فرمان روایی

کلمه "فرمان‌روایی" در زبان فارسی به معنای قدرت و اختیار در حاکمیت و مدیریت یک سرزمین یا جامعه به کار می‌رود. در زیر تعدادی از قواعد و نکات نگارشی مربوط به این کلمه آورده شده است:

1. جدا یا متصل نوشتن: "فرمان‌روایی" باید به صورت متصل (با خط تیره) نوشته شود، زیرا خود کلمه "فرمان" و "روایی" به هم مرتبط هستند و تشکیل یک واژه مرکب می‌دهند.

2. نکته گرامری: این کلمه به عنوان یک اسم استعمال می‌شود و می‌تواند به‌عنوان فاعل یا مفعول در جمله به کار رود. مثلاً:

   • او دارای فرمان‌روایی قوی است.
   • فرمان‌روایی در این کشور به تغییراتی نیاز دارد.

3. مفاهیم مرتبط: می‌توان این کلمه را با واژه‌هایی مانند "حکومت"، "سلطنت" و "مدیریت" مرتبط دانست.

4. تفاوت با دیگر واژگان: کلماتی مانند "فرمانرو" به معنای شخصی که فرمان‌روایی می‌کند، هستند. لذا باید توجه داشت که مفهوم آن‌ها متفاوت است.

5. ترکیب‌های زبانی: "فرمان‌روایی" می‌تواند در ترکیب‌های مختلفی به کار رود، نظیر:

   • "فرمان‌روایی مطلق"
   • "فرمان‌روایی دموکراتیک"
6. استفاده در متن‌های رسمی و ادبی: این کلمه برای بیان مفاهیم مرتبط با سیاست و حکومت معمولاً در متن‌های رسمی، ادبی و تاریخی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

با رعایت این نکات می‌توانید از "فرمان‌روایی" به طور صحیح و مؤثر در نوشتار خود استفاده کنید.

1. در دوران فرمان روایی این پادشاه، هنر و فرهنگ به اوج شکوفایی خود رسید.
2. فرمان روایی عادلانه یکی از عوامل اصلی برای ایجاد جامعه‌ای پایدار و مرفه است.
3. تاریخ نشان می‌دهد که فرمان روایی‌های مستبدانه معمولا به ناآرامی‌ها و بحران‌های اجتماعی منجر می‌شود.