فصل هفتم: روش اهل بیت در بخشش و صله

الحَسَنُ بنُ كَثیرٍ

شَكَوتُ إلی أبي جَعفَرٍ مُحَمَّدِ بنِ عَلِيٍّ عليهماالسلامالحاجَةَ وجَفاءَ الإِخوانِ، فَقالَ: بِئسَ الأَخُ أَخٌ يَرعاكَ غَنِيًّا ويَقطَعُكَ فَقيرًا. ثُمَّ أمَرَ غُلامَهُ فَأَخرَجَ كيسًا فيهِ سَبعُمِائَةِ دِرهَمٍ، وقالَ: اِستَنفِق هذِهِ فَإِذا نَفِدَت فَأَعلِمني.

حسن بن كثیر:نزد ابو جعفر محمّد بن علی علیه السلام از فقر و بریدن برادران شكوه كردم. امام علیه السلامفرمود: بدترین برادر، برادری است كه تو را به وقت توانگری در نظر داشته باشد و هنگام فقر، از تو ببُرد، سپس به غلامش دستور داد همیانی بیاورد كه در آن هفتصد درهم بود. امام علیه السلامفرمود: این را خرج كن و هرگاه تمام شد مرا آگاه كن.

منبع: الإرشاد: 2 / 166، روضة الواعظین: 225، المناقب لابن شهرآشوب: 4 / 207.