امیر مؤمنان

الإمام الباقر علیه السلام ـ فی وَصفِ الإمام عَلِیٍّ علیه السلام ـ

وإن كانَ صاحِبُكُم لَيَجلِسُ جِلسَةَ العَبدِ، ويَأكُلُ أكلَةَ العَبدِ، ويُطعِمَ النّاسَ خُبزَ البُرِّ وَاللَّحمَ، وَيرجِعُ إلی أهلِهِ فَيَأكُلُ الخُبزَ وَالزَّيتَ، وإن كان ليَشتَرِي القَميصَ السُّنبُلانِيَّ، ثُمَّ يُخَيِّرُ غُلامَهُ خَيرَهُما، ثُمَّ يَلبَسُ الباقِيَ، فَإِذا جازَ أصابِعَهُ قَطَعَهُ، وإذا جازَ كَعبَهُ حَذَفَهُ، وما وَرَدَ عَلَيهِ أمرانِ قَطُّ كِلاهُما لِلّهِ رِضیً إلاّ أخَذَ بِأَشَدِّهِما عَلی بَدَنِهِ. ولَقَد وُلِّیَ النّاسَ خَمسَ سِنينَ فَما وَضَعَ آجُرَّةً عَلی آجُرَّةٍ ولا لَبِنَةً عَلی لَبِنَةٍ، ولا أقطَعَ قَطيعَةً، ولا أورَثَ بَيضاءَ ولا حَمراءَ إلاّ سَبعَمِئَةِ دِرهَمٍ فَضَلَت مِن عَطاياهُ، أرادَ أن يَبتاعَ لأَِهلِهِ بِها خادِما، وما أطاقَ أحَدٌ عَمَلَهُ، وإن كانَ عَلِيُّ بنُ الحُسَينِ عليهماالسلام لَيَنظُرُ فِي الكِتابِ مِن كُتُبِ عَلِيٍّ عليهالسلام فَيَضرِبُ بِهِ الأَرضَ، ويَقولُ: مَن يُطيقُ هذا.

رهبر شما مانند بردگان می نشست، مانند بردگان غذا می خورد، نان گندم و گوشت را به مردم، می خورانْد و خود به خانه برمی گشت و نان [جو] و روغن زیتون می خورد. [دو] پیراهن سُنبُلانی می خرید و به غلامش می فرمود تا بهترینِ [آن دو] را انتخاب كند و خود، دیگری را می پوشید و اگر آستینش از انگشتانش بلندتر بود، آن را قیچی می كرد و اگر از قوزك پایش درازتر بود، آن را می بُرید و هرگاه دو كار بر او روی می آورد كه در هر دو [موجب]خشنودی خداوند بود، سخت ترینِ بر جسم خود را برمی گزید. او پنج سال زمامدار مردم بود و آجری روی آجر و خشتی روی خشت نگذاشت و زمینی از زمین های خراج [و اموال عمومی] را به كسی نبخشید و درم و دیناری به ارث نگذاشت، جز هفتصد درهم كه از بخشش هایش زیاده آمده بود و می خواست برای خانواده اش مستخدمی خریداری كند. كسی را توان كاری كه او انجام می داد، نبود. علیبن حسین علیه السلام در نوشته های علی علیه السلام می نگریست و بر زمین می كوبید و می فرمود: «كیست كه بتواند چنین كند؟!».

منبع: الكافی: ج 8 ص 130 ح 100. / سُنبُلانى، پیراهنى بلند و منسوب به شهرى در روم است (القاموس، فیروزآبادى). / ظاهراً در این نوشته ها، فهرستى از اعمال خیر و عبادات امام على علیه السلام و از جمله، شمارِ بردگان آزاد شده توسّط ایشان، آمده بود.