امیر مؤمنان

الإمام علیّ علیه السلام ـ فی كِتابِهِ إلى عامِلِهِ عَلَى البَصرَةِ عُثمانَ بنِ حُنَیفٍ ـ

ألا وإنَّ لِكُلِّ مَأمومٍ إماما يَقتَدي بِهِ، ويَستَضيءُ بِنورِ عِلمِهِ، ألا وإنَّ إمامَكُم قَدِ اكتَفی مِن دُنياهُ بِطِمرَيهِ، ومِن طُعمِهِ بِقُرصَيهِ، ألا وإنَّكُم لا تَقدِرونَ عَلی ذلِكَ، ولكِن أعينوني بِوَرَعٍ وَاجتِهادٍ، وعِفَّةٍ وسَدادٍ. فَوَاللّه ِ ماكَنَزتُ مِن دُنياكُم تِبرا، ولاَ ادَّخَرتُ مِن غَنائِمِها وَفرا، ولا أعدَدتُ لِبالي ثَوبي طِمرا...

بدان كه هر پیروی را پیشوایی است كه به او اقتدا می كند و به نور دانش او روشنایی می گیرد. بدان كه پیشوای شما از دنیایش به دو تكّه لباس و به دو گِرده نان، بسنده كرده است. بدان كه شما بر این روش توان ندارید، امّا با وَرَع و تلاش و عفّت و درستی مرا یاری كنید. به خدا سوگند، از دنیای شما طلا و نقره ای ذخیره نكردم و از غنیمت های آن، چیز زیادی نیندوختم و به جای لباس كهنه ام، لباسی آماده نساختم.

منبع: الطِّمْر: الثوب الخَلَق (النهایة: ج 3 ص 138). / التِّبْر: هو الذهب والفضّة قبل أن یُضربا دنانیر ودراهم (النهایة: ج 1 ص 179). / الوَفْر: المال الكثیر (النهایة: ج 5 ص 210). / نهج البلاغة: الكتاب 45.