حكمت عطسه چیست؟

الفقه المنسوب للإمام الرضا علیه ‏السلام

اِعلَم أنَّ عِلَّةَ العُطاسِ، هِيَ أنَّ اللّه‏َ - تَبارَكَ وتَعالى - إذا أنعَمَ عَلى عَبدٍ بِنِعمَةٍ فَنَسِيَ أن يَشكُرَ عَلَيها، سَلَّطَ عَلَيهِ ريحاً تَدورُ في بَدَنِهِ، فَتَخرُجُ مِن خَياشيمِهِ، فَيَحمَدُ اللّه‏َ عَلى تِلكَ العَطسَةِ، فَيَجعَلُ ذلِكَ الحَمدَ شُكراً لِتِلكَ النِّعمَةِ، وما عَطَسَ عاطِسٌ إلاّ هُضِمَ لَهُ طعامُهُ.

بدان كه علّت عطسه آن است كه خداوند، چون بنده‏ای را نعمتی دهد و او سپاسگزاری بر آن را از یاد ببَرَد، خداوند، بادی بر او چیره می‏سازد كه در تن وی می‏چرخد و سرانجام، از سوراخ‏های بینی او بیرون می‏آید و شخص، خداوند را بر آن عطسه، سپاس گوید و خدا، این سپاس گفتن را سپاس آن نعمت قرار می‏دهد. همچنین، هیچ كس عطسه نمی‏كند، مگر این كه غذایش گوارا می‏شود.

منبع: فی المصدر: «فیخرج»، والتصویب من بحار الأنوار.الفقه المنسوب للإمام الرضا علیه ‏السلام، صفحه 391، بحار الأنوار، جلد 76، صفحه 55، ح13 دانش نامه احادیث پزشكی: 1 / 336