فصل هفتم: روش اهل بیت در بخشش و صله

سَلمى مَولاةُ أبی جَعفَرٍ علیه السلام

كانَ يَدخُلُ عَلَيهِ إخوانُهُ فَلا يَخرُجونَ مِن عِندِهِ حَتّی يُطعِمَهُمُ الطَّعامَ الطَّيِّبَ ويَكسُوَهُمُ الثِّيابَ الحَسَنَةَ ويَهَبَ لَهُمُ الدَّراهِمَ، فَأَقولُ لَهُ في ذلِكَ لِيُقِلَّ مِنهُ، فَيَقولَ: يا سَلمی، ما حَسَنَةُ الدُّنيا إلاّ صِلَةُ الإِخوانِ وَالمَعارِفِ.

سلمی كنیز امام باقر علیه السلام:برادران امام علیه السلام، بر او وارد می شدند و از پیش او نمی رفتند، مگر آن كه حضرت علیه السلام ایشان را خوراك نیكو می داد و جامه فاخر بر تنشان می كرد و چند درهم، بدیشان صله می داد. من به ایشان عرض می كردم تا از این همه نیكی بكاهد، امّا امام می فرمود: ای سلمی! نیكی دنیا نیست مگر بخشش و احسان نسبت به برادران.

منبع: كشف الغمّة: 2 / 330، الفصول المهمّة: 212.