آور" تشکیل شده است. قسمت "نام" به معنای شهرت و عنوان است و "آور" به معنای ایجادکننده یا کسی که چیز خاصی را به ارمغان می‌آورد.

3. توافق‌پذیری: "نام‌آور" معمولاً به عنوان صفت به کار می‌رود و می‌تواند به تنهایی یا به همراه اسم‌های دیگر قرار گیرد. به عنوان مثال، می‌توان گفت: "او یک نام‌آور در زمینه علم است."

4. استفاده در جملات: مثلا:
   • "این کتاب درباره زندگی نام‌آوران تاریخ است."
   • "او به عنوان یک هنرمند نام‌آور در جامعه شناخته می‌شود."

به یاد داشته باشید که درست نوشتن و به کار بردن کلمات به شکل صحیح در ارتباطات نوشتاری اهمیت زیادی دارد.

1. او به عنوان یک هنرمند نام آور در عرصه موسیقی شناخته شده است.
2. در این نمایشگاه آثار یک نقاش نام آور به نمایش درآمده است.
3. زندگی این نویسنده نام آور سرشار از چالش‌ها و موفقیت‌ها بود.