بهیم، رحیم، غاضب: با هیبت، مهربان، خشم گیرنده

امام سجاد (ع) در دعای 50، فراز 5

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ فِي الرّهْبَةِ - فَأَسْأَلُكَ اللّهُمّ بِالْمَخْزُونِ مِنْ أَسْمَائِكَ، وَ بِمَا وَارَتْهُ الْحُجُبُ مِنْ بَهَائِكَ، إِلّا رَحِمْتَ هَذِهِ النّفْسَ الْجَزُوعَةَ، وَ هَذِهِ الرّمّةَ الْهَلُوعَةَ، الّتِي لَا تَسْتَطِيعُ حَرّ شَمْسِكَ، فَكَيْفَ تَسْتَطِيعُ حَرّ نَارِكَ، وَ الّتِي لَا تَسْتَطِيعُ صَوْتَ رَعْدِكَ، فَكَيْفَ تَسْتَطِيعُ صَوْتَ غَضَبِكَ‏

نیایش، در مقام خوف و خشیت - پس از تو مسئلت می‏کنم - خدایا - به نامهای اندوخته‏ات، و به آن جمالت که پرده‏های جلال آن را پوشیده است که در حال آسایش و رنج رحمت آوری بر این جان بی‏تاب، و این مشت استخوان سست بی‏طاقتی که تاب حرارت آفتاب ندارد، پس چگونه تاب حرارت آفتاب ندارد، پس چگونه تاب حرارت دوزخ تو می‏آورد و آنکه طاقت بانک رعد ترا نمی‏آرد، پس چگونه شنیدن غریو خشم ترا می‏تواند.

منبع: صحيفه سجاديه، ترجمه محمد مهدي رضايي، ويراستار رضا موذن زاده، 1389، چاپ ششم، قم، نشر جمال، دعای 50 فراز 5