دنیاى بیش از كفاف

الإمام علیّ علیه السلام

إنَّ الدُّنيا دارٌ مُنِيَ لَهَاالفَناءُ ولاِءَهلِها مِنهَا الجَلاءُ، وهِيَ حُلوَةٌ خَضراءُ، وقَد عَجِلَت لِلطّالِبِ وَالتَبَسَت بِقَلبِ النّاظِرِ، فَارتَحِلوا مِنها بِأَحسَنِ ما بِحَضرَتِكُم مِنَ الزّادِ، ولا تَسأَلوا فيها فَوقَ الكَفافِ، ولا تَطلُبوا مِنها أكثَرَ مِنَ البَلاغِ.

امام علی علیه السلام: دنیا، سرایی است كه برای آن، نیستی رقم خورده است و برای اهلش رخت بربستن از آن. دنیا، شیرین و دل پذیر است و شتابان به سراغ خواهانش می رود و به دل بیننده می نشیند. پس با بهترین توشه ای كه در اختیار دارید، از دنیا بكوچید و در آن، بیش از كفاف مخواهید و از آن، بیش از آنچه شما را به مقصد می رساند، نطلبید.

منبع: مُنِیَ له: أی قُدّر (لسان العرب: ج 15 ص 292 «منی»). / نهج البلاغة: الخطبة 45، روضة الواعظین: ص 482 وفیه «مضى» بدل «مُنی»، غرر الحكم: ح 3697، بحار الأنوار: ج 72 ص 68 ح 28.