مَثَل لاشه

الإمام علیّ علیه السلام ـ فِی الدّیوانِ المَنسوبِ إلَیهِ ـ

ومَن يَذُقِ الدُّنيا فَإِنّيطَعِمتُهاوسيقَ إلَينا عَذبُها وعَذابُها فَلَم أرَها إلاّ غُرورا وباطِلاًكَما لاحَ في أرضِ الفَلاةِسَرابُها وما هِيَ إلاّ جيفَةٌ مُستَحيلَةٌعَلَيها كِلابٌ هَمُّهُنّ اجتِذابُها فَإِنْ تَجتَنِبها كُنتَ سِلما لاِءَهلِهاوإن تَجتَذِبها نازَعَتكَ كِلابُها

امام علی علیه السلام ـ در دیوان منسوب به ایشان ـ : هر كه می خواهد دنیا را بچشد، من آن را مزه كرده ام/شیرینی و شرنگ آن به ما رسیده است. من، آن را جز فریب و پوچ نیافتم/همچون سرابی كه در بیابان می درخشد. دنیا، لاشه گَندیده ای بیش نیست/كه سگ ها بر سرِ آن، كشمكش می كنند. اگر از دنیا دوری كنی، با اهل آن آسوده به سر می بری/و اگر آن را بكشی،سگ ها بر سرِ آن با تو كشمكش می كنند.

منبع: الفلاة: القفر من الأرض، لأنّها فُلیت ـ أی فُطمت وعُزلت ـ من كلّ خیر (تاج العروس: ج 20 ص 56 «فلو»). / السَّرابُ: الذی تراه نصف النهار كأنّه ماء (الصحاح: ج 1 ص 147 «سرب»). / الدیوان المنسوب إلى الإمام علیّ علیه السلام: ص 96 الرقم 49.