ماهرخ

کلمه "ماهرخ" ترکیبی از دو واژه "ماهر" و "رخ" است.

1. معنی و کاربرد:

   • "ماهر" به معنای دارای مهارت و استادی در یک زمینه است.
   • "رخ" به معنای صورت و چهره است.
   • در کنار هم، "ماهرخ" به معنای شخصی است که دارای چهره زیبا و دلنشین باشد، به ویژه در ادبیات فارسی.

2. قواعد نوشتاری:

   • "ماهرخ" یک کلمه مرکب است و باید به صورت پیوسته نوشته شود.
   • در نوشتار رسمی، حروف و علائم نگارشی باید به درستی رعایت شوند و کلمه با حروف کوچک آغاز شود مگر اینکه در ابتدای جمله قرار گیرد.

3. نحوه تلفظ:

   • تلفظ صحیح این کلمه به صورت "ماهرُخ" است، که در آن "خ" یک صدای خاص است و باید به وضوح ادا شود.
4. استفاده در جملات:
   • برای مثال: "او با ماهرخ خود، همه را مجذوب خود کرده بود."

به طور کلی، "ماهرخ" یک واژه زیبا و مورد استفاده در ادب فارسی است و در نوشتار دقیق و خلاقانه می‌تواند به طرز جالبی به کار برود.

1. ماهرخ با لبخندی زیبا به همراه دوستانش به پارک رفت.
2. در شب مهتابی، ماهرخ زیر نور ماه به خواندن شعر پرداخت.
3. ماهرخ همیشه با اشتیاق به کلاس‌های هنر می‌رفت و خلاقیت خود را به نمایش می‌گذاشت.