لجباز

کلمه "لجباز" به عنوان یک صفت در زبان فارسی به معنای فردی است که نسبت به نظرات یا خواسته‌های دیگران مقاوم بوده و تمایل به تغییر یا سازش ندارد. در اینجا به چند نکته درباره استفاده و نگارش این کلمه اشاره می‌کنم:

1. نوشتار: "لجباز" به همین شکل و بدون هیچ علامت خاصی نوشته می‌شود.

2. جنس و عدد:

   • این کلمه به صورت مذکر استفاده می‌شود، ولی می‌توان آن را به صورت مؤنث نیز به کار برد (لجباز و لجبازه).
   • در حالت جمع، این کلمه به شکل "لجبازها" می‌تواند استفاده شود.

3. ترکیب با سایر کلمات:

   • می‌توان "لجباز" را با دیگر کلمات ترکیب کرد تا معانی خاص‌تری ایجاد کند، مانند "لجبازانه" (به معنای به طور لجبازانه) یا "لجبازی" (به معنای خاصیت یا حالت لجباز بودن).

4. استفاده در جملات:

   • می‌توان از این کلمه در جملات مختلف استفاده کرد؛ برای مثال:
     • "او فردی لجباز است و همواره خواسته‌های خود را بر دیگران تحمیل می‌کند."
     • "لجبازی او باعث شده است که به راحتی نتواند با دیگران تعامل کند."
5. نکات نگارشی:
   • هنگام استفاده از "لجباز" در متن‌های رسمی یا ادبی، توجه به عدم تکرار غیرضروری و استفاده از جملات متنوع می‌تواند به بهبود نگارش کمک کند.

با رعایت این قواعد و نکات، می‌توانید از کلمه "لجباز" به طور مؤثر در نوشتار خود استفاده کنید.

1. علی همیشه لجباز بود و هرگز نمی‌خواست اعتراف کند که اشتباه کرده است.
2. در کلاس، لجباز بودن برخی از دانش‌آموزان باعث ایجاد تنش بین آن‌ها و معلم شد.
3. اگرچه او لجباز به نظر می‌رسید، اما در عمق دلش همیشه به دنبال رضایت دیگران بود.