قهرآلود

کلمه "قهرآلود" از دو قسمت "قهر" و "آلود" تشکیل شده است. در ادامه، به برخی از نکات قواعد فارسی و نگارشی مرتبط با این کلمه اشاره می‌شود:

1. کلمه‌سازی: "قهرآلود" یک ترکیب از دو کلمه است. "قهر" به معنای خشم و غضب است و "آلود" از ریشه "آلودن" به معنای دارا بودن یا فاعل است. بنابراین "قهرآلود" به معنای دارا بودن حالتی از قهر و خشم می‌باشد.

2. نوشتار و املاء: این کلمه در نوشتار باید به صورت صحیح و بدون هیچ‌گونه تغییر در حروف و حرکات نوشته شود. به عنوان مثال، "قهرآلود" به این صورت صحیح است و نباید به شکل دیگری نوشته شود.

3. استفاده در جملات: این کلمه معمولاً برای توصیف وضعیت یا حالتی از فرد یا محیط به کار می‌رود. مثلاً: "چهره‌اش قهرآلود بود و هیچ کس جرات نزدیک شدن به او را نداشت."

4. ترکیب با جمله‌های دیگر: این کلمه می‌تواند به عنوان صفت در جملات استفاده شود و در کنار دیگر صفات و اسم‌ها قرار گیرد. مثلاً: "صدای قهرآلود او در اتاق طنین‌انداز شد."

با رعایت این نکات، می‌توان به درستی از کلمه "قهرآلود" در نوشتار و گفتار استفاده کرد.

1. در آسمان قهرآلود امروز، باران تندی شروع به باریدن کرد و همهٔ برنامه‌ها را به هم ریخت.
2. چهره‌اش در آن لحظه قهرآلود بود و به نظر می‌رسید که از چیزی به شدت ناراحت است.
3. صدای رعد و برق و آسمان قهرآلود باعث شد کودکان به درون خانه‌ها پناه ببرند.