ویژگى هاى دوستان خدا

الإمامُ علیٌّ علیه السلام

إنّ أولياءَ اللّه ِ هُمُ الذينَ نَظَروا إلی باطِنِ الدُّنيا إذا نَظَرَ النّاسُ إلی ظاهِرِها، واشتَغَلوا بآجِلِها إذا اشتَغَلَ النّاسُ بعاجِلِها، فأماتُوا مِنها ما خَشَوا أن يُميتَهُم، وتَرَكوا مِنها ما عَلِموا أنّهُ سَيَترُكُهُم، وَرأوا استِكثارَ غَيرِهِم مِنها استِقلالاً، وَدَركَهُم لَها فَوتا، أعداءُ ما سالَمَ النّاسُ، وسِلمُ ما عادَی النّاسُ ! بِهِم عُلِمَ الكِتابُ وبِهِ عَلِموا، وبِهِم قامَ الكِتابُ وبهِ قاموا، لا يَرَونَ مَرجُوّا فَوقَ ما يَرجُونَ، ولا مَخُوفا فَوقَ ما يَخافونَ.

دوستان خدا همان كسانی هستند كه باطن دنیا را می نگرند در حالی كه دیگر مردم به ظاهرش چشم دارند، و به آینده و فرجام دنیا مشغولند در حالی كه سایر مردم به نقد و امروز آن سرگرمند. آنچه را از دنیا كه می ترسند آنان را نابود كند، نابود می كنند و آنچه را از دنیا كه می دانند بزودی آنان را ترك خواهد گفت، ترك می كنند و آنچه را كه دیگران از دنیا زیاد و با ارزش می شمارند اندك و حقیرش می بینند و رسیدن خود به آنها را از دست دادن [سعادت و رستگاری خویش]می شمارند. دشمن چیزی هستند كه مردم [دنیاطلب] با آن در صلح و سازشند و دوستدار چیزی هستند كه مردم با آن دشمنی می ورزند! كتاب [خدا]به وجود آنان شناخته و دانسته می شود و آنان به آن دانا و عارفند، كتاب به آنان استوار است و آنان به كتاب استوارند، بالاتر از چیزی كه بدان امید بسته اند امیدی نمی شناسند و ترسناكتر از چیزی كه از آن می ترسند، چیزی را مایه ترس نمی دانند.

منبع: نهج البلاغة: الحكمة 432.