approve |

روا داشتن

معنی: روا داشتن . [ رَ ت َ ] (مص مرکب ) تجویز. (تاج المصادر بیهقی ) (دهار) (مصادر زوزنی ). اجازه . (تاج المصادر بیهقی ) (المصادر زوزنی ). از روی عدل و انصاف جایز داشتن . (ناظم الاطباء). جایز شمردن .روا دیدن . رجوع به روا و روا دیدن شود :
به شهری که بیدادشد پادشا
ندارد خردمند بودن روا.
فردوسی .
چو لشکر شد از خوردنی بی نوا
کسی بینوایی ندارد روا.
فردوسی .
که گر او نیامد به فرمان من
روا دارم ار بگسلد جان من .
فردوسی .
معتصم گفت ... چون روا داشتی پیغام ناداده گزاردن . (تاریخ بیهقی ). و از آن عقد که بنام ما بوده است روا ندارد یاد کند. (تاریخ بیهقی ).
بپیچید یوسف ز داغ هوا
ولیکن نمیداشت گفتن روا.
شمسی (یوسف و زلیخا).
اگر آن را خلافی روا دارم به تناقض قول ... منسوب گردم . (کلیله و دمنه ). هرکه ... بر لئیم بدگوهر اعتماد روا دارد سزای او این است . (کلیله و دمنه ). چند غرض است که عاقل روا دارد... (کلیله و دمنه ).
تو روا داری روا باشد که حق
همچو معزول آید از حکم سبق .
مولوی .
روا داری از دوست بیگانگی
که دشمن گزینی به همخانگی .
سعدی (بوستان ).
چو من بدگهر پرورم لاجرم
خیانت روا دارم اندر حرم .
سعدی .
لاجرم در مدت توکیل او رفق و ملاطفت کردندی و زجر و معاقبت روا نداشتندی . (گلستان ). بر هر یک از سایر بندگان و حواشی خدمتی معین است که در ادای برخی از آن تهاون و تکاسل روا دارند. (گلستان ). زجر و توبیخی که بر تلامذه کردی در حق او روا نداشتی . (گلستان ).
به نیم بیضه که سلطان ستم روا دارد
زنند لشکریانش هزار مرغ به سیخ .
سعدی (گلستان ).
|| تحسین نمودن و پسند کردن . (ناظم الاطباء). پسندیدن . سزاوار دیدن . مقبول و مطبوع داشتن . رجوع به روا دانستن و روا دیدن شود :
فرستاد باید بر او نوا
اگر بی گروگان ندارد روا.
فردوسی .
تو دعوی کنی هم تو باشی گوا
چنین مرد بخرد ندارد روا.
فردوسی .
ستم گر نداری تو بر من روا
به فرزند من دست بردی چرا.
فردوسی .
و من روا دارم که مرا جایی موقوف کند تا باقی عمر عذرخواهی کنم . (تاریخ بیهقی ). من این نسخه ناچار اینجا نوشتم ... و هرچه خوانندگان گویند روا دارم مرا با شغل خویش کار است . (تاریخ بیهقی ).
چون نیندیشی که می بر خویشتن لعنت کنی
از خرد بر خویشتن لعنت چرا داری روا.
ناصرخسرو.
و هر کار که مانند آن بر خویشتن نپسندد در
حق دیگران روا ندارد. (کلیله و دمنه ).
آنچه تو بر خود روا داری همان
می بکن از نیک و از بد با کسان .
مولوی .
بسیار زبونیها بر خویش روادارد
درویش که بازارش با محتشمی باشد.
سعدی .
چیست دانی سر دلداری و دانشمندی
آن روا دار که گر بر تو رود بپسندی .
سعدی .
تو همچون گل ز خندیدن لبت با هم نمی آید
روا داری که من بلبل چو بوتیمار بنشینم .
سعدی .
چو بر خود نداری روا نشتری
مکش تیغ بر گردن دیگری .
امیرخسرو.
|| حلال شمردن . مباح دانستن :
خون صاحبنظران ریختی ای کعبه ٔ حسن
قتل اینان که روا داشت که صید حرمند.
سعدی .
|| مصلحت دیدن . صلاح دانستن : و از این جهت روا نداشته اند کی هیچ عامل صاحب قلعه ای باشد. (فارسنامه ٔ ابن بلخی ص 157).

... ادامه

648 | 0

نمایش تصویر

اطلاعات بیشتر واژه

آواشناسی:

منبع: لغت‌نامه دهخدا

معادل ابجد: 962

شمارگان هجا:

دیگر زبان ها

انگلیسی

approve | to be allowed

عربی

صدق | استحسن , طرى , وافق , يعتمد

تشریح نگارش (هوش مصنوعی)

کلمه "روا داشتن" یک ترکیب فعل و اسم در زبان فارسی است که به معنای تحمل کردن، اجازه دادن یا پذیرفتن به کار می‌رود. در اینجا به بررسی برخی از قواعد و نکات نگارشی مرتبط با این کلمه می‌پردازیم:

عوامل دستوری:
- "روا" به عنوان صفت و "داشتن" به عنوان فعل به کار می‌رود. در جملات باید به فعل و فاعل توجه ویژه‌ای کرد.
- معمولاً "روا" به معنای مناسب یا پذیرفتنی است و به عنوان صفت برای توصیف وضعیتی که مجاز به قبول آن هستیم، استفاده می‌شود.
ساختار جملات:
- این کلمه معمولاً در جملات استعاری یا احساسی به کار می‌رود. به عنوان مثال: "من روا می‌دارم که او بخواهد."
- برای بیان احساسات یا نظرات شخصی می‌توان از این کلمه استفاده کرد: "تلاش او را روا دارم."
نحوه‌ی استفاده:
- این کلمه می‌تواند در جملات مثبت و منفی استفاده شود: "او روا داشت" (مثبت) و "او روا نداشت" (منفی).
- می‌توان از آن در جملات شرطی نیز استفاده کرد: "اگر او به من کمک کند، من هم روا می‌دارم."
نکات نگارشی:
- دقت کنید که "روا" به عنوان صفت کارکردی مستقل ندارد و نیاز به فعل "داشتن" دارد.
- همچنین در نوشتار، ترکیب "روا داشتن" باید به صورت صحیح و یکجا نوشته شود.

با رعایت این نکات می‌توان به درستی و مؤثری از کلمه "روا داشتن" در متون استفاده کرد.

واژگان مرتبط: تصویب کردن، موافقت کردن، ازمایش کردن، پسند کردن، طرفداری کردن

فرم ورود

آدرس بخش انتخاب شده

رویداد ها - امتیازات

زیر مجموعه ها

سوالات متداول