بازمان

کلمه "بازمان" در زبان فارسی به معنای "بازماندگان" یا "کسانی که باقی مانده‌اند" است. این کلمه ریشه در فعل "بازماندن" دارد. برای نوشتن و استفاده صحیح از آن، برخی نکات نگارشی و قواعد مرتبط با آن به شرح زیر است:

1. نحو: "بازمان" معمولاً به عنوان اسم به کار می‌رود و به افرادی اشاره دارد که از جمعی دیگر باقی مانده‌اند. می‌تواند به عنوان فاعل، مفعول یا جزء دیگر جمله به کار رود.

2. تطبیق با نوع کلمه: اگر "بازمان" به مردان اشاره داشته باشد، به صورت "بازمانان" نیز استعمال می‌شود. برای جمع مؤنث نیز می‌توان گفت "بازمانده‌ها".

3. جایگاه در جمله: به طور معمول، "بازمان" می‌تواند در ابتدای جمله، وسط یا پایان جمله قرار گیرد، بسته به ساختار جمله.

4. استفاده از علامت نگارشی: در استفاده از "بازمان" در جملات، معمولاً نیازی به علائم نگارشی خاص نیست، مگر اینکه در جمله‌ای طولانی یا پیچیده قرار گیرد.

5. ترکیب با دیگر کلمات: "بازمان" می‌تواند با صفت‌ها یا قیدها ترکیب شود، مانند "بازمان نیکو"، "بازمان بی‌گناه" و غیره.

با رعایت این نکات، می‌توان به‌طور مؤثری از کلمه "بازمان" در نوشتار و گفتار فارسی استفاده کرد.

البته! در اینجا چند نمونه جمله با استفاده از کلمه "بازمان":

1. پس از حادثه، تعدادی از افراد بازماندگان ماجرا بودند که نیاز به کمک داشتند.
2. کتاب‌های بازمانده از نویسنده مشهور در یک حراجی به فروش گذاشته شد.
3. او به عنوان یکی از بازماندگان جنگ، داستان‌های تکان‌دهنده‌ای از آن دوران را روایت کرد.
4. در این فیلم، داستان یک بازمانده در دنیای پس از فاجعه نشان داده شده است.
5. بازمانده‌های این نسخه یادآور روزگاران گذشته و تاریخ پر فراز و نشیب کشور هستند.

اگر به مثال خاص‌تری نیاز دارید، لطفاً بفرمایید!