الف ـ مؤمنان

رسول اللّه صلی الله علیه و آله

لِلمُؤمِنِ عَلَی المُؤمِنِ سَبعَةُ حُقوقٍ واجِبَةٍ مِنَ اللّه ِعز و جل عَلَيهِ: الإِجلالُ لَهُ في عَينِهِ، وَ الوُدُّ لَهُ في صَدرِهِ، وَ المُؤاساةُ لَهُ في مالِهِ، و أن يُحَرِّمَ غيبَتَهُ، و أن يَعودَهُ في مَرَضِهِ، و أن يُشَيِّعَ جَنازَتَهُ، و أن لا يَقولَ فيهِ بَعدَ مَوتِه إلاّ خَيرا.

رسول خدا صلی الله علیه و آله: خداوند عز و جل، برای مؤمن بر مؤمن، هفت حقْ واجب كرده است: او را به چشمْ بزرگ بدارد؛ او را به دلْ دوست بدارد؛ از مال خود به او ببخشد؛ غیبتش را حرام شمارد؛ به هنگام بیماری به عیادتش برود؛ در تشییع جنازه اش شركت كند؛ و پس از مرگش جز به نیكی از او یاد نكند.

منبع: كتاب من لا یحضره الفقیه: 4 / 398 / 5850 فی روایة مسعدة بن صدقة، الأمالی للصدوق: 84 / 51 عن مسعدة بن صدقة عن الإمام الصادق عن آبائه عن الإمام علیّ علیهم السلام عنه صلی الله علیه و آله، الخصال: 351 / 27 عن مسعدة عن الإمام الصادق علیه السلامنحوه، بحار الأنوار: 74 / 222 / 3، وفی الكافی: 2 / 125 / 7 عن الإمام الصادق علیه السلام: «إنّ من حقّ المؤمن على المؤمن المودّة له فی صدره، والمواساة فی ماله».