خوشى دنیا ، با رنج آمیخته است

الإمام علیّ علیه السلام

إنَّ الدُّنيا خَيرُها زَهيدٌ، وشَرُّها عَتيدٌ، ولَذَّتُها قَليلَةٌ، وحَسرَتُها طَويلَةٌ، تَشوبُنَعيمَها بِبُؤسٍ، وتَقِرنُ سُعودَها بِنُحوسٍ، وتَصِلُ نَفعَها بِضُرٍّ ، وتَمزِجُ حُلوَها بِمُرٍّ.

امام علی علیه السلام: دنیا خوبش ناچیز است و بدش حاضر و آماده. لذّتش اندك است و افسوسش طولانی. خوشی اش با رنج آمیخته است، خوش بختی اش با بدبختی قرین است، سودش به زیانْ پیوسته است، و شیرینی اش با تلخی ممزوج است.

منبع: العَتِیدُ: الحاضر المُهیّأ (القاموس المحیط: ج 1 ص 312 «عتد»). / الشَّوبُ: الخلط (الصحاح: ج 1 ص 158 «شوب»). / غرر الحكم: ح 3676، عیون الحكم والمواعظ: ص 146 ح 3235.