عالی‌آوازه

کلمه «عالی‌آوازه» در زبان فارسی به معنی «با شهرت و آوازه‌ی بالا» یا «بسیار مشهور» است. برای استفاده درست از این کلمه و نگارش آن، رعایت چند نکته‌ی قواعدی و نگارشی لازم است:

1. نوشتن به هم یا جدا: کلمه «عالی‌آوازه» به صورت جدا نوشته نمی‌شود و به درخواست معنایی خاص خود به هم چسبیده است. بنابراین به صورت «عالی‌آوازه» باید نوشته شود.

2. نحو و صرف: این کلمه معمولاً به صورت صفت استفاده می‌شود و می‌تواند به نام‌های مختلف (از جمله افراد، آثار، یا مکان‌ها) نسبت داده شود. می‌توان گفت: «او یک خواننده‌ی عالی‌آوازه است» یا «این کتاب عالی‌آوازه است».

3. تلفظ صحیح: برای تلفظ صحیح این کلمه، باید به وزن و آهنگ جمله توجه کرد تا در گفتار، مفهوم به درستی منتقل شود.

4. آیرونیک یا توصیفی: استفاده از این کلمه باید با توجه به زمینه‌ی متن باشد، به طوری که به درستی حس و مفهوم مورد نظر را منتقل کند.

5. نکته‌ی نگارشی: اگر این کلمه در متن‌های رسمی به کار می‌رود، باید دقت شود که با سایر کلمات و جملات هماهنگی داشته باشد و از لحاظ نگارشی در قالب درست قرار گیرد.

با رعایت این نکات، می‌توانید از کلمه «عالی‌آوازه» به طور صحیح و مؤثر در نگارش خود استفاده کنید.

1. شهرت او در زمینه موسیقی، به قدری عالی‌آوازه بود که همه با شوق به کنسرت‌هایش می‌رفتند.
2. این هنرمند با صدای عالی‌آوازه‌اش توانسته است میلیون‌ها طرفدار را جذب کند.
3. کتاب جدید نویسنده‌ی عالی‌آوازه به سرعت در لیست پرفروش‌ها قرار گرفت و توجه بسیاری را جلب کرد.