غاضب: خشم گیرنده

امام سجاد (ع) در دعای 12، فراز 6

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ فِي الِاعْتِرَافِ وَ طَلَبِ التّوْبَةِ إِلَى اللّهِ تَعَالَى - فَهَلْ يَنْفَعُنِي، يَا إِلَهِي، إِقْرَارِي عِنْدَكَ بِسُوءِ مَا اكْتَسَبْتُ وَ هَلْ يُنْجِينِي مِنْكَ اعْتِرَافِي لَكَ بِقَبِيحِ مَا ارْتَكَبْتُ أَمْ أَوْجَبْتَ لِي فِي مَقَامِي هَذَا سُخْطَكَ أَمْ لَزِمَنِي فِي وَقْتِ دُعَايَ مَقْتُكَ.

نیایش در مقام اعتراف و طلب توبه - پس ای خدای من آیا اقرارم به بدی کردارم به نزد تو، مرا سود می‏دهد؟ و آیا اعترافم به زشتی رفتارم مرا از عذاب رهائی می‏بخشد؟ یا در این مقام و موقعیتم تیغ خشم خود رابر من آخته‏ای و در همین هنگام که ترا همی خوانم غضب خود را ملازم من ساخته‏ای؟

منبع: صحيفه سجاديه، ترجمه محمد مهدي رضايي، ويراستار رضا موذن زاده، 1389، چاپ ششم، قم، نشر جمال، دعای 12 فراز 6