نهى از رُهبانیت و از حرام شمردن

الإمام علیّ علیه السلام

قالَ رَسولُ اللّهصلي الله عليه و آله: لَيسَ في اُمَّتي رَهبانِيَّةٌ، ولا سِياحَةٌ، ولا زَمٌّ؛ يَعني: سُكوتٌ.

امام علی علیه السلام: پیامبر خدا فرمود: «رهبانیتو سیاحت و زَم (یعنی سكوت) در امّت من نیست».

منبع: السِّیاحَةُ: الذهاب فی الأرض للعبادة والترهّب (لسان العرب: ج 2 ص 492 «سیح»). / الخصال: ص 137 ح 154، معانی الأخبار: ص 174 ح 1 وفیه «ولا رمّ» بدل «ولا زمّ» وكلاهما عن زید بن علیّ عن آبائه علیهم السلام، بحار الأنوار: ج 70 ص 115 ح 2. / از ریشه «رَهبة» است، به معناى ترس و خوف. راهبان مسیحى، از كار و لذّت هاى دنیا دست مى شستند و تارك دنیا مى شدند و از مردم، كناره مى گرفتند و حتّى بعضى از آنها خود را خواجه مى كردند و زنجیر به گردن مى آویختند و شكنجه هاى دیگرى بر خویش روا مى داشتند. پیامبر صلی الله علیه و آله همه اینها را از اسلام، حذف كرد و مسلمانان را از آن اعمال، نهى فرمود.